Friedrich II. (Cilli): Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 26: Linia 26:
  
 
'''Friedrich II ''von Cilli''''' (pol. ''Fryderyk II Celejski'', chor. ''Fridrik II. Celjski'', węg. ''Cillei II. Frigyes'') (* 1377, † 9 czerwca 1454), austriacki i chorwacko-węgierski szlachcic, z rodziny hrabiów Cilli (chor. ''Celje''). Syn [[Cillei II. Hermann|Hermana II]] i Anna Schaunberg. [[Ban całej Slawonii]] (1445-1454)
 
'''Friedrich II ''von Cilli''''' (pol. ''Fryderyk II Celejski'', chor. ''Fridrik II. Celjski'', węg. ''Cillei II. Frigyes'') (* 1377, † 9 czerwca 1454), austriacki i chorwacko-węgierski szlachcic, z rodziny hrabiów Cilli (chor. ''Celje''). Syn [[Cillei II. Hermann|Hermana II]] i Anna Schaunberg. [[Ban całej Slawonii]] (1445-1454)
 
<small><small>'''Fridrik II. Celjski''' ([[njemački jezik|njem.]] ''Friedrich II Graf von Cilli'') (?, oko [[1377.]] — ?, [[9. lipnja]] [[1454.]]), [[Austrija|austrijski]] i hrvatsko-ugarski velikaš, [[ban|ban čitave Slavonije]] iz obitelji [[Celjski grofovi|grofova Celjskih]]. Sin je [[Herman II. Celjski|Hermana II.]] i Ane Schaunberške. </small></small>
 
  
 
Friedrich w 1405 r. poślubił Elżbietę, córkę księcia [[Stjepan I. Frankapan|Stjepana I. Frankapana]], która otrzymała w posagu połowę wyspy [[Krk]], miasta [[Trsat]], [[Bakar]] i [[Bribir (Vinodol)|Bribir koło Vinodolu]]. Ojciec Friedricha, Herman II, podarował młodej parze w '''używanie''' [[Steničnjak]] i [[Samobo]] w Slawonii oraz [[Krško]], [[Kostanjevica]], [[Mehovo]] i [[Novo Mesto]] w [[Dolenjska|Dolenjskju]]. Po śmierci księżniczki Elżbiety, której śmierci byłą podejrzana, Friedrich został zmuszony do wyrzeczenia się wszystkich swoich dóbr frankapańskich. [1] Został osądzony w 1424 r. przez króla Danii [[Eryk VII|Eryka VII]], na wniosek króla [[Zygmunt]]a, po śmierci żony, ale nie wydano wyroku. Po ślubie z nową żoną, [[Veronika Desinićka|Veroniką Desinićką]], wzrosło podejrzenie morderstwa Elżbiety, a Friedrich  stracił zaufanie ojca Hermana II, który uwięził go w Ojstricy, a następnie uwięził w Gornji Celje, po czym stracił Veronikę. Friedrich ponownie pojawił się publicznie w 1426 r., a trzy lata później otrzymał od króla Kritpu w Slawonii.
 
Friedrich w 1405 r. poślubił Elżbietę, córkę księcia [[Stjepan I. Frankapan|Stjepana I. Frankapana]], która otrzymała w posagu połowę wyspy [[Krk]], miasta [[Trsat]], [[Bakar]] i [[Bribir (Vinodol)|Bribir koło Vinodolu]]. Ojciec Friedricha, Herman II, podarował młodej parze w '''używanie''' [[Steničnjak]] i [[Samobo]] w Slawonii oraz [[Krško]], [[Kostanjevica]], [[Mehovo]] i [[Novo Mesto]] w [[Dolenjska|Dolenjskju]]. Po śmierci księżniczki Elżbiety, której śmierci byłą podejrzana, Friedrich został zmuszony do wyrzeczenia się wszystkich swoich dóbr frankapańskich. [1] Został osądzony w 1424 r. przez króla Danii [[Eryk VII|Eryka VII]], na wniosek króla [[Zygmunt]]a, po śmierci żony, ale nie wydano wyroku. Po ślubie z nową żoną, [[Veronika Desinićka|Veroniką Desinićką]], wzrosło podejrzenie morderstwa Elżbiety, a Friedrich  stracił zaufanie ojca Hermana II, który uwięził go w Ojstricy, a następnie uwięził w Gornji Celje, po czym stracił Veronikę. Friedrich ponownie pojawił się publicznie w 1426 r., a trzy lata później otrzymał od króla Kritpu w Slawonii.

Wersja z 10:37, 23 lip 2020

Friedrich II von Cilli (pol. Fryderyk II Celejski, chor. Fridrik II. Celjski, węg. Cillei II. Frigyes) (* 1377, † 9 czerwca 1454), austriacki i chorwacko-węgierski szlachcic, z rodziny hrabiów Cilli (chor. Celje). Syn Hermana II i Anna Schaunberg. Ban całej Slawonii (1445-1454)

Friedrich w 1405 r. poślubił Elżbietę, córkę księcia Stjepana I. Frankapana, która otrzymała w posagu połowę wyspy Krk, miasta Trsat, Bakar i Bribir koło Vinodolu. Ojciec Friedricha, Herman II, podarował młodej parze w używanie Steničnjak i Samobo w Slawonii oraz Krško, Kostanjevica, Mehovo i Novo Mesto w Dolenjskju. Po śmierci księżniczki Elżbiety, której śmierci byłą podejrzana, Friedrich został zmuszony do wyrzeczenia się wszystkich swoich dóbr frankapańskich. [1] Został osądzony w 1424 r. przez króla Danii Eryka VII, na wniosek króla Zygmunta, po śmierci żony, ale nie wydano wyroku. Po ślubie z nową żoną, Veroniką Desinićką, wzrosło podejrzenie morderstwa Elżbiety, a Friedrich stracił zaufanie ojca Hermana II, który uwięził go w Ojstricy, a następnie uwięził w Gornji Celje, po czym stracił Veronikę. Friedrich ponownie pojawił się publicznie w 1426 r., a trzy lata później otrzymał od króla Kritpu w Slawonii.

Godine 1405. oženio se Elizabetom, kćerkom kneza Stjepana I. Frankapana, koja je kao miraz od oca dobila polovinu otoka Krka, gradove Trsat, Bakar i Bribir u Vinodolu, a Fridrikov otac Herman II. darovao je mladom paru na uživanje Steničnjak, Samobor u Slavoniji te Krško, Kostanjevicu, Mehovo i Novo Mesto u Dolenjskoj. Nakon smrti kneginje Elizabete, za čiju je smrt osumnjičen, Fridrik je bio prisiljen odreći se svih frankapanskih posjeda.[1] Godine 1424. trebao mu je suditi danski kralj Erik VII., na molbu kralja Žigmunda, zbog smrti supruge, ali presuda nije bila donesena. Poslije vjenčanja s novom suprugom, Veronike Desinić, sumnje u ubojstvo Elizabete su se povećale te je Fridrik po u nemilost oca Hermana II. koji ga je dao zatvoriti u Ojstricu, a zatim ga je dao zatočiti u Gornjem Celju, nakon čega je dao pogubiti Veroniku. Fridrik II. se ponovno pojavljuje u javnosti 1426. godine, a tri godine kasnije dobio je od kralja Kritpu u Slavoniji. 

W 1436 r. król Zygmunt ogłosił Friedrich i jego syn Ulryka II dziedzicznymi książętami Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Król Albert II potwierdził 17 sierpnia 1443 r. dziedziczny tytuł księcia, po czym hrabiowie Celje zawarli umowę o wzajemnym dziedziczeniu z Habsburgami. W 1445 r. Friedrich stał się, wraz ze swoim synem Ulrykiem II, banem całej Slawonii, wzmacniając w ten sposób swoją władzę w Slawonii i na Węgrzech, co doprowadziło go do konfliktu z członkami szlachty z rodziny Hunyadi, która uniemożliwiła Friedrichowi dojście do królewskiej korony bośniackiej [2].

Godine 1436. kralj Žigmund je proglasio Fridrika II. i njegova sina Ulrika II. nasljednim knezovima Svetog Rimskog Carstva. Kralj Albert II. potvrdio mu je 17. kolovoza 1443. nasljedni naslov kneza, nakon čega  Celjski sklapaju s Habsburgovcima međusobni ugovor o nasljeđivanju. Godine 1445. postao je, zajedno sa sinom Ulrikom II., ban cijele Slavonije čime osnažuje svoju moć u Slavoniji i Ugarskoj, zbog čega je došao u sukob s članovima velikaške obitelji Hunjadi, koji su spriječili put Celjskih prema bosanskoj kraljevskoj kruni.[2] 

Przypisy

Vanjske poveznice

Friedrich II. von Cilli (niem.)
Fryderyk II Celejski (pol.)
Fridrik II. Celjski (chor.)
Cillei II. Frigyes (węg.)

Ban całej Slawonii
Herb rodu Cillei
Herb rodu Cillei
Ban całej Slawonii
Okres od 1445
do 1454
Poprzednik Matko Talovac
Następca Cillei II. Ulrik
Dane biograficzne
Ród Cillei
Pochodzenie niemiecko-węgierskie
Państwo Królestwo Węgier
w unii personalnej
z Królestwem Chorwacji
Urodziny ok.1377
Śmierć 9 czerwca 1454
Ojciec II. Hermann
Matka nieznana
Rodzeństwo Erzsébet (Elżbieta), Anna, Herman III, Lajos (Ludwik), Borbála (Barbara)