Friedrich II. (Cilli): Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 26: | Linia 26: | ||
'''Friedrich II ''von Cilli''''' (pol. ''Fryderyk II Celejski'', chor. ''Fridrik II. Celjski'', węg. ''Cillei II. Frigyes'') (* 1377, † 9 czerwca 1454), austriacki i chorwacko-węgierski szlachcic, z rodziny hrabiów Cilli (chor. ''Celje''). Syn [[Cillei II. Hermann|Hermana II]] i Anna Schaunberg. [[Ban całej Slawonii]] (1445-1454) | '''Friedrich II ''von Cilli''''' (pol. ''Fryderyk II Celejski'', chor. ''Fridrik II. Celjski'', węg. ''Cillei II. Frigyes'') (* 1377, † 9 czerwca 1454), austriacki i chorwacko-węgierski szlachcic, z rodziny hrabiów Cilli (chor. ''Celje''). Syn [[Cillei II. Hermann|Hermana II]] i Anna Schaunberg. [[Ban całej Slawonii]] (1445-1454) | ||
| − | |||
| − | |||
Friedrich w 1405 r. poślubił Elżbietę, córkę księcia [[Stjepan I. Frankapan|Stjepana I. Frankapana]], która otrzymała w posagu połowę wyspy [[Krk]], miasta [[Trsat]], [[Bakar]] i [[Bribir (Vinodol)|Bribir koło Vinodolu]]. Ojciec Friedricha, Herman II, podarował młodej parze w '''używanie''' [[Steničnjak]] i [[Samobo]] w Slawonii oraz [[Krško]], [[Kostanjevica]], [[Mehovo]] i [[Novo Mesto]] w [[Dolenjska|Dolenjskju]]. Po śmierci księżniczki Elżbiety, której śmierci byłą podejrzana, Friedrich został zmuszony do wyrzeczenia się wszystkich swoich dóbr frankapańskich. [1] Został osądzony w 1424 r. przez króla Danii [[Eryk VII|Eryka VII]], na wniosek króla [[Zygmunt]]a, po śmierci żony, ale nie wydano wyroku. Po ślubie z nową żoną, [[Veronika Desinićka|Veroniką Desinićką]], wzrosło podejrzenie morderstwa Elżbiety, a Friedrich stracił zaufanie ojca Hermana II, który uwięził go w Ojstricy, a następnie uwięził w Gornji Celje, po czym stracił Veronikę. Friedrich ponownie pojawił się publicznie w 1426 r., a trzy lata później otrzymał od króla Kritpu w Slawonii. | Friedrich w 1405 r. poślubił Elżbietę, córkę księcia [[Stjepan I. Frankapan|Stjepana I. Frankapana]], która otrzymała w posagu połowę wyspy [[Krk]], miasta [[Trsat]], [[Bakar]] i [[Bribir (Vinodol)|Bribir koło Vinodolu]]. Ojciec Friedricha, Herman II, podarował młodej parze w '''używanie''' [[Steničnjak]] i [[Samobo]] w Slawonii oraz [[Krško]], [[Kostanjevica]], [[Mehovo]] i [[Novo Mesto]] w [[Dolenjska|Dolenjskju]]. Po śmierci księżniczki Elżbiety, której śmierci byłą podejrzana, Friedrich został zmuszony do wyrzeczenia się wszystkich swoich dóbr frankapańskich. [1] Został osądzony w 1424 r. przez króla Danii [[Eryk VII|Eryka VII]], na wniosek króla [[Zygmunt]]a, po śmierci żony, ale nie wydano wyroku. Po ślubie z nową żoną, [[Veronika Desinićka|Veroniką Desinićką]], wzrosło podejrzenie morderstwa Elżbiety, a Friedrich stracił zaufanie ojca Hermana II, który uwięził go w Ojstricy, a następnie uwięził w Gornji Celje, po czym stracił Veronikę. Friedrich ponownie pojawił się publicznie w 1426 r., a trzy lata później otrzymał od króla Kritpu w Slawonii. | ||
Wersja z 10:37, 23 lip 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Friedrich II von Cilli (pol. Fryderyk II Celejski, chor. Fridrik II. Celjski, węg. Cillei II. Frigyes) (* 1377, † 9 czerwca 1454), austriacki i chorwacko-węgierski szlachcic, z rodziny hrabiów Cilli (chor. Celje). Syn Hermana II i Anna Schaunberg. Ban całej Slawonii (1445-1454) Friedrich w 1405 r. poślubił Elżbietę, córkę księcia Stjepana I. Frankapana, która otrzymała w posagu połowę wyspy Krk, miasta Trsat, Bakar i Bribir koło Vinodolu. Ojciec Friedricha, Herman II, podarował młodej parze w używanie Steničnjak i Samobo w Slawonii oraz Krško, Kostanjevica, Mehovo i Novo Mesto w Dolenjskju. Po śmierci księżniczki Elżbiety, której śmierci byłą podejrzana, Friedrich został zmuszony do wyrzeczenia się wszystkich swoich dóbr frankapańskich. [1] Został osądzony w 1424 r. przez króla Danii Eryka VII, na wniosek króla Zygmunta, po śmierci żony, ale nie wydano wyroku. Po ślubie z nową żoną, Veroniką Desinićką, wzrosło podejrzenie morderstwa Elżbiety, a Friedrich stracił zaufanie ojca Hermana II, który uwięził go w Ojstricy, a następnie uwięził w Gornji Celje, po czym stracił Veronikę. Friedrich ponownie pojawił się publicznie w 1426 r., a trzy lata później otrzymał od króla Kritpu w Slawonii. Godine 1405. oženio se Elizabetom, kćerkom kneza Stjepana I. Frankapana, koja je kao miraz od oca dobila polovinu otoka Krka, gradove Trsat, Bakar i Bribir u Vinodolu, a Fridrikov otac Herman II. darovao je mladom paru na uživanje Steničnjak, Samobor u Slavoniji te Krško, Kostanjevicu, Mehovo i Novo Mesto u Dolenjskoj. Nakon smrti kneginje Elizabete, za čiju je smrt osumnjičen, Fridrik je bio prisiljen odreći se svih frankapanskih posjeda.[1] Godine 1424. trebao mu je suditi danski kralj Erik VII., na molbu kralja Žigmunda, zbog smrti supruge, ali presuda nije bila donesena. Poslije vjenčanja s novom suprugom, Veronike Desinić, sumnje u ubojstvo Elizabete su se povećale te je Fridrik po u nemilost oca Hermana II. koji ga je dao zatvoriti u Ojstricu, a zatim ga je dao zatočiti u Gornjem Celju, nakon čega je dao pogubiti Veroniku. Fridrik II. se ponovno pojavljuje u javnosti 1426. godine, a tri godine kasnije dobio je od kralja Kritpu u Slavoniji. W 1436 r. król Zygmunt ogłosił Friedrich i jego syn Ulryka II dziedzicznymi książętami Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Król Albert II potwierdził 17 sierpnia 1443 r. dziedziczny tytuł księcia, po czym hrabiowie Celje zawarli umowę o wzajemnym dziedziczeniu z Habsburgami. W 1445 r. Friedrich stał się, wraz ze swoim synem Ulrykiem II, banem całej Slawonii, wzmacniając w ten sposób swoją władzę w Slawonii i na Węgrzech, co doprowadziło go do konfliktu z członkami szlachty z rodziny Hunyadi, która uniemożliwiła Friedrichowi dojście do królewskiej korony bośniackiej [2]. Godine 1436. kralj Žigmund je proglasio Fridrika II. i njegova sina Ulrika II. nasljednim knezovima Svetog Rimskog Carstva. Kralj Albert II. potvrdio mu je 17. kolovoza 1443. nasljedni naslov kneza, nakon čega Celjski sklapaju s Habsburgovcima međusobni ugovor o nasljeđivanju. Godine 1445. postao je, zajedno sa sinom Ulrikom II., ban cijele Slavonije čime osnažuje svoju moć u Slavoniji i Ugarskoj, zbog čega je došao u sukob s članovima velikaške obitelji Hunjadi, koji su spriječili put Celjskih prema bosanskoj kraljevskoj kruni.[2] PrzypisyVanjske poveznice |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 1b
- Strony importowane z chorwackiej Wikipedii
- Strony z odwołaniami do nieistniejących plików
- Cilli
- Cillei
- Ród
- Banowie całej Slawonii
- Urzędnicy Królestwa Węgier
- Węgierscy dygnitarze historyczni
- Węgierscy szlachcice
- Węgierscy urzędnicy królewscy
- Nieznana data urodzenia
- Urodzeni w XIV wieku
- Zmarli w 1454
- Zmarli w XV wieku