Syrmia: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 143: Linia 143:
  
 
* Popović, Dušan J. (1990). ''[https://books.google.com/books?id=P-4JAQAAIAAJ Srbi u Vojvodini]''. '''1'''. Matica srpska. str. 53.
 
* Popović, Dušan J. (1990). ''[https://books.google.com/books?id=P-4JAQAAIAAJ Srbi u Vojvodini]''. '''1'''. Matica srpska. str. 53.
 
== Historia ==
 
 
Stefan Dragutin był początkowo królem Serbii od 1276 do 1282. W 1282 złamał nogę podczas polowania i zachorował; przekazał tron ​​swojemu młodszemu bratu Stefanowi Milutinowi podczas soboru w Dieżewie w 1282 r., zachowując dla siebie niektóre północne części kraju (kopalnię i części parafii Podrinje). Ponieważ jego syn Władysław poślubił krewnego króla węgierskiego, Dragutin w 1284 r. Nabył od Władysława IV Banata Só (Soli), orazora (Usora) i Macsó (Mačva) z Belgradem, który początkowo rządził jako wasal węgierski, aż do upadek władzy centralnej w Królestwie Węgier. Pierwszą stolicą jego państwa był Debrc (między Belgradem a Sabacem), a później przeniósł swoją rezydencję do Belgradu. Dragutin był pierwszym serbskim władcą, który rządził z Belgradu jako stolicą.
 
 
<small><small>[[Stefan Dragutin]] was initially the [[Kingdom of Serbia (medieval)|king of Serbia]] from 1276 to 1282. In 1282 he broke his leg while hunting and became ill; he passed the throne to his younger brother [[Stefan Milutin]] at the council at [[Deževa|Deževo]] in 1282, while keeping for himself some northern parts of the country (Rudnik and parts of Župa of Podrinje). Since his son [[Vladislav, King of Syrmia|Vladislav]] married a relative of the Hungarian king, Dragutin in 1284 gained from [[Ladislaus IV of Hungary|Ladislaus IV]] the [[Ban (title)|Banates]] of [[Banate of Só|Só]] (Soli), [[Banate of Ózora|Ózora]] (Usora) and [[Banate of Macsó|Macsó]] (Mačva) with Belgrade, which he initially ruled as a Hungarian vassal, until the collapse of the central power in the Kingdom of Hungary. The first capital of his state was Debrc (between Belgrade and Šabac), and later he moved his residence to Belgrade. Dragutin was the first [[List of Serbian monarchs|Serb ruler]] who ruled from Belgrade as the capital. </small></small>
 
 
Około 1291 r. I przy pomocy Milutina Dragutin rozszerzył swoje terytorium, aneksując regiony Branicevo i Kucevo, których bułgarscy władcy Darman i Kudelin niedawno uniezależnili się od Królestwa Węgier [2]. Po raz pierwszy region ten stał się częścią państwa serbskiego [1]. Ta akcja prawdopodobnie spowodowała wojnę między bułgarskim despotą Shishmanem z Vidin i Milutin.
 
 
<small><small>In roughly 1291 and with the help of Milutin, Dragutin expanded his territory by annexing regions of [[Braničevo (region)|Braničevo]] and [[Kučevo]], whose Bulgarian rulers [[Darman and Kudelin]] recently became independent from the Kingdom of Hungary.<ref name="Vásáry">{{cite book|last=Vásáry|first=István|title=Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185-1365|year=2005|publisher=Cambridge University Press|isbn=9780521837569|page=104|url=https://books.google.com/books?id=7DJWyg97IggC}}</ref> For the first time, that region became part of the Serbian state.{{sfn|Fine|1994|p=220}} This action probably caused the war between the Bulgarian despot [[Shishman of Vidin|Shishman]] of [[Vidin]] and Milutin. </small></small>
 
 
Pod koniec życia Stefan Dragutin oddzielił się od węgierskich przyjaciół i zacieśnił kontakty w Serbii. Później złożył śluby zakonne i zmarł w 1316 r., Pochowany w klasztorze filarów Đurđevi w pobliżu Novi Pazar.
 
 
<small><small>Near the end of his life Stefan Dragutin separated from his Hungarian friends and strengthened his connections in Serbia. He later took monastic vows, and died 1316, buried at the [[Đurđevi stupovi]] monastery near [[Novi Pazar]]. </small></small>
 
 
Po śmierci króla Dragutina jego syn Władysław objął aportaż ojca. Jednak w 1319 r. Serbski król Milutin, wujek Władysława, zaatakował, pokonał i uwięził Władysława. Kiedy Milutin zmarł w 1321 r., Nowo uwolniony Władysław odzyskał ziemie ojca, korzystając z pomocy Węgrów i Szczepana II, Bośni i Hercegowiny [B].
 
 
<small><small>After king Dragutin died, his son [[Vladislav, King of Syrmia|Vladislav]] assumed his father's appanage.  However, in 1319, Serbian king Milutin, Vladislav's uncle, invaded, defeated and imprisoned Vladislav. When Milutin died in 1321, the newly freed Vladislav recovered his father's lands, with the help of the Hungarians and [[Stephen II, Ban of Bosnia]].{{Cref2|b}} </small></small>
 
 
Po ponownym pobiciu przez zwolenników Stefana Dečańskiego (następcy Milutina) Władysław wycofał się do Królestwa Węgier w 1324 r. Siostrzeniec Władysława, Ban Stephen II, ponownie wcielił Soli i Usorę do Bośni. Belgrad i północna część Banat Macsó wzdłuż rzeki Sawy pozostały pod rządami Królestwa Węgier, natomiast Branicevo i południowa część Macvy pozostały Serbami. Królestwa Serbii i Węgier będą walczyć o miecz na następny wiek.
 
 
<small><small>After having been beaten again by supporters of [[Stefan Dečanski]] (successor of Milutin), Vladislav retreated to the Kingdom of Hungary in 1324. Vladislav's nephew, Ban Stephen II, reincorporated Soli and Usora into Bosnia. Belgrade and the northern part of Banate of Macsó along the river Sava remained under the rule of the Kingdom of Hungary, while Braničevo and the southern part of Mačva remained Serbian. The kingdoms of [[Kingdom of Serbia (medieval)|Serbia]] and [[Kingdom of Hungary (1301–1526)|Hungary]] would contest Mačva for the next century. </small></small>
 
  
 
==Rulers==
 
==Rulers==

Wersja z 10:07, 21 maj 2020

Kingdom of Syrmia of Stefan Dragutin with borders that are including Upper Syrmia (according to Serbian historian Stanoje Stanojević)

Syrmia to nazwa większego obszaru wokół rzeki Sawy. Część na północy Sawy znana była jako Górna Syrmia (dzisiejsza Syrmia), podczas gdy obszar na południe od rzeki był znany jako Dolna Syrmia (dzisiejsza Machva).

Okręg Syrmia był w średniowieczu podziałem administracyjnym Królestwa Węgier. Został założony w XIII wieku i obejmował większość dzisiejszej Syrmii Serbskiej. Podlegał bantowi Maczwy. Syrmia została podbita przez Turków w 1526 roku.

Historia

Jednostki administracyjne na południu Królestwa Węgier w 1370 r. Syrmia w centrum na niebiesko.

Temat Sirmium został przejęty przez Węgrów pod koniec XI wieku, a Syrmia stała się przedmiotem sporu między Bizantyjczykami a Węgrami przez cały wiek. Manuel I Komnenos odzyskał Syrmię w 1162 r.,[1] obronił ją w 1167 r.,[2], ale ostatecznie stracił ją na rzecz Węgier króla Beli III w 1180 roku.[3] Jej zarząd przejął w XIII wieku ban Maczwy.

Do stycznia 1229 r. Syrmia była w sensie kościelnym podporządkowane arcybiskupstwu Kalocsa.[4] Następnie papież Grzegorz IX zezwolił na ustanowienie nowego biskupstwa z siedzibą w Bánmonostor (współczesny Banoštor).[4]

Królestwo Stefana Dragutina (serb. Стефан Драгутин) było średniowiecznym królestwem Serbów. Początkowo było to królestwo wasalne Królestwa Węgier [1], ale stało się niezależnym królestwem po upadku centralnej władzy w Królestwie Węgier. Rządzili nim serbscy królowie Stefan Dragutin (1282–1316) i jego syn Stefan Władysław II (1316–1325). Królestwo koncentrowało się w regionie Dolnej Syrmii (dziś znanej jako Machva), a jego pierwszą stolicą był Debrc (między Belgradem a Sabakiem), a później rezydencja króla została przeniesiona do Belgradu.

Po tym, jak Stefan Dragutin wszedł w dynastyczne stosunki z Węgrami, otrzymał w 1284 r. terytoria, między innymi Belgrad i Machwę, co było znane jako ulterior Sirmia w dokumentach papieskich.[4] Dragutin był znany jako „król Syrmii”. [1] Okręg Syrmia był często wymieniany w węgierskich doakumenta za panowania Stefana Dragutina w „Syrmii” (1284–1316), jako hrabstwo, w którym królowie nadawali majątki swojej szlachcie.[4] W czasie, gdy okręg Syrmii znajdował się pod rządami Serbii, węgierski Karol I był w nim aktywny dwukrotnie, wydając dokumenty 1 września 1308 r. w Pétervárad (dzisiejszy Petrovaradin), oraz w lutym 1314 roku w Szávaszentdemeter (dzisiejsza Sremska Mitrovica) i Pétervárad.[4]

Syrmia została podbita przez Turków trzy dekady po podbiciu Maczwy w 1496 r., po bitwie pod Mohaczem (1526), ​​która doprowadziła do upadku Węgier i panowania osmańskiego w Panonii, a następnie w dalszej Europie.

Władcy

The head of the county was titled ispán (Slavic: župan) — count (comes). 
Count(s) Monarch
Garai Pál (1323–1328) I. Károly
Alsáni János (1328–1334) I. Károly
Ostffy Miklós (1335–1339) I. Károly
Ostffy Domonkos (1340–1353) I. Károly, I. Lajos
Lackfi András (1353–1354)Szablon:Citation needed I. Lajos
Csák Miklós (1354–1359) I. Lajos
Garai I. Miklós (1359–1375) I. Lajos
Horvat János (1375–1381) I. Lajos
Liszkói Pál (1381–1382) I. Lajos
Kórógyi István (1382–1385) I. Mária
Horvat János (1385–1386) I. Mária, II. Károly
Bánfi de Alsólendva János (1386–1387) I. Mária
Garai II. Miklós (1387–1390) Zsigmond
Losonci István (1390–1392) Zsigmond
Lackfi György (1392–1393) Zsigmond
Garai II. Miklós (1394) Zsigmond
Treutel Miklós i Kórógyi István (1394–1397) Zsigmond
Perényi Péter i Maróti János (1397)Szablon:Citation needed Zsigmond
Bebek Ferenc (1397–1400) i Maróti János (1398–1402) Perényi Péter (1400–1401)Szablon:Citation needed Zsigmond
Ludányi István and Ludányi Tamás (1402) Zsigmond
Újlaki László (1402–1403) i Maróti János (1402–1410) Zsigmond
Újlaki László and Újlaki Imre (1410–1418) Zsigmond
Garai Dezső (1419–1427) ?? Zsigmond
Maróti János (1427–1428) Zsigmond
Cseh de Léva Péter (1427–1431) i Újlaki István (1429–1430) Zsigmond
Garai László (1431–1441) i Garai Dezső ?? (1431–1438) i Újlaki Miklós (1438–1458) ?? Zsigmond, Albert

See also

Przypisy

  1. Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. I.B. Tauris Publishers. s. 53 ISBN 1-86064-061-3.
  2. Makk, Ferenc (1989). The Árpáds and the Comneni: Political Relations between Hungary and Byzantium in the 12th century (Tłumacz: György Novák). Akadémiai Kiadó. str. 89-90 ISBN 963-05-5268-X.
  3. Fine, John Van Antwerp, Jr. (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press. s. 7.ISBN 978-0-472-08260-5.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Istorisko društvo NR Srbije 1931, str. 6, 11.

Źródła

  • Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. I.B. Tauris Publishers. ISBN 1-86064-061-3.
  • Fine, John Van Antwerp Jr. (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5.
  • Istorisko društvo NR Srbije (1931). Stanoje Stanojević (ed.). Glasnik. 4. str. 11.
  • Makk, Ferenc (1989). The Árpáds and the Comneni: Political Relations between Hungary and Byzantium in the 12th century (Tłumacz: György Novák). Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-5268-X.

Rulers

Monarch Reign
Fresco of Stefan Dragutin, Arilje.jpg
Stefan Dragutin
1282–1316
Loza Nemanjica Decani d 3 2.jpg
Vladislav
1316–1325

Annotations

Szablon:Cnote2 Begin Szablon:Cnote2 Szablon:Cnote2 Szablon:Cnote2 End

Prypisy

Źródła

  • Bataković, Dušan T., ed. (2005). Histoire du peuple serbe [Historia Serbów] (po francusku). Lausanne: L’Age d’Homme.

Linki zewnętrzne

Realm of Stefan Dragutin
Област Стефана Драгутина
Oblast Stefana Dragutina
Syrmia

początkowo wasalne królestwo Królestwa Węgier, [1] później niezależne królestwo

Hungary Arms.svg
Hungary Arms.svg
Hungary Arms.svg
Bandera
30px

1282-1325

Hungary Arms.svg
Bandera
30px

Coat of arms of Cumania.svg

Bandera

Jednostki administracyjne na południu Królestwa Węgier w 1370 r. Syrmia w centrum na niebiesko
Stolica Debrc
Capital en exilio Belgrad
Religia ???
Rząd królestwo
wódz
 • Años 820-c. 855 wódz 1
 • 949-961 wódz 2
Historia średniowiecze
 • Utworzenie 1282
 • ble
lata 40. XV wieku
 • Zniesione na mocy Treaty of Szatmár
1711
 • Sold to the Teutonic Order
1702
 • coś
1745
 • Rozwiązanie 1325
Dzisiaj część

23px Bośnia i Hercegowina
23px Chorwacja