Bitwa pod Motta

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Bitwa pod Motta — Sigismund's Venetian war of 1411-1413 — Czas 24 sierpnia 1412 Miejsce Motta di Livenza, Veneto Wynik zwycięstwo Wenecjan Strony konfliktu 20px Republika wenecka Plik:Hungary Arms.svg Zygmunt Luksemburski Dowódcy Carlo Malatesta Ruggero Cane Ranieri Taddeo dal Verme Pippo Spano Miklós Marczali † Niccolò di Prata Zaangażowane jednostki {{{units1}}} {{{units2}}} Siły 12,000 Troops Assembled on the Livenza by late August 3,000 kawalerzystów węgierskich, czeskich, niemieckich i friuliańskich Straty Heavy Carlo Malatesta został ciężko ranny 1,300 zabitych 400 pojmanych several standards {{{lokalizacja}}} [[Plik:{{{mapa}}}|240x240px|alt=ilustracja|{{{opis mapy}}}]] {{{opis mapy}}} — {{{notes}}} — Bitwa pod Mottą została stoczona pod koniec sierpnia 1412 r., Kiedy najeżdżająca armia Węgrów, Niemców i Chorwatów pod dowództwem Pippo Spano i wojewody Miklósa Marczaliego [13] zaatakowała pozycje weneckie pod Motta we Włoszech [11] i poniosła ciężką porażkę. The Battle of Motta was fought in late August 1412, when an invading army of Hungarians, Germans and Croats, led by Pippo Spano and Voivode Miklós Marczali attacked the Venetian positions at Motta in Italy and suffered a heavy defeat. W 1409 r., Podczas 20-letniej wojny domowej na Węgrzech między królem Zygmuntem a neapolitańskim domem Anjou, przegrany rywal, Władysław Neapolitański, sprzedał swoje „prawa” Dalmacji Republice Weneckiej za skromną sumę 100 000 dukatów. Gdy Zygmunt pojawił się jako władca Węgier, wykorzystał to jako pretekst do ataku na Wenecję. In 1409, during the 20-year Hungarian civil war between King Sigismund and the Neapolitan house of Anjou, the losing contender, Ladislaus of Naples, sold his "rights" on Dalmatia to the Venetian Republic for a meager sum of 100,000 ducats. As Sigismund emerged as the ruler of Hungary, he used this as a pretext to attack Venice. Zwycięstwo pozwoliło Wenecji potwierdzić swoje panowanie na Bałkanach Zachodnich (Dalmacja Wenecka i Albania Wenecka) przeciwko planom Zygmunta Luksemburga, króla Niemiec, Węgier i Chorwacji [14]. The victory allowed Venice to affirm its rule in the Western Balkans (Venetian Dalmatia and Venetian Albania) against the plans of Sigismund of Luxembourg, King of Germany, Hungary and Croatia. Prelude Republika Wenecka podporządkowała Weronę i Vicenzę po śmierci Giana Galeazzo Viscontiego i przejęła kontrolę nad Padwą, dokonując egzekucji jej hrabiego Francesco Carrary w Wenecji [4]. To, a także odmowa republik przez wniesienie rocznej opłaty w wysokości 7 000 dukatów do korony węgierskiej doprowadziły Zygmunta, króla Węgier do wypowiedzenia wojny Wenecji. [4] 20 kwietnia 1411 r. 12 000 węgierskich kawalerii i 8 000 stóp przekroczyło Tagliamento pod Pipo z Ozory. [12] Początkowy sukces Węgier [6] i ciężkie straty, które ponieśli Wenecjanie [9], zmusiły Republikę do negocjacji pokojowych (24 marca 1412 r.) [12], w których król Zygmunt zażądał miasta Zadar, przywrócenia Scaliger i Carraresi ich lenno i odszkodowanie w wysokości 600 000 dukatów. [9] [10] Ta propozycja nie została zaakceptowana przez Republikę Wenecką [12], a obie strony z wielką pasją wznowiły wojnę [4]. The Republic of Venice subjugated Verona and Vicenza after the death of Gian Galeazzo Visconti, and took control of Padova by having its count, Francesco Carrara, executed in Venice. This, and the Republics refusal to pay the annual fee of 7,000 ducats to the Crown of Hungary drove Sigismund, king of Hungary to declare war upon Venice. On April 20, 1411, 12,000 Hungarian cavalry and 8,000 foot crossed the Tagliamento under Pipo of Ozora. The initial Hungarian success and the heavy losses that the Venetians sustained forced the Republic into a peace negotiation (March 24, 1412) in which King Sigismund demanded the city of Zadar, reinstatement of the Scaliger and Carraresi to their fiefdoms and a reparation of 600,000 ducats. This proposition was not accepted by the Republic of Venice and the war was resumed by both sides with great passion. Bitwa Wenecjanie powiększyli swoją armię [9], a na czele 35 000 ludzi Carlo Malatesta ponownie wszedł na pole w Friuli podbijając zamki Polcenigo i Aviano [5]. Pandolfo Malatesta, brat Carlo, dołączył do sił weneckich z tysiącem lanc [11], a pod koniec sierpnia Wenecjanie zgromadzili armię 12 000 ludzi zgromadzonych wzdłuż rzeki Livenza [11], a Carlo Malatesta oblegał Mottę [9]. The Venetians increased their army and at the head of 35,000 men, Carlo Malatesta reentered the field in Friuli conquering the castles of Polcenigo and Aviano. Pandolfo Malatesta, brother of Carlo, joined the Venetian force with 1,000 lances and by late August, the Venetians had an army of 12,000 men assembled along the Livenza river, with Carlo Malatesta laying siege to Motta. 24 kwietnia 3000 Węgrów (w tym Niemców, Friulian i Czechów) [15] pod dowództwem Pippo Spano [9] [10] zaatakowało obóz wenecki z trzech stron. [15] Obóz wenecki został zaskoczony, a Węgrzy dokonali rzezi [2] i zaczęli plądrować, co mogli. [15] Tylko Carlo Malatesta i inni | weneccy generałowie wraz z Ruggero Cane Ranieri i jego kompanią 600 koni powstrzymali Węgrów. [2] [8] Weneckie fortuny całkowicie się zmieniły, gdy Pietro Loredan spalił mosty, tak aby uciekające wojska weneckie nie mogły uciec [5], a tym samym zmobilizowały je z powrotem do walki [12]. Podczas zaciętego starcia Węgrzy zostali wypędzeni [11] ze stratą ponad 1300 ludzi i zabitych przez nich generałów, kilku norm i 400 ludzi schwytanych. [5] [3] [8] On April 24, 3,000 Hungarians (including Germans, Friulians and Bohemians) under Pippo Spano assaulted the Venetian camp from three sides. The Venetian camp was taken by surprise and the Hungarians created a slaughter and started to plunder what they could. Only Carlo Malatesta and the other|Venetian generals together with Ruggero Cane Ranieri and his company of 600 horse held off the Hungarians. The Venetian fortunes completely changed when Pietro Loredan burned down the bridges so that the fleeing Venetian troops could not escape, and thus rallied them back into combat. In the fierce encounter the Hungarians were driven off, with the loss of over 1,300 men and their general killed, several standards and 400 men captured. Wenecjanie odnieśli ciężkie zwycięstwo, [5] [12] stracili wielu zabitych ludzi. [8] The Venetians won a hard fought victory, having lost a lot of men killed. Następstwa Po ciężkim ranie Carlo Malatesta został zmuszony do oddania dowództwa nad wojskami weneckimi swojemu bratu Pandolfo [7]. Motta został zmuszony do poddania się [5] po tym, jak Pietro Loredan i Martino da Faenza zbombardowali go, zabijając 60 i schwytając 200 Węgrów. [8] W październiku król Zygmunt przybył osobiście z siłą 40 000 ludzi [3] [10], ale kontynuował wojnę z niewielkim powodzeniem [6]. Po nieudanym oblężeniu Vicenzy, które zdziesiątkowało siły węgierskie [4], rozejm na pięć lat z wymianą więźniów został ostatecznie zawarty 17 kwietnia 1413 r. [12] After being severely wounded, Carlo Malatesta, was forced to surrender his command over the Venetian troops to his brother Pandolfo. Motta was forced to surrender after Pietro Loredan and Martino da Faenza bombarded it, killing 60 and capturing 200 Hungarians. In October, King Sigismund arrived in person with a force of 40,000 men, but continued the war with little success. After the failed siege of Vicenza, which decimated the Hungarian force, a truce for five years with exchange of prisoners was finally concluded on April 17, 1413. References {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }}