Węgierska Czarna Armia

Strona	Autorzy	Nota
[2]	[3]	Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[4]	[5]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Flag of the Black Army of Hungary.svg Sztandar Czarnej Armii Czarna Armia (węg. fekete sereg – czarny legion) to przyjęta w historiografii nazwa znakomicie wyszkolonych i zróżnicowanych etnicznie oddziałów wojskowych służących w armii węgierskiej za czasów panowania króla Macieja Korwina. Nazwa wywodzi się od czarnych elementów zbroi używanych przez te wojska. Jest ona uważana za jedną z pierwszych europejskich formacji wojskowych od czasów cesarstwa rzymskiego, których żołnierze nie pochodzili z poboru i otrzymywali regularny żołd w zamian za służbę. Mianem Czarnej Armii określa się jednostki istniejące między 1458 a 1490 rokiem. Trzon armii tworzyło od 8 000 do 10 000 najemników (później liczba ta wzrosła nawet do 30 000, a w okresie najazdów podwoiła się). Żołnierze wywodzili się głównie z rejonu Cesarstwa, Czech, Serbii i I Rzeczypospolitej, a od 1480 także z Węgier. Większość z nich służyła w piechocie, artylerii oraz w ciężkiej i lekkiej konnicy. Rola ciężkozbrojnej konnicy została ograniczona do ochrony oddziałów piechoty i artylerii, jazda lekka służyła zaś do wypadów i nękania przeciwników. Jedną z najważniejszych bitew w których brała udział Czarna Armia była zwycięska bitwa przeciwko Osmańskim Turkom rozegrana na Chlebowym Polu w 1479. Śmierć Macieja Korwina w 1490 oznaczała koniec tej formacji, gdyż jego następca Władysław II Jagiellończyk nie zdecydował się na ponoszenie ogromnych kosztów, jakich wymagało utrzymanie Czarnej Armii. eng Czarna Armia (węgierski: Fekete sereg, wymawiane [ˈfɛkɛtɛ ˈʃɛrɛɡ]), zwana także Czarnym Legionem / Pułkiem - być może po ich panopie z czarną zbroją - to powszechna nazwa nadana siłom wojskowym pod rządami króla Węgier Matthiasa Corvinusa . Przodek i rdzeń tej wcześnie stojącej armii najemników pojawił się w erze jego ojca Johna Hunyadi na początku 1440 roku. Pomysł zawodowej armii najemników zrodził się z nieletnich odczytów Macieja o życiu Juliusza Cezara. [2] The Black Army (, pronounced Szablon:IPA-hu), also called the Black Legion/Regiment – possibly after their black armor panoply – is a common name given to the military forces serving under the reign of King Matthias Corvinus of Hungary. The ancestor and core of this early standing mercenary army appeared in the era of his father John Hunyadi in the early 1440s. The idea of the professional standing mercenary army came from Matthias' juvenile readings about the life of Julius Caesar. Węgierska Armia Czarna tradycyjnie obejmuje lata od 1458 do 1494. [1] W czasach kryzysu żołnierze najemników z innych krajów zostali werbowani z ogólnej populacji, a żołnierze pracowali jako piekarze, rolnicy, cegielnicy itp. Przez większą część roku. Przeciwnie, ludzie z Czarnej Armii walczyli jako dobrze opłacani, pełnoetatowi najemnicy i byli całkowicie oddani sztuce wojennej. Była to stała armia najemników, która podbiła duże części Austrii (w tym stolicę Wiednia w 1485 r.) I ponad połowę Korony Czech (Morawy, Śląsk i oba Łużyce), inne ważne zwycięstwo armii wygrało z Turkami podczas bitwy o Breadfield w 1479 r. Hungary's Black Army traditionally encompasses the years from 1458 to 1494. The mercenary soldiers of other countries in the era were conscripted from the general population at times of crisis, and soldiers worked as bakers, farmers, brick-makers, etc. for most of the year. In contrast, the men of the Black Army fought as well-paid, full-time mercenaries and were purely devoted to the arts of warfare. It was a standing mercenary army that conquered large parts of Austria (including the capital Vienna in 1485) and more than half of the Crown of Bohemia (Moravia, Silesia and both Lusatias), the other important victory of the army was won against the Ottomans at the Battle of Breadfield in 1479. Matthias uznał znaczenie i kluczową rolę wczesnej broni palnej w piechocie, co znacznie przyczyniło się do jego zwycięstw [3]. Co czwarty żołnierz Czarnej Armii miał arkebuz, który w tamtym czasie był niezwykły. Wysoka cena średniowiecznego prochu powstrzymała go od dalszego podnoszenia. [4] Nawet dekadę po rozwiązaniu Czarnej Armii, na przełomie XVI i XVI wieku, tylko około 10% żołnierzy armii Europy Zachodniej używało broni palnej. [5] [6] Głównymi żołnierzami armii były piechota, artyleria oraz lekka i ciężka kawaleria. Zadaniem ciężkiej kawalerii była ochrona lekkiej piechoty pancernej i artylerii, podczas gdy drugi korpus atakował wroga sporadycznymi, niespodziewanymi atakami. Matthias recognized the importance and key role of early firearms in the infantry, which greatly contributed to his victories. Every fourth soldier in the Black Army had an arquebus, which was an unusual ratio at the time. The high price of medieval gunpowder prevented them from raising it any further. Even a decade after the disbandment of the Black Army, by the turn of the 16th century, only around 10% of the soldiers of Western European armies used firearms. The main troops of the army were the infantry, artillery and light and heavy cavalry. The function of the heavy cavalry was to protect the light armoured infantry and artillery, while the other corps delivered sporadic, surprise assaults on the enemy. Na początku rdzeń armii składał się z 6-8 000 najemników [7] [8] W latach 80. XIX w. Liczba ta wynosiła od 15 000 do 20 000, jednak w 1485 r. Liczba żołnierzy podczas wielkiej wiedeńskiej parady wojskowej osiągnęła 28 000 ludzi (20 000 jeźdźców, 8 000 piechoty) [9]. Żołnierzami byli głównie Czesi, Niemcy, Serbowie, Polacy [10], a od 1480 r. Węgrzy. W ten sposób Czarna Armia była znacznie większa niż armia Ludwika XI Francji, jedyna istniejąca stała profesjonalna armia europejska w epoce [11]. In the beginnings, the core of the army consisted of 6–8,000 mercenaries. In the 1480s, the number was between 15,000 and 20,000, however the figures in the great Viennese military parade reached to 28,000 men (20,000 horsemen, 8,000 infantry) in 1485. The soldiers were mainly Bohemians, Germans, Serbs, Poles and, from 1480, Hungarians. Thus the Black Army was far larger than the army of Louis XI of France, the only other existing permanent professional European army in the era. Śmierć Macieja Korwina oznaczała koniec Czarnej Armii. Szlachetnemu majątkowi parlamentu udało się zmniejszyć obciążenie podatkowe o 70–80 procent kosztem zdolności kraju do obrony [12], dlatego nowo wybrany król Władysław II nie był w stanie pokryć kosztów wojska. [7] Król Władysław II przekazał szlachtę większość dóbr królewskich, praw i opłat licencyjnych. Po rozwiązaniu Czarnej Armii węgierscy magnaci zdemontowali także systemy administracji krajowej i biurokrację w całym kraju. Obrona kraju opadła, gdy straż graniczna i garnizony zamkowe poszły nieopłacone, fortece popadły w ruinę, a inicjatywy na rzecz podwyższenia podatków w celu wzmocnienia obrony zostały stłumione [13]. The death of Matthias Corvinus meant the end of the Black Army. The noble estate of the parliament succeeded in reducing the tax burden by 70–80 percent, at the expense of the country's ability to defend itself, thus the newly elected king Vladislaus II was not able to cover the cost of the army. King Vladislaus II donated most of the royal estates, régales and royalties to the nobility. After the dissolution of the Black Army, the Hungarian magnates also dismantled the national administration systems and bureaucracy throughout the country. The country's defenses sagged as border guards and castle garrisons went unpaid, fortresses fell into disrepair, and initiatives to increase taxes to reinforce defenses were stifled. Etymologia Plik:Hungarian-Turkish wars.jpg Top: Black Army knights fought with Ottoman cavalry. Bottom: training of knights. Engraving from the Thuróczy chronicle (1488) Pojawiło się kilka spekulacji na temat wojska. Pierwsze zarejestrowane relacje z atrybutem „czarnym” pojawiają się w pisemnych memorandach natychmiast po jego śmierci, kiedy reszta armii rabowała wioski węgierskie, a później austriackie, kiedy nie otrzymywały żadnej zapłaty. Pomysł polega na tym, że przymiotnik przejęli od kapitana „Czarnego” Johna Haugwitza, którego pseudonim już dawał mu dostateczne uznanie, by mógł się identyfikować z armią jako całością. [9] Several speculations arose about the army's cognomen. The first recorded accounts using the "black" attribute appear in written memoranda immediately after his death, when the rest of the army was pillaging the Hungarian and later Austrian villages when they received no pay. An idea is that they adopted the adjective from a captain, "Black" John Haugwitz, whose nickname already earned him enough recognition to be identified with the army as a whole. Reformy projektu tradycyjnej armii feudalnej i wojskowej Plik:Knight of black army.png A knight from the Black Army Plik:Kölderer - Gun called Elephant of King Matthias.jpg Jörg Kölderer: A big caliber siege cannon from the "Elephant" series of Matthias Corvinus. W pierwszych latach rządów Macieja struktura żołnierzy została zbudowana na podstawie dziedzictwa jego przodka Zygmunta Luksemburskiego. Większość jego armii składała się ze szlachetnych sztandarów [9], a żołnierze zapewniani i regulowani przez militia portalis (manor militia) [16], które wskazywały, że na każde dwadzieścia partii pańszczyźnianych (porty, dosłownie „bramy”), szlachcic otrzymał rozkaz podniesienia i pożyczenia jednego łucznika królowi. Później obowiązek ten został ponownie rozpatrzony, a limit został przesunięty do jednego łucznika na 33 dwory i trzech łuczników konnych na 100 dworów. Ci, którzy nie mieli poddanych, ale posiadali dwory jako szlachcic, musieli dołączyć do hrabstwa w stanie wojennym. We wczesnych latach Macieja nie było znaczącej liczby najemników w armii węgierskiej. (W raporcie Janusza Pannoniusza z 1463 r. O oblężeniu zamku w Jajce nie ma o nich wzmianki). In the first years of Matthias' rule, the structure of enlisting troops was built on the legacy of his ancestor Sigismund of Luxembourg. The majority of his army consisted of noble banners and the soldiers provided and regulated by the militia portalis (manor militia), which outlined that for every twenty serf-lots (portae, literally "gates"), a noble was ordered to raise and lend one archer to the king. Later, that obligation was reconsidered, and the limit was shifted to one archer per 33 manors and three mounted archers per 100 manors. Those who did not have serfs but owned manors as a noble had to join a regional count in state of war. No significant number of mercenaries were present in the Hungarian Army during Matthias' early years. (In the 1463 Janus Pannonius' report of the siege of Jajce Castle, there is no mention of them.) W nagłych przypadkach istniała ostatnia szansa, by prawdziwy król u władzy nagle zmobilizował ludność. Każdy szlachcic, bez względu na swoją klasę społeczną, musiał osobiście uczestniczyć w zbrojach i udostępnić wszystkich swoich osobistych strażników. Były to wojska majątkowe [9]. Ilekroć ich wezwano, nie wolno im było walczyć dłużej niż 15 dni, a ich pole działania ograniczało się do granic Węgier. Tak zwane insurrectio (szlachetne „powstanie”) było jedynie przestarzałą formą redagowania, ale obowiązywało aż do bitwy pod Raabem w 1809 r., Głównie dlatego, że zwolniło uczestniczących szlachciców z płacenia podatków; ale ogólnie rzecz biorąc, zaciągnięta armada odegrała niewielką rolę w Czarnej Armii, ponieważ Matthias stopniowo zmniejszał ich udział i wzywał ich licznie na początku swego panowania [17]. In case of emergency, a last chance existed for the actual king in power to mobilize the population suddenly. Every noble, no matter his social class, had to participate in person with his weaponry and all of his personal guards made available. These were the estate armies. Whenever they were called upon, they were not allowed to fight for longer than 15 days, and their field of operations was restricted to within the borders of Hungary. The so-called insurrectio (noble "insurrection") was nothing more than an obsolete form of drafting, but it was valid until the Battle of Raab in 1809, mainly because it relieved the participating nobles of paying their taxes; but generally, these enlisted armada played a minor role in the Black Army, since Matthias decreased their participation gradually and called them up in large numbers early in his reign. W prawach z Szegedu z 1459 r. Przywrócił podstawę 20 chłopów poddanych łucznikowi (tym razem na podstawie liczby osób). Portal milicji baronów nie jest już zaliczany do sztandaru miejscowego arystokraty, lecz do armii kraju (dowodzonej przez króla wyznaczonego przez króla), a także mógł zostać wysłany za granicę. Zwiększył także czas służby insurrectio z 15 dni do trzech miesięcy [18]. In the laws of 1459 of Szeged, he restored the basis of 20 serfs to induct an archer (this time it was based on the number of persons). The barons' militia portalis no longer counted in the local noble's banner but into the army of the country (led by a captain appointed by the king) and could have been sent abroad as well. He also increased the insurrectio's time of service from 15 days to three months. Od najemników do regularnie opłacanych żołnierzy Chociaż te wysiłki były rozsądne, sposób ich przeprowadzenia nie był w żaden sposób nadzorowany. W 1458 r. Macieja pożyczył aż 500 ciężkiej kawalerii od czeskiego króla Jerzego z Podiebradów, aby wzmocnić swoją sytuację w domu przeciwko swoim rywalom. To oznacza punkt zwrotny od przestarzałych szlacheckich sztandarów do wykwalifikowanych żołnierzy fortuny (w tym przypadku były to pozostałości husytów, których taktykę bitwy zaadaptowano później przez Czarną Armię) [17]. Potrzebował bardziej doświadczonych weteranów, więc postanowił osiedlić grupę zbuntowanych dezerterów czeskiej armii dowodzonych przez Johna Jiskrę, którzy już rabowali północną wieś, szukając codziennych łupów. Jiskra obiecano królewskie ułaskawienie i dwa zamki, Solymos i Lippa (obecnie Şoimuş i Lipova), w traktacie pokojowym Wiener Neustadt z 1463 roku, a jego żołnierze otrzymali zapłatę 25 000 dukatów. Stacjonował w Bośni, aby walczyć z Turkami w przyszłym roku. [19] Wcześniej w 1462 r. Król wysłał do swojego konika słowo, że powinien wynająć 8 000 kawalerii, aby rozpocząć świętą wojnę z Imperium Osmańskim tylko wtedy, gdy Wenecjanie - zgodnie z obietnicą - pokryją wydatki (niestety dla Węgrów ta pomoc finansowa była od czasu do czasu). Pierwszy duży i masowy pobór najemników pojawił się podczas wojen czeskich (1468–1478), podczas gdy rdzeń jego królewskiej piechoty, liczący 6000–8000 uzbrojonych ludzi, został włączony do Czarnej Armii (początki monikera mogły również pochodzą z tej epoki). [20] Though these efforts were sound, the way they were carried out was not in any way supervised. In 1458, Matthias borrowed as many as 500 heavy cavalry from Bohemian king, George of Poděbrady, to strengthen his situation at home against his rival landlords. This marks the turning point away from obsolete noble banners to skilled soldiers of fortune (in this case, they were remnants of the Hussites, whose battle tactics were later adapted by the Black Army). He needed more seasoned veterans, so he chose to settle a group of rogue Czech Army deserters led by John Jiskra who were already plundering the northern countryside seeking daily loot. Jiskra was promised a royal pardon and two castles, Solymos and Lippa (now Şoimuş and Lipova), in the Peace Treaty of Wiener Neustadt of 1463, and his soldiers received a payment of 25,000 ducats. He was stationed in Bosnia to fight the Ottomans the next year. Previously, in 1462, the King sent word to his equerry that he should hire 8,000 cavalry to start a holy war against the Ottoman Empire only if the Venetians – according to their promise – covered the expenses (unfortunately for the Hungarians, this financial aid was postponed from time to time). The first major and mass conscription of mercenaries appeared during the Bohemian Wars (1468–78), whereas the core of his royal infantry, a force of 6,000–8,000 armed men, were incorporated into the Black Army (the origins of the moniker could also come from this era). Finansowanie Po tym, jak dochody Matthiasa zwiększały się okresowo, jednocześnie wzrosła także liczba najemników. Dane historyczne różnią się, jeśli chodzi o liczby, głównie dlatego, że zmieniały się z bitwy na bitwę, a większość żołnierzy była zatrudniona tylko na czas trwania walki lub dłuższego konfliktu.Szablon: Potrzebne cytowanie Liczenie sztandarów szlachty, najemników, żołnierzy podbitych Moraw i Śląsk, a także wojska sprzymierzonej Mołdawii i Wołoszczyzny, król mógł zgromadzić armię 90 000 ludzi. Szablon: Potrzebne cytowanie Udział szlachty w polu bitwy został zignorowany, zanim ich wsparcie mogło zostać odkupione złotem później. Miasta były również zwolnione z płacenia opłat wojennych, jeśli dostarczały kunsztu i produkcji broni w celu wyposażenia wojska. After Matthias's income increased periodically, simultaneously, the number of mercenaries increased as well. Historical records vary when it comes to numbers, mainly because it changed from battle to battle and most soldiers were only employed for the duration of combat or a longer conflict.Szablon:Citation needed Reckoning the nobility's banners, the mercenaries, the soldiers of conquered Moravia and Silesia, and the troops of allied Moldavia and Wallachia, the King could have gathered an army of 90,000 men.Szablon:Citation needed The nobility's participation in the battlefield were ignored by the time their support could have been redeemed in gold later on. The cities were also relieved of paying war levies if they supplied the craftsmanship and weapon production to equip the military.Szablon:Citation needed Król Matthias podniósł podatki pańszczyzny; przeniósł podstawy opodatkowania z porcji na gospodarstwa domowe, a czasami w czasie wojny zbierali królewskie należności dwa razy w roku. Po uwzględnieniu hołdu wasali, zachodnich składek, wypłaty wojennej lokalnej szlachty, dziesięciny i podatków miejskich, roczny dochód Matthiasa osiągnął 650 000 florenów; dla porównania Imperium Osmańskie miało 18000000 rocznie [20] W przeciwieństwie do powszechnego przekonania, historycy od dziesięcioleci spekulują, że faktyczna suma mogłaby w sumie okrążyć około 800 000 florenów w dobrym roku u szczytu panowania Matthiasa, ale nigdy nie przekroczyła progu finansowego miliona florenów, wcześniej powszechnie akceptowanej liczby [ 21] W 1467 r. Matthias Corvinus zreformował system monet w celu łatwiejszego gromadzenia podatków i zarządzanych wypłat oraz wprowadził ulepszony dinar, który miał drobniejszą zawartość srebra (500 ‰) i ważył pół grama. Przywrócił również jego stosunek, w którym jeden floren złota wynosił 100 dinarów srebra, który był tak stabilny, że pozostał na miejscu do połowy XVI wieku. [22] King Matthias increased the serf's taxes; he switched the basis of taxing from the portae to the households, and occasionally, they collected the royal dues twice a year during wartime. Counting the vassals' tribute, the western contributions, the local nobility's war payment, the tithes, and the urban taxes, Matthias's annual income reached 650,000 florins; for comparison, the Ottoman Empire had 1,800,000 per year. In contrast to popular belief, historians have speculated for decades that the actual sum altogether could circle around 800,000 florins in a good year at the peak of Matthias's reign, but never surpassed the financial threshold of one million florins, a previously commonly accepted number. In 1467, Matthias Corvinus reformed the coin system for easier accumulation of taxes and manageable disbursements and introduced an improved dinar, which had a finer silver content (500‰) and weighed half a gram. He also re-established its ratio, where one florin of gold equaled 100 dinars of silver, which was so stable that it remained in place until the mid-16th century. Armia została podzielona na trzy części: kawaleria, zapłaciła trzy florenów za konia; pavisors, którzy otrzymali podwójne pieniądze; oraz łucznicy, lekka piechota i arkebuziści, przy czym ci ostatni składają się głównie z Czechów, Niemców i Polaków (wszyscy płacą inaczej). Średniowieczny proch strzelniczy był dość drogi, więc król wolał dostosować taktykę husycką do działań wojennych (opartych na obronie, umieszczając piechotę za blokadami wagonów lub wysokimi chodnikami, podczas gdy kawaleria stale nękała wroga i pilnowała „środka”) i skierowała łucznictwo na korzyść fuzilierzy, którzy zaangażowani są na samym początku bitwy. Produkcja broni palnej jest udostępniana przez lokalnych strzelców w Siedmiogrodzie, zwłaszcza w Braszowie [17] [23] The army was divided into three parts: the cavalry, paid three florins per horse; the pavisors, who received double the money; and the archers, light infantry and arquebusiers, with the latter consisting of mostly Czechs, Germans and Poles (all paid differently). Medieval gunpowder was quite expensive, so the King preferred adapting Hussite tactics to mounted warfare (based on defense, placing infantry behind wagon blockades or tall pavises, while the cavalry constantly harassed the enemy and guarded the "middle") and placed archery in favor of fusiliers, with the latter being engaged at the very start of the battle. With firearm production being made available by local marksmen in Transylvania, especially in Braşov, these type of ranged infantry became cheaper to handle for the Hungarians. Ulepszanie floty rzecznej Flota rzeczna () składała się z drewnianych kambuzów, łodzi wiosłowych (później ulepszonych do armatnich) i mniejszych statków, które mogły płynąć rzekami Dunaj, Tisza i Sava. Zwycięstwo w Belgradzie (Nándorfehérvár) w 1456 r., Kiedy flota odegrała znaczącą rolę w przełamaniu tureckiej blokady rzeki, aby przynieść ulgę oblężonemu miastu, pokazało jego znaczenie i zasygnalizowało początek uznania jego znaczenia. Zachęciło także króla Macieja do zbudowania większej i lepiej wyposażonej marynarki wojennej. Ponieważ byli oni obsługiwani przez południowych Słowian, głównie Serbów i Chorwatów, dwoma głównymi portami operacji były Belgrad i Szabács (Šabac). W 1475 r., Równocześnie z wprowadzeniem dział polowych, nakazał instalację artylerii na barkach rzecznych, a także bombardów zdolnych do wystrzeliwania kul armatnich o masie 100–200 funtów. W 1479 r. Miał mieszaną flotę obejmującą 360 statków, załogę 2600 marynarzy i pojemność 10 000 żołnierzy na pokładzie. [18] [25] Matthias zapewnił również wyjście na Adriatyk, miasto-port Zengg, z którego Balázs Matthias mógł wyruszyć na swoje kampanie morskie [26]. Matthias mógł również monitorować handel przechodzący przez Deltę Dunaju do Morza Czarnego z miasta Kilia, ale za jego panowania został zajęty przez armię mołdawską wspieraną przez flotę osmańską [27]. The river fleet () was composed of wooden galleys, rowboats (later upgraded to gunboats) and smaller ships, which were capable of sailing up the rivers Danube, Tisza and Sava. The victory at the Belgrade (Nándorfehérvár) in 1456, where the fleet played a significant role in breaking through the Turkish river blockade to bring relief to the besieged city, showed its importance and signaled the beginning of a recognition of its significance. It also encouraged King Matthias to build a larger and better-equipped navy. Since they were manned by South Slavs, mainly Serbs and Croats, the two major ports of operations were Belgrade and Szabács (Šabac). In 1475, concomitantly with the introduction of field guns, he ordered the installation of artillery onto the river barges as well as bombards able to shoot cannonballs ranging from 100–200 lb. In 1479, he had a mixed fleet of 360 vessels, a crew of 2600 sailors, and a capacity of 10,000 soldiers on board. Matthias also secured an exit to the Adriatic Sea, the city-port of Zengg from which Balázs Matthias could embark for his maritime campaigns. Matthias could also monitor the trade going through the Danube Delta to the Black Sea from the City of Kilia, but during his reign, it was seized by the Moldavian Army supported by the Ottoman Fleet. Branches, tactics, equipments Tactics Ciężka kawaleria W szczytowym stuleciu ciężka kawaleria była już u szczytu, chociaż wykazywała oznaki tendencji spadkowych. Uderzająca moc i zdolność do ładowania bez wsparcia sprawiły, że były w stanie wymusić decydujący wynik w większości bitew. Chociaż rzadko byli rozmieszczani na własną rękę, gdyby byli, przyjmowaliby kwadratowe formacje. Takie punkty zwrotne miały miejsce w bitwie o Breadfield (1479). Zwykle stanowili jedną szóstą armii i, wraz z najemnymi rycerzami, stanowili większość. Ich uzbrojenie było dobrze przygotowane i wysokiej jakości, z wyjątkiem szlachetnych sztandarów. To oznacza broń prawnie zastrzeżoną, a nie tę dostarczoną przez króla. Plik:The wars of Matthias Corvinus of Hungary (1458-1490).png Military movements of Matthias Corvinus and the Black Army At the height of the century, the heavy cavalry was already at its peak, although it showed signs of declining tendencies. The striking power and the ability to charge without backup made them capable of forcing a decisive outcome in most battles. Although they were rarely deployed on their own, if they were, they would take square formations. Such turning points occurred at the Battle of Breadfield (1479). Usually, they made up one-sixth of the army and, with mercenary knights, were in the majority. Their armament was well prepared and of high quality except for the noble banners. This stands for proprietary arms, not the ones provided by the king. Broń Plik:Saint George and Saint Florian, Black army.jpg Saint George and Saint Florian, depicted in the armour suits of Black Army knights. Fresco of the Roman Catholic church of Pónik (Now Póniky Slovakia), 1478 Lance: lanca była główną bronią szturmową przechylającej się ciężkiej kawalerii. Mierzyły do ​​czterech metrów długości, od klasycznej lancy z wydłużoną włócznią (często ozdobioną ogonami zwierząt, flagami lub innymi ozdobami) do krótkiej stożkowej włóczni, przeznaczonej do przebijania ciężkiej zbroi. Vamplate przypominający puklerz chronił dłoń i ramię. Jego stabilność zwiększono dzięki hakowi mocującemu (lanca-arret) z boku pancerza jeźdźca. *Lances: the lance was the principal assault weapon of the tilting heavy cavalry. They were up to four metres long, ranging from the classical lance type with a lengthened spearhead (often decorated with animal tails, flags or other ornaments) to the short conical spearheaded, one designed for piercing heavy armour. A buckler-like vamplate protected the hand and arm. Its stability was increased with a fastening hook (lance-arret) on the side of the horseman's cuirass. Miecze: najczęstsze miecze tej epoki pochodzą z południowej Europy. [30] Miały metr długości i były przeznaczone do cięcia, a nie do pchania, z osłoną krzyżową w kształcie litery S. Podobnie jak w wielu średniowiecznych mieczach, ciężka głowica równoważyła ostrze i mogła być używana do ciosów w zwarciu. Druga wersja, która stała się popularna w drugiej połowie wieku. miał podobny projekt, z wyjątkiem quillonu, który był zakrzywiony w kierunku ostrza w celu złamania lub zaciśnięcia ostrza wroga. Wykorzystano także bękarty o długości 130-140 cm. Jako broń towarzyszącą zastosowano sztylety w kształcie piły zębatej i płomienistej (obie z osłoną pierścieniową) i misericordia. *Swords: the most common swords of the era originated from southern Europe. They were one metre long, designed to cut rather than thrust, with an S-shaped crossguard. As in many medieval swords, the heavy pommel balanced the blade and could be used for striking in close combat. The other version, which became popular in the second half of the century. was of similar design except for the quillon, which was curved towards the blade for the purpose of breaking or clinching the enemy's blade. The 130–140 cm long bastardswords also came into use. As a companion weapon, daggers of saw-toothed and flame-form type were applied (both with ring-guard) and a misericordia. Oprócz nich nosili broń pomocniczą, taką jak gotyckie maczugi, maczugi z kołnierzem, siekiery, kusze (balistrero ad cavallo) i krótkie tarcze podobne do konstrukcji do pavise (petit pavois) do obrony [30]. *Apart from these, they carried auxiliary weapons, such as Gothic maces, flanged maces, axes, crossbows (balistrero ad cavallo) and short shields similar in design to the pavise (petit pavois) for defense. Lekka jazda Tradycyjne huzary zostały wprowadzone przez Matthiasa; odtąd lekka kawaleria nazywa się huszár, nazwa wywodząca się od słowa húsz (po angielsku „dwadzieścia”), co odnosi się do schematu kreślenia, w którym na każdych dwudziestu poddanych należał szlachcic. Po diecie Temesvár (Timişoara) z 1397 r. Lekka jazda została zinstytucjonalizowana jako dywizja wojskowa. Byli drugi w kolejności w armii i ogólnie uważani za siły elitarne. Zebrali się z milicji portalis, znaczna liczba z nich była powstańcami, Mołdawianami i Transylwanami, przy czym ci pierwsi mieli poddanych z mniejszym wyposażeniem, a ci drudzy ogólnie uważani byli za dobrych jeźdźców. Zostali oni podzieleni na grupy po 25 (turma) dowodzone przez kapitana (armatura capitaneus gentium levis). Ich polem działania było zwiad, zabezpieczanie, kręcenie, przecinanie linii zaopatrzenia wroga i niszczenie ich w bitwie. Służyły one również jako dodatkowa zwrotna flanka (do atakowania z wyprzedzeniem) do silnych ośrodków ciężkiej kawalerii. The traditional hussars were introduced by Matthias; henceforth, the light cavalry is called huszár, a name derived from the word húsz ("twenty" in English), which refers to the drafting scheme where for every twenty serfs a noble owned, he had to equip a mounted soldier. After the Diet of Temesvár (Timişoara) of 1397, the light cavalry was institutionalized as an army division. They were the second ranked in order within an army and generally considered an elite force. They assembled from the militia portalis, a significant number of them insurrectios, the Moldavians and Transylvanians with the first having serfs with lesser accoutrement and the latter generally regarded as good horsearchers. They were divided into groups of 25 (turma) led by a captain (capitaneus gentium levis armature). Their field of operation was scouting, securing, prowling, cutting enemy supply lines, and disarraying them in battle. They also served as an additional maneuverable flank (for swooping advance attacks) to strong centers of heavy cavalry. Weaponry Plik:Rabenwappen.JPG Medieval coat of arms of Matthias Corvinus, guarded by Black Army heavy infantry officers. Matthias Church, Budapest. The damaged art relic was renovated in 1893. Helmet, mail shirt, sabre, targe, spear and, in some cases, throwing axes and topors. Szable (szablya): jeden typ podążał za tradycją południowoeuropejskich długich mieczy (krzyżak w kształcie litery S), stopniowo przekształcając się w mieszaną (turecką) szablę w stylu wschodnim. Drugi typ to tak zwana huszarszablya (hussarsabre), wielowarstwowa sztukateria szablasta o grubości 40 mm z 3-6 nitami. *Sabres (szablya): one type followed the tradition of southern European longswords (S-shaped crossguard), while gradually transforming into an Eastern-style blended (Turkish) sabre. The other type was the so-called huszarszablya (hussarsabre), a 40 mm thick multi-layered sabre stuck with 3–6 rivets. Łuki: tradycyjny łuk kompozytowy Magyar oraz, ze względu na duże wpływy wschodnie, wszedł do gry mocniejszy łuk turecko-tatarski. *Bows: the traditional Magyar composite bow and, due to heavy Eastern influence, the more powerful Turkish-Tatar bow came into play. Siekiery: rzucanie siekierami mogło również odgrywać pewną rolę w taktyce lekkiej kawalerii. Został wykonany z jednego kawałka metalu z krótkim wygrawerowanym haftem. Jeśli łuk ostrza jest prawie płaski lub lekko zakrzywiony, nazywa się go „toporem węgierskim”. Uprzywilejowany był również filar wspomnianego kilofu dziobowego: miał on dziób, wystający brzeg, co skutkuje silniejszym efektem przebijania. [30] *Axes: throwing axes could also have had some role in light-cavalry tactics. It was made from one piece of metal, with a short engraved haft. If the arc of the blade is almost flat or slightly curved, it is called the "Hungarian-type axe". A subsidiary to the aforementioned beaked pickaxe was also favoured: it had a beak-like, protruding edge, resulting in a stronger piercing effect. Infantry Plik:Garamszentbenedek.png The ancient "Roman guards" of the tomb of Jesus Christ were depicted as contemporary infantrymen of the Kingdom of Hungary. Church of Hronský Beňadik (built around the 1470s, then called Garamszentbenedek). Plik:Armoured Hungarian infantry in a castle.jpg Black Army infantry in a castle 1480s. Infantry was less important but formed a stable basis in the integrity of an army. They were organized from mixed ethnicities and were composed of heavy infantry, shielded soldiers, light infantry and fusiliers. Their characteristics include the combination of plate and mail armour and the use of the pavises (these painted willow-wood large shields were often ornamented and covered with leather and linen). The latter served multiple purposes: to hold off enemy attacks, to cover ranged infantry shooting from behind (fusiliers engage first, the archers fire constantly), and moveable hussite-style tabor (with a restricted deployment of war wagons in number). The infantry contained Swiss pikemen, who were held in high honour by the king. In 1481, the Black Army's infantry was described as: Weaponry Various long-range weapons including bows, crossbows, and arquebuses; all sorts of melee weapons, halberds, pikes, and awl-pikes; hussite/peasant weapons such as slings and flails; hand weapons such as morgensterns and war-hammers; and classical swords and sabres. Melee weapons: Corseques, glaives, partisans, Friulian spears, and halberds were all adapted depending on the social class and nationality of the infantrymen. The 15th-century type of halberd was a transition that mixed the hatchet with the awl-pike, sometimes affixed with a "beak" that was used to pull a knight off his horse and to increase its piercing impact. They were covered with metal langlets on the side to prevent being cut in two. Archery: The most valuable archers were the crossbowmen. Their number in Matthias' service reached 4,000 in the 1470s. They used sabres as a secondary weapon (which was unusual for infantry in those ages). Their primary advantage was the ability to shoot heavy armour, while the disadvantages were that they required defense to protect them while moving slowly in a standing position. Arquebusiers: These gunpowder troops charged in the early stages of battle. Their aiming ability, price and the danger of primitive handcannons (self-exploding) prevented them from being highly effective, especially against smaller groups of people or hand-to-hand combat. A distinctive Hungarian feature was that they did not use a fork to stabilize their guns but put it on top of the pavese instead (or in some cases, on the parapet of a wagon). Two types were simultaneously brought to practice, the schioppi (handgun) in the beginning, and later the arquebus à croc (not to be confused with cannons). Three classes of handguns were distinguished: the "bearded" light guns; forked guns; the first primitive muskets (irontube compounded with wooden grip to be pushed against the shoulder). Their calibers varied from 16 to 24 mm. Arsenal Corsèque 23.jpg Corseque Maces.jpg Flanged maces Dreschflegel.jpg Peasant flail Ussita pavese shield Prag Museum 1429.jpg Pavise shield Bastardschwert.jpg Bastard sword Musee-de-lArmee-IMG 1099.jpg Blended crossguarded sword Exibition area in the Galerija-Muzej Lendava, Lendava Castle, 2013-08-11-2.jpg Pavise and halberds Crossbow Photo.jpg Crossbow and accessories Mutinies The disadvantage of having periodically or occasionally paid recruits was that if their money had not arrived on time, they simply left the battlefield, or – in a worse scenario – they revolted, as has happened in several instances. Since they were the same skilled men-at-arms led by the same leaders previously fighting under the Hungarian flag, they were as difficult to eliminate as the Black Army was to its enemies.Szablon:Citation needed However, they could be outnumbered, since it was always a flank or division which quit the campaign. An easier solution was to have the captain accept some lands and castles to be mortgaged in return of service (in one occasion the forts of Ricsó (Hričovský hrad) and Nagybiccse (Bytča) to František Hag).Szablon:Citation needed An example of mass desertion occurred in 1481 when a group of 300 horsemen joined the opposing Holy Roman forces.Szablon:Citation needed One of these recorded insurrections was conducted by Jan Švehla, who accompanied Corvinus to Slavonia in 1465 to beat the Ottomans; but when they were approaching Zagreb, Švehla asked for royal permission to officially quit the offensive with his mercenaries due to financial difficulty.Szablon:Citation needed His request was denied, and as a consequence, he and two of his vice-captains left the royal banner along with their regiments.Szablon:Citation needed Following their breakaway, George of Poděbrady secretly supported their invasion into the Comitatus of Nitra and their occupation of the fort of Kosztolány, as the army was composed of Bohemian-Moravian professionals previously in service for George and Frederick III. Apart from the militia, there were religious outcasts (considered heretics) looking for shelter, including Hussite Bratriks ("Brothers" – Hussites in Slovakia/Upper Hungary) and rogue Žebraks who favoured pillaging instead of payment. Svehla established an ad-hoc fort, and he appointed Jorig Lichtenburger and Vöttau as comeses for the county. The fort and its looting inhabitants had a surrounding sphere of influence ranging from the valleys of Váh and Nitra to the eastern provinces of Austria. Matthias realized the threat and ordered two of his "upper-land" captains to besiege Kosztolany, namely Stephen Zápolya and Ladislaus Podmaniczky. After returning from Slavonia, the king joined the siege. It is worth mentioning that here, among few occasions, Matthias cooperated with Frederick. He sent a strong-armoured mounted troop led by commander Ulrich von Grafeneck to help wipe out these brigades. When he reached Pozsony (Bratislava), he was reinforced by Knight Georg Pottendorfer with his 600 crusader cavalry. This totaled 8–10 thousand people ready to besiege, who began an assault after taking some minor fortifications on 1 January 1467. The vanguards of the Black Army officers were all present against their former ally. They included the Palatine Michael Ország, Jan Jiskra, Jan Haugwitz, Balázs Magyar, Pál Kinizsi, Nicholaus Ujlaki Ban of Macsó (Mačva), and Peter Sobi Ban of Bosnia-Croatia-Dalmatia, with the latter-most dying in the assault. Before the siege began, Matthias offered Švehla the chance to return to his service in exchange for an unconditional surrender on all grounds. After a refusal, he immediately began the siege and the cannon firing despite the harsh winter conditions. Švehla and his 2,500 men (and additional citizens) resisted the superior besiegers, but food storages reached extremely low levels and all the efforts to break out were unsuccessful, so he decided to capitulate twice to Matthias with the aforementioned taking his revenge in rejecting it. After three weeks, Švehla feigned a breakout attempt in the front while getting out from the rear through a water channel. Though his physically weak and exhausted entourage of 2,000 infantry tried to elude the besieging forces, they were not fast enough to escape safely. Balázs Magyar and Pál Kinizsi rode down to the fort of Csejte (Čachtice), where they clashed. Almost all of the rioters fell, only 250 taken as prisoners. Svehla evaded capture again but was put in custody by peasants by the time he was too debilitated to fight. Matthias doomed him to be hanged up along with the remaining couple of hundred prisoners. This was a rather violent act regarding the campaigns of King Matthias Corvin. On the very next day, 31 January 1467, witnessing the executions, the garrison asked for mercy, and it was granted; and after taking Kosztolány, he also offered František Hag – officer member of the resistance group – captainship in the Black Army, since he found him skilled enough. In another case in 1474, František Hag revolted due to lack of pay, but the conflict ended without violence, and he remained Matthias' subject until his death. Dissolution Plik:Hungarian post-Matthias succession wars (1490-94).jpg Actions of the Black Army after the death of King Matthias Before his death on 6 April 1490, King Matthias asked his captains and barons to pledge an oath to his son John Corvinus and secure his succession to the throne. Though John was the biggest estate holder in Hungary and had the command over the Black Army, his stepmother, Queen Beatrice of Naples, invited two heirs, the Holy Roman Emperor Maximilian I and Polish prince John I Albert, for an assembly to be held at Buda to discuss who would inherit the throne. The first based his claim on the Peace Treaty of Wiener Neustadt, while the latter on his family ties. Furthermore, the Hungarian barons invited a third pretender, the King of Bohemia and brother of John Albert, Vladislaus II. After the barons double-crossed John Corvinus, he escaped from the capital and was moving to Pécs, when he was attacked midway at Szabaton village and suffered a defeat from which he could retreat. No parts of the Black Army were – yet – involved, as their core was stuck in Silesia and Styria. Their famed captains Blaise Magyar and Paul Kinizsi joined the pretenders' side, John Albert and Vladislaus, respectively; the latter subsequently became the legitime king. Maximilian immediately attacked the conquested territories in Austria in 1490. The Black Army fortified itself in the occupied forts on the western border. Most of them were captured by trick, bribery, or citizen revolt in a few weeks without any major battles. The trenchline along the river Enns, which was built by mercenary captain Wilhelm Tettauer, resisted quite successfully for a month. Due to the lack of payment, some of the Black Army mercenaries, mostly Czechs, switched sides and joined the Holy Roman army of 20,000 men in invading Hungary. They advanced in the heart of Hungary and managed to capture the city of Székesfehérvár, which he sacked, as well as the tomb of King Matthias, which was kept there. His Landsknechts were still unsatisfied with the plunder and refused to go for taking Buda. He returned to the Empire in late December but left garrisons of a few hundred soldiers in those Hungarian cities and castles he occupied. The National Council of the barons decided to recuperate the cities lost, especially Székesfehérvár. The Black Army was put on reserve at Eger, but their payment of 46,000 forints was late again, so they robbed the neighboring monasteries, churches, peasantries and lorddoms. After their dues were paid, appointed captain Steven Báthory gathered an army of 40,000 soldiers and began the siege in June 1491, which lasted for a month. More minor cities were regained, and without further support from the German nobility, Maximilian agreed to negotiate, and in the end, he signed the Peace of Pressburg in 1491, which included ceding the Silesian lands to him. John Haugwitz never recognized this treaty and held their possessions in Silesia afterwards. Meanwhile, disappointed John Albert gathered an army at the eastern border of Hungary and attacked the vicinity of Kassa (Košice) and Tokaj, also in 1490. John Corvinus accepted Vladislaus as his feudal lord and helped him in his coronation (he personally handed the crown to him). Vladislaus married widowed Queen Beatrice in order to acquire her assets of 500,000 forints. This would have allowed him to cover the expenses of the Black Army stationed in Moravia and upper Silesia and the cost of transporting them home to Upper Hungary to defend it from the Polish army of John Albert. John Filipec, on the behalf of the new king, helped to convince Silesian Black Army leader John Haugwitz to return to duty in exchange for 100,000 forints. The Hungarian-Czech army of 18,000 met the Polish troops in December 1491 in the Battle of Eperjes (Prešov), which was a decisive victory for the Black Army. John Albert withdrew to Poland and promised that he had no further claims to the throne. The Black Army was sent to the south region to fight the Ottoman invasions. While waiting for their wages, they sought plunder in the nearby villages. The National Council ordered Paul Kinizsi to stop the plundering at all costs. He arrived in Szegednic-Halászfalu in late August 1492, where he dispersed the Black Army led by Haugwitz. Of the 8,000 members, 2,000 were able to escape to western Styria, where they continued to pillage the countryside. The prisoners were escorted to Buda, where the Black Army was officially disbanded and they were allowed to leave abroad under the condition never to come back and claim their payment. They joined the forces already in Austria. They confronted Count Georg Eynczinger on 7 May 1493, at Thaya, where they were all killed or captured and tortured to death. The last remaining mercenaries were integrated into local garrisons, such as the one in Nándorfehérvár (Belgrade) under the leadership of Balthasar Tettauer, brother of Wilhelm Tettauer. They were so frustrated about their financial status that they allied with Ottoman Mihaloğlu Ali Bey to handle secretly the fort to his Sultan, Bayezid II. When their plan surfaced, Paul Kinizsi intervened in May 1494 before their act could take place. He arrested the captain and his crew for treason and starved them to death. Battles and respective captains of the Black Army List of Battles and respective captains of the Black Army Plik:Adolf Liebscher - Jiří z Poděbrad nad obklíčenými vojsky.jpg Adolf Liebscher: George of Podjebrady observes the encircling army of Matthias. Plik:Jindrich-podebradsky-proti-uherskemu-vojsku.jpg Věnceslav Černý: Henry Podebrady's victory over the Hungarians at Uherský Brod in 1469 Plik:Ales.jpg Mikoláš Aleš: Meeting of George of Podebrady with Matthias Corvinus Plik:Matia Corvin Statue nov 2010.jpg Statue of King Matthias and his generals in Cluj-Napoca. From left to right: Pál Kinizsi, Balázs Magyar, King Matthias, István Szapolyai and Stephen Báthory. Plik:Magyar Balázs.jpg Portrait of Balázs Magyar Plik:Kenyérmezői csata.jpg The Battle of Breadfield Plik:Battlbaia.png Battleplan at Baia depicting a typical wagon-fort formation, characteristic of Hungarian defense (and siege) strategy. Matthias was wounded in the back by arrows. Plik:Vaslui Battle map.png Battleplan at Vaslui Plik:Salgovar 03.jpg Castle of Salgó. Occupied by – then enemy – Jan Jiskra in 1450, it was retaken by Matthias in 1460. According to tradition, Matthias was cut on his face, and the scar angered him to the point where he launched an assault on the nearby Zagyvafő and destroyed the two castles to the ground. Plik:Oostr1477.png Austrian lands in 1477 Campaign color codes Against the Czechs Against the Holy Roman Empire Against the Ottomans Against the Moldavians Against the Papal State Against Saxony Against Venice Against the Kingdom of Poland Against the Hussites War/ Type Size Date Location Captain(s) commissioned Outcome Cz. ۩ 1488 ۩ Głogów, Duchy of Silesia 22x20px John Haugwitz 22x20pxWilhelm Tettauer 22x20px Francis Haraszthy Victory HRE ỗ← 1484 Leitzersdorf, Archduchy of Austria 22x20px Stephen Dávidházy 22x20px 22x20px Tobias von Boskowitz und Černahora Victory (Details) HRE ۩ 1484 Korneuburg, Archduchy of Austria 22x20px Stephen Dávidházy† 22x20px 22x20px Tobiáš of Boskovice and Černá Hora Victory Cz. Pl. ۩ 1474 Wrocław, Duchy of Silesia 22x20px Matthias Corvinus 22x20px Melchior Löbel 22x20px Jan II the Mad Victory Cz. ỗ← 1468 Olomouc, Margravate of Moravia 22x20px Matthias Corvinus Victory Cz. ỗ← 1469 Hradiště, Margravate of Moravia 22x20px Matthias Corvinus Defeat HRE ۩ 1485 Vienna, Archduchy of Austria 22x20px Matthias Corvinus Victory (Details) HRE ۩ 1487 Wiener-Neustadt, Archduchy of Austria 22x20px Matthias Corvinus 22x20px Emeric Zápolya 22x20pxWilhelm Tettauer 22x20px 22x20px Bartholomew Drágffy of Beltiug 22x20px Jacob Szekler 22x20px 22x20px Ladislaus Kanizsay 22x20px Peter Geréb of Vingard 22x20px Matthias Geréb of Vingard 22x20px 22x20px Stephen V Báthory Victory (Details) HRE ۩ 1480 Radkersburg, Duchy of Styria 22x20px Stephen Zápolya 22x20px Jacob Szekler Victory HRE ۩ 1482 Hainburg, Archduchy of Austria 22x20px Stephen Zápolya 22x20px Wilhelm Tettauer Defeat (Details) HRE ۩ 1482 Hainburg, Archduchy of Austria 22x20px Matthias Corvinus 22x20px Stephen Zápolya Victory (Details) Ott. ỗ← 1479 Breadfield, Kingdom of Hungary 22x20px Paul Kinizsi 22x20px 22x20px Stephen V Báthory 22x20px Vuk Grgurević 22x20px Basarab Laiotă cel Bătrân Victory (Details) Mld ỗ← 1467 Baia, Principality of Moldavia 22x20px Matthias Corvinus 22x20px 22x20px Stephen V Báthory Defeat (Details) Ott. ỗ← 1475 Vaslui, Principality of Moldavia 22x20px Michael Fants (modest armed support for the main Moldavian core) Victory (Details) Ott. ۩ 1463 Jajce, Bosnia 22x20px Matthias Corvinus 22x20px John Kállay V. 22x20px George Parlagi 22x20px Paul Kállay I. 22x20px Provost Gaspar Bak of Berend Matthias Geréb of Vingard Victory (Details) Ott. ۩ 1464 Jajce, Bosnia 22x20px Emeric Zápolya 22x20px Jacob Szekler Victory Ott. ۩ 1464 Srebrenik, Bosnia 22x20px Matthias Corvinus 22x20px Emeric Zápolya Victory Ott. ۩ 1464 Zvornik, Bosnia 22x20px Matthias Corvinus 22x20px Emeric Zápolya 22x20px Count Sigismund Szentgyörgyi 22x20px Berthold Elderbach Monyorókeréki 22x20px Nicholas Székely Szentgyörgyi 22x20px 22x20px Ladislaus Kanizsay Defeat Ott. ỗ← 1476 Šabac, Banate of Bosnia 22x20px George Matucsinai 22x20px 22x20px Stephen V Báthory 22x20px 22x20pxFrantišek Hag† 22x20px Vuk Grgurević 22x20pxSir Richard Champleyn Victory Ott. ỗ← ≠ 1481 ≠ Otranto, Kingdom of Napoli 22x20px Blaise Magyar Victory (Details) Pope ỗ← ≠ 1488 Naples, Kingdom of Napoli Relief troops for his father-in-law the Neapolitan King Victory Sax. ỗ← ≠ 1487 Sankt Pölten, Archduchy of Austria 22x20px Matthias Corvinus Victory (Details) HRE ỗ← 1459 Körmend, Kingdom of Hungary 22x20px Simon Nagy Szentmártoni 22x20px Michael Rozgonyi† Defeat HRE ỗ← 1459 Upper Pannonia, Kingdom of Hungary 22x20px Simon Nagy Szentmártoni Victory HRE ۩ 1484 Bruck, Archduchy of Austria 22x20px Stephen Dávidházy Victory Ott. ỗ← 1484 Temesvár, Kingdom of Hungary 22x20px Paul Kinizsi Victory Ott. ỗ← 1463 Temesvár, Kingdom of Hungary 22x20px Ladislaus Pongrácz Victory Ott. ỗ← 1476 Pančevo, Despotate of Serbia 22x20px Béla Nagy 22x20px Ambrus Nagy 22x20px Peter Dóczy 22x20px Ladislaus Dóczy 22x20px Francis Dóczy 22x20px Emeric Nifor 22x20px Jan Chepely 22x20px Vuk Grgurević 22x20px Demeter Jaksics 22x20px Francis Arifti 22x20px Jan Adei 22x20px Sebastian Abraham 22x20px Michael Pétsei 22x20px Markus Henei 22x20px Ladislaus Henei Victory Ott. ỗ← 1482 Zrenjanin, Despotate of Serbia 22x20px Paul Kinizsi 22x20px Peter Dóczy 22x20px Vuk Grgurević Victory Cz. ỗ← 1469 Vilémov, Kingdom of Bohemia 22x20px Matthias Corvinus (surrender) Defeat Cz. ỗ← 1469 Uherský Brod, Margravate of Moravia 22x20px Matthias Corvinus Defeat Cz. ۩ 1469 Špilberk Castle, Margravate of Moravia 22x20px Matthias Corvinus Victory Ott. ỗ← 1481 Bosnasaray, Ottoman Empire 22x20px Matthias Corvinus 22x20px Vuk Grgurević Victory Ven. ỗ← 1479 Veglia, Principality of Krk 22x20px Blaise Magyar Defeat Pl. ۩ 1471 Nitra, Kingdom of Hungary 22x20px Matthias Corvinus 22x20px Emeric Zápolya Victory Pl. ۩ 1473 Michalovce, Kingdom of Hungary 22x20px Matthias Corvinus 22x20px Demeter Jaksics 22x20px Michael Csupor† Victory Pl. ۩ 1473 Humenné, Kingdom of Hungary 22x20px Matthias Corvinus Victory hss ۩ 1460 Salgó Castle, Kingdom of Hungary 22x20px Matthias Corvinus Victory hss ۩ 1460 Zagyvafő Castle, Kingdom of Hungary 22x20px Matthias Corvinus Victory hss ۩ 1459 Sajónémeti, Kingdom of Hungary 22x20px Matthias Corvinus Victory hss ۩ ≠ 1459 Hlohovec, Kingdom of Hungary 22x20px Sebastian Rozgonyi 22x20px 22x20px bishop Ladislaus Héderváry Victory hss ۩ ≠ 1458 Vadna, Kingdom of Hungary 22x20px Sebastian Rozgonyi 22x20px 22x20px bishop Ladislaus Héderváry Victory hss ۩ 1459 Sárospatak, Kingdom of Hungary 22x20px Sebastian Rozgonyi 22x20px 22x20px bishop Ladislaus Héderváry 22x20px Blaise Magyar Victory hss ۩ ≠ 1460 Gyöngyöspata, Kingdom of Hungary 22x20px Matthias Corvinus 22x20px Sebastian Rozgonyi 22x20px 22x20px bishop Ladislaus Héderváry Victory hss ۩ ≠ 1458 Jasov, Kingdom of Hungary 22x20px Sebastian Rozgonyi Victory hss ۩ ≠ 1458 Nižná Myšľa, Kingdom of Hungary 22x20px Sebastian Rozgonyi 22x20px 22x20px bishop Ladislaus Héderváry 22x20px Blaise Magyar Victory hss ۩ 1462 Kežmarok Castle, Kingdom of Hungary 22x20px Stephen Zápolya Victory hss ۩ ≠ 1458 Sečovce, Kingdom of Hungary 22x20px Sebastian Rozgonyi 22x20px Blaise Magyar Victory hss ỗ← 1458 Rimavská Seč, Kingdom of Hungary 22x20px Sebastian Rozgonyi Victory Mld ۩ 1462 Kiliya, Voivodate of Wallachia 22x20px Vlad Tepes (Hungarian garrison) Victory Mld ۩ ≠ 1465 Kiliya, Voivodate of Wallachia (Hungarian garrison) Defeat Ott. ۩ ≠ 1474 Várad, Kingdom of Hungary unknown, bishopric castle personnel Def. Vic. Cz. ỗ← 1488 Thomaswalde, Duchy of Silesia 22x20px John Haugwitz Victory hss ۩ ≠ 1458 Plaveč, Kingdom of Hungary 22x20px Emeric Zápolya Victory Pl. ۩ ≠ 1474 Árva, Kingdom of Hungary 22x20px Matthias Corvinus Victory Pl. ۩ ≠ 1474 Likavka, Kingdom of Hungary 22x20px Matthias Crovinus Victory HRE ۩ 1480 Maribor, Duchy of Styria 22x20px Stephen Zápolya 22x20px Wilhelm Tettauer Defeat Ott. HRE ۩ ≠ 1480 Neumarkt in Steiermark, Archduchy of Austria 22x20px John Haugwitz Victory HRE ۩ ≠ 1477 Stein, Archduchy of Austria 22x20px Johann Zeleny of Schonau Defeat HRE ۩ ≠ 1477 Gozzoburg, Archduchy of Austria 22x20px Johann Zeleny of Schonau Defeat HRE ۩ 1486 Eggenburg, Archduchy of Austria 22x20px Matthias Corvinus 22x20px 22x20px Bartholomew Drágffy of Beltiug Victory HRE ۩ 1486 Laa an der Thaya, Archduchy of Austria 22x20px Matthias Corvinus Victory HRE ۩ 1486 Retz, Archduchy of Austria 22x20px Matthias Corvinus Victory (Details) HRE ۩ 1485 Kaiserebersdorf, Archduchy of Austria 22x20px Matthias Corvinus 22x20px 22x20px Tobias von Boskowitz und Černahora Victory (Details) HRE ۩ 1485 Pitten, Archduchy of Austria 22x20px Matthias Corvinus Victory Key † : Denotes captain deceased in battle ۩ : Denotes a siege (the dates at sieges concerns to the end of siege) ỗ← : Denotes an open field battle ≠ : Denotes a minor conflict involving less than 5,000 Hungarian units Cz. : Czechs HRE : Holy Roman Empire Ott. : Ottomans Mld : Moldavians Pope : Papal State Sax. : Saxony Ven. : Venice Pl. : Kingdom of Poland hss : Hussites HUN : Hungary Post-Matthias Against Hungary War/ Type Size Date Location Captain(s) commissioned Outcome HRE ۩ ≠ 1490 Ernsthofen, Kingdom of Hungary 22x20px Wilhelm Tettauer Defeat HRE ۩ 1491 Székesfehérvár, Kingdom of Hungary 22x20px 22x20px Stephen V Báthory (supporting army) Victory Pl. ỗ← 1491 Prešov, Hungary 22x20px Stephen Zápolya 22x20px John Haugwitz (supporting army) Victory HUN ỗ← 1492 Szegednic, Halászfalu; Kingdom of Hungary 22x20px John Haugwitz Defeat HRE ỗ← ≠ 1493 Thaya, Holy Roman Empire 22x20px John Haugwitz† Defeat HUN ۩ ≠ 1494 Belgrade, Kingdom of Hungary 22x20px Balthasar Tettauer† Defeat Notes Name variations International usage of historical names Hungarian (surname, given name) English (given name, surname) Ethnolect (given name, surname) Korvin Mátyás (Mátyás király) Mat(t)hias Rex, Mat(t)hias Corvin, Mat(t)hias Corvinus, Mat(t)hias Hunyadi, Mat(t)hias Korwin Czech: Matyáš Korvín, Croatian: Matijaš Korvin, German: Matthias Corvinus, Medieval Latin: Mattias Corvinus, Polish: Maciej Korwin, Romanian: Matia/Matei/Mateiaş Corvin, Serbian: Матија Корвин/Matija Korvin, Slovak: Matej Korvín, Slovene: Matija Korvin, Russian: Матьяш Корвин/Matyash Corvin Magyar Balázs Balázs/Balazs Magyar, Blaž the Magyar Croatian:Blaž Mađar, Spanish:Blas Magyar, German:Blasius Magyar, Italian:Biagio Magiaro Kinizsi Pál Paul/Pál Kinizsi Romanian:Pavel Chinezul, Spanish:Pablo Kinizsi (S)Zápolya(i) Imre, S)Zapolya(i) Imre, Szipolyai Imre Emeric Zapolya, Emeric Zapolyai, Emeric Szapolya, Emeric Szapolyai, Emrich of Zapolya Polish: Emeryk Zápolya, Slovak: Imrich Zápoľský, Spanish: Emérico Szapolyai (de Szepes), German: Stefan von Zips Gis(z)kra János John Giskra, John Jiskra Czech: Jan Jiskra z Brandýsa, German: Johann Giskra von Brandeis, Italian:Giovanni Gressa Löbl Menyhért Melchior Löbel, Melchior Loebel, Melchior Löbl, Melchior Loebl German: Melchior Löbel Haugwitz János John Haugwitz German: Johann Haugwitz, Czech: Hanuš Haugvic z Biskupic Báthory István, Báthori István Stephen V Báthory, Stephen Báthory of Ecsed Romanian: Ștefan Báthory, German: Stephan Báthory von Ecsed, Italian: Stefano Batore Csupor Miklós Nicolaus Chiupor, Nicolaus Csupor Romanian: Nicolae Ciupor Jaksics Demeter Demetrius Jaksic Serbian: Dmitar Jakšić Újlaki Miklós Nicholaus of Ujlak, Nicholaus Iločki Croatian: Nikola Iločki Hag Ferenc František Hag Czech: František z Háje, German: Franz von Hag Tettauer Vilmos Wilhelm Tettauer Czech: Vilém Tetour z Tetova See also Szablon:Div col{{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Columns-list with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | gap | rules | small | style }} Przypisy External links Tactics and structure of the Black Army A thousand years of the Hungarian art of war Black Army [[Plik:200px|240x240px|alt=ilustracja|Standard of the Black legion]] Standard of the Black legion Okres 1458–1494 AD Rozwiązanie 1494 (due to money shortage and mercenary uprising) Kraj Kingdom of Hungary Lojalność Hungarian, Czech (Bohemian, Moravian, Silesian), Polish, Croatian, Serbian, Bavarian, Austrian, Swiss Rodzaje Army, Navy Jednostki Cavalry, infantry, artillery, siege weapons Liczebność approx. 28,000 Barwy This characteristic flag with a forked tail was reconstructed after a miniature in Philostratus Chronicle, one of the Corvinas, representing the 1485 entry of János Corvinus, son of King Matthias, into Vienna. The black colour of the flag used to be white (argent), but the argent paint oxidized. The reconstruction preserves the original colour. colors_label Heraldry Maskotka(i) Raven Zaangażowani Holy Roman Empire, Bohemia, Poland, Serbia, Bosnia, Moldavia, Wallachia, Italy {{{commanders}}} Król Matthias Corvinus Pozostali dowódcy Pál Kinizsi, Balázs Magyar, Imre Zápolya, John Giskra, John Haugwitz, František Hag, Vuk Grgurević, Đorđe Branković