Türje II. Dénes: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 77: | Linia 77: | ||
|} | |} | ||
| − | '''Türje II. Dénes''' ( | + | '''Türje II. Dénes''' (chor. ''Dionizije Türje'') (bd-1255), węgierski szlachcic, najbardziej znany członek rodu Türje.<ref name='Markó_256'>Markó 2006, p. 256.</ref> Potężny baronem i ziemianin, który za czasów królów Andrzeja II i Béli IV zajmował najwyższe świeckie stanowiska.. |
| − | |||
| − | |||
==Życiorys== | ==Życiorys== | ||
| − | Urodził się w | + | Urodził się w [[Zalaszentgrót|Szentgrót]] w rodzie Türje z żupanatu Zala jako syn I. Dénesa/Denisa I. W starych lokacjach po raz pierwszy wspomniano o wsi Türje w 1234 r. Klasztor mnichów premonstrantów powstał tam na początku XIII wieku. W tym czasie jego imiennik był właścicielem ziemi i wioski. Dawniej historyk János Karácsonyi błędnie założył, że II. Dénes/Denis II był synem Gecse i czynił różnicę między nim a Denisem, który był [[Koniuszy|koniuszym]].<ref name='Zsoldos_296'/> |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | + | Jego wpływy narastały za panowania [[Andrzej II]]a, ponieważ jego imię zostało po raz pierwszy wspomniane przez współczesne akta w 1220 r. Jednak jego funkcje są nieznane przed 1233 r.<ref name='Markó_256'/> Dénes był wiernym zwolennikiem księcia Béli, który w wyniku porozumieniu króla i jego syna, po serii konfliktów o tron, w 1226 r. otrzymał tytuł księcia Siedmiogrodu. Dzięki takiej postawie został mianowany [[Wojewoda Siedmiogrodu|wojewodą siedmiogrodzkim]] przy księciu Béli w 1233 r. Pełnił ten urząd do 1234 r.<ref name='Zsoldos_38'>Zsoldos 2011, p. 38.</ref><ref name='Engel_381'>Engel 2001, p. 381.</ref> | |
| − | + | Kiedy Béla wstąpił na tron w 1235 r., Dénes został mianowany [[Koniuszy]]m i pełnił tę funkcję do 1241 r. Poza tym pełnił również funkcję władcy (łac. ''comes'', węg. ''lovászispán'') hrabstwa Temes w 1240 r.<ref name='Zsoldos_56'>Zsoldos 2011, p. 56.</ref> W latach od 1241 do 1244 r. był [[Ban Slawonii|banem Slawonii]]. W tym ostatnim przypadku nosił tytuł „ban i książę Slawonii” (łac. Banus et dux totius Sclavonie). Później po 1242 r., przyjął także tytuł „bana Primorje” (węg. ''Tengermellék''). Według nieautentycznej źródeł funkcjonował również jako ban w 1245 r.<ref name='Zsoldos_45'>Zsoldos 2011, p. 45.</ref> | |
== 3 == | == 3 == | ||
Wersja z 14:20, 28 wrz 2019
Za: [1]
| Poprzednik: | Ban Slawonii (1241-1244/45) |
Następca: |
| ??? | Kán I. László |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Türje II. Dénes (chor. Dionizije Türje) (bd-1255), węgierski szlachcic, najbardziej znany członek rodu Türje.[1] Potężny baronem i ziemianin, który za czasów królów Andrzeja II i Béli IV zajmował najwyższe świeckie stanowiska..
Spis treści
Życiorys
Urodził się w Szentgrót w rodzie Türje z żupanatu Zala jako syn I. Dénesa/Denisa I. W starych lokacjach po raz pierwszy wspomniano o wsi Türje w 1234 r. Klasztor mnichów premonstrantów powstał tam na początku XIII wieku. W tym czasie jego imiennik był właścicielem ziemi i wioski. Dawniej historyk János Karácsonyi błędnie założył, że II. Dénes/Denis II był synem Gecse i czynił różnicę między nim a Denisem, który był koniuszym.[2]
Jego wpływy narastały za panowania Andrzej IIa, ponieważ jego imię zostało po raz pierwszy wspomniane przez współczesne akta w 1220 r. Jednak jego funkcje są nieznane przed 1233 r.[1] Dénes był wiernym zwolennikiem księcia Béli, który w wyniku porozumieniu króla i jego syna, po serii konfliktów o tron, w 1226 r. otrzymał tytuł księcia Siedmiogrodu. Dzięki takiej postawie został mianowany wojewodą siedmiogrodzkim przy księciu Béli w 1233 r. Pełnił ten urząd do 1234 r.[3][4]
Kiedy Béla wstąpił na tron w 1235 r., Dénes został mianowany Koniuszym i pełnił tę funkcję do 1241 r. Poza tym pełnił również funkcję władcy (łac. comes, węg. lovászispán) hrabstwa Temes w 1240 r.[5] W latach od 1241 do 1244 r. był banem Slawonii. W tym ostatnim przypadku nosił tytuł „ban i książę Slawonii” (łac. Banus et dux totius Sclavonie). Później po 1242 r., przyjął także tytuł „bana Primorje” (węg. Tengermellék). Według nieautentycznej źródeł funkcjonował również jako ban w 1245 r.[6]
3
Denis uczestniczył w katastrofalnej bitwie pod Mohi 11 kwietnia 1241 r., Skąd wraz z królem Bélą IV uciekł na wybrzeże Dalmacji. Denis jako królewski gubernator Dalmacji wziął udział w oblężeniu Zary w 1243 r. 30 czerwca 1244 r. Béla zawarł pokój z Republiką Wenecji i poddał się zwierzchnictwu nad Zarą (dziś Zadar, Chorwacja), ale zachował jedną trzecią dochodów celnych miasta Dalmacji. W 1244 roku Denis poprowadził armię królewską przeciwko Spalato (dziś: Split, Chorwacja), który zbuntował się przeciwko monarchii węgierskiej. [2]
Denis participated in the disastrous Battle of Mohi on 11 April 1241, from where fled together with king Béla IV to the Dalmatian coast. Denis as royal governor of Dalmatia, took part in the Siege of Zara in 1243. On 30 June 1244, Béla made a peace with the Republic of Venice and he surrendered his supremacy over Zara (today Zadar, Croatia) but he retained the one third of the Dalmatian city's revenues of customs. In 1244, Denis led the royal army against Spalato (today: Split, Croatia), which rebelled against the Hungarian monarch.[1]
4
W 1245 r. Został mianowany palatynem Węgier, drugim najwyższym urzędem świeckim po królu w 1245 r. I pełnił tę funkcję do 1246 r. Poza tym pełnił również funkcję izpana hrabstwa Somogy [7]. Pełnił funkcję mistrza skarbu w 1247 r., Według László Markó, sprawował ten urząd w latach 1246–1248. [2] Ponadto od 1247 do 1248 r. Pełnił również funkcję izpana hrabstwa Pozsony [8]. Został wybrany palatynem po raz drugi w 1248 roku. [7] Służył jako ispán hrabstwa Szolnok między 1251 a 1255 rokiem, aż do swojej śmierci. [9]
In 1245, he was appointed palatine of Hungary, the second-highest secular office after the king in 1245 and held the position until 1246. Besides that he also functioned as ispán of Somogy County.[7] He served as master of the treasury in 1247, according to László Markó, he held that office between 1246 and 1248.[1] In addition, he also functioned as ispán of Pozsony County from 1247 to 1248.[8] He was elected palatine for the second time in 1248.[7] He served as ispán of Szolnok County between 1251 and 1255, until his death.[9]
Źródła
- Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526. I.B. Tauris Publishers. .
- (Po węgiersku) Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon ("The High Officers of the Hungarian State from Saint Stephen to the Present Days – A Biographical Encyclopedia") (2nd edition); Helikon Kiadó Kft., Budapest; .
- (Po węgiersku) Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 ("Secular Archontology of Hungary, 1000–1301"). História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Markó 2006, p. 256.
- ↑ Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu
<ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwieZsoldos_296 - ↑ Zsoldos 2011, p. 38.
- ↑ Engel 2001, p. 381.
- ↑ Zsoldos 2011, p. 56.
- ↑ Zsoldos 2011, p. 45.
- ↑ 7,0 7,1 Zsoldos 2011, p. 19.
- ↑ Zsoldos 2011, p. 62.
- ↑ Zsoldos 2011, p. 211.
{{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }}