Pavao I. Šubić

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji (1278/90-1300/10) ?? Następca: brak informacji Mladen II. Šubić Pavao I. Šubić Bribirski (pol. Paweł I Šubić Bribirski, węg. Šubić Pál) (* ok.1245, † 1 maja 1312), chorwacki szlachcic, najpotężniejszy członek szlacheckiego rodu Šubić, doprowadzając go do szczytu potęgi podczas swojego panowania, władca Bośni. Rządził Chorwacją w czasach między ostatnim Arpadowiczem Andrzejem III a pierwszym Andegawenem Karolem Robertem, który ostatecznie zdobył koronę Chorwacji i Węgier. Przy okazji udało mu się zabezpieczyć dla siebie i swojego rodu dziedzictwo zaszczytów i administracji bana w całej środkowej Chorwacji, aktywnie angażując się w sam proces rozwiązywania kwestii dynastycznej. Pochodzenie i rodzina Najstarszy syn księcia Stjepki II, przez swoje pochodzenie związany z nową królewską dynastią poprzez koneksje z królewską dynastię Arpadów. Urodził się około 1245 roku. Miał sześcioro rodzeństwa, z których najbardziej znaczącym był Mladen I. Pavao rozszerzył wpływy i sławę swojej rodziny daleko poza żupanię Bribir, a za jego czasów ród Šubićów rządził w średniowiecznej Chorwacji i Dalmacji, rozszerzając także wpływy na Bośnię i Hum. Pavao miał pięciu synów, z których najstarszy Mladen II zastąpił go na stanowisku chorwackiego bana. Mladenowi nie udało się zachować pozycji i siły rodu. Początek rządów Plik:PSubicDomain.png Obszar dominacja Pavao I. Šubicia (z podbitymi terytoriami) Pavao szczęśliwie przejął ster rodu Bribirów po zmarłym ojcu. Rządził z twierdzy Bribir, w której wzniósł klasztor franciszkanów z bazyliką Najświętszej Marii Panny. Po raz pierwszy wymieniono go jako księcia Bribiru w roku 1272, a w tym samym roku pojawia się w źródłach jako burmistrz Trogiru [2]. W 1273 r. Pavao został mianowany namiestnikiem/gubernatorem banatu Przybrzeża i księciem Splitu, a od 1274 r. był już Banem Przybrzeżnym. Korzystając ze słabości osłabionego rządu centralnego, w ciągu ostatnich dziesięcioleci XIII wieku Pavao poddał wszystkich chorwackich szlachciców i miasta Dalmacji swojej dominacji. I udało mu się zniszczyć potęgę książąt Kačićiów z Omiša, nabywając region Omiš i krainę Neretvy, które ściśle związał z Chorwacją. Jako przybrzeżny ban musiał rozwiązać długotrwały spór między gminami Split i Trogir, a także spór między Šibenikiem a Trogirem</ref>. Budując władzę, polegał na swoich braciach, którym przydzielił księstwa w miastach Dalmacji, ale także na pozostałych członkach rodu. Walki dynastyczne a potęga Biribirskich Dominacja Paula I Šubicia wśród innych oligarchów podczas [[Interregnum]] Po 1290 r., tj. po śmierci króla Władysław IV, który zmarł nie zostawiając męskiego potomka, rozpoczęły się długotrwałe walki dynastii Arpadów i Andegawenów o tron ​​węgierski. Prawo do korony św. Stefana zgłosił wenecjanin Andrzej, ogłaszając się męskim potomkiem dynastii Arpadów oraz Karol Martel z dynastii Andegawenów, potomek Arpadów w linii żeńskiej. Władzę nominalnie przejął Wenecjanin jako Andrzej III, jednak nie umocnił jej z powodu silnego sprzeciwu i niemożności pełnego udowodnienia swojego prawa do dziedziczenia. Ponieważ obie strony, zarówno Andrzej, jak i dwór w Neapolu potrzebowały wsparcia książąt Bribiru, zaczęli oni je zdobywać na różne sposoby, oferując przywileje. Tak więc król Karol II z Neapolu, w imieniu swojego syna Karola Martela przekazał im w sierpniu 1292 r. całą Chorwację od Gvozd do Hum, z dziedzicznym prawem i podporządkował mu wszystkich szlachciców i szlachtę w okolicy oraz zagwarantował mu władzę nad dalmatyńskimi miastami: Split, Trogir, Šibenik, Nin i Omiš. W następnym roku król Andrzej podarował Pavao i jego rodowi cały chorwacko-dalmatyński banat i dziedziczną godność bana. Jednak król zażądał również, aby Bribirowie uznali jego matkę, Tomasinę Morosinę, jako księżną całej Slawonii (obszary od Dunaju i Drawy po morze), jednak Pavao odmówił i nazwał się tytułem „Ban Chorwacji” w 1293 r. (łac. banus Croatorum). W międzyczasie zmarł w 1295 r. andegaweński pretendent do tronu ​​chorwacko-węgierskiego Karol Martel, a nowym spadkobiercą i pretendentem został jego syn Karol Robert. Szczyt potęgi i śmierć Pod koniec XIII wieku Pavao miał w swoich rękach całą Chorwację, od Gvozda po Neretwę. Nosił już tytuł Bana Chorwatów, do którego w 1299 r. dodał tytuł „hospodara Bośni” (dominus Bosnae). Później Pavao otwarcie poparł Andegawenów i wysłał swojego brata Juraja I] do Neapolu, aby przetransportować Karola Roberta przez morze do Chorwacji. W międzyczasie Karol Robert otrzymuje także wsparcie wpływowej rodziny Babonićiów. Miha Madijev, kronikarz ze Splitu, opisywał przybycie Karola Roberta: „Roku Pańskiego 1300 r. pan Karol, wnuk króla Sycylii, popłynął drogą morską galerami do Splitu, gdzie przebywał przez miesiąc lub dwa”. Na początku stycznia 1301 r. zmarł król Andrzej III, nie pozostawiając spadkobiercy, a dynastia Arpadów wymarła wraz z nim. Po tym wydarzeniu książęta Bribirscy przewieźli Karola Roberta do Zagrzebia, skąd udał się do Ostrzyhomia, gdzie został koronowany na króla Węgier przez arcybiskupa Ostrzyhomia Grgura. Pomimo koronacji król Karol I nie narzucił swojej władzy na Węgrzech przez prawie dekadę, podczas gdy jego władza w Chorwacji została tylko nominalnie uznana. Ban Pavao był prawie niezależnym władcą, który również przywrócił epokę chorwackich władców narodowych i rządził większością chorwackiego państwa. Oprócz środkowej Chorwacji pod jego rządami znajdowała się również Bośnia, którą przekazał swojemu bratu, Mladenowi I. W 1311 roku, w wojnie z Wenecją, podbił miasto Zadar. Był u szczytu potęgi, rządząc od Gvozd po Adriatyk i Drinę, odbudowując w ten sposób starą Chorwację. Chociaż nigdy nie koronował się, był suwerennym i niezależnym władcą całej Chorwacji (nie koronowany król Chorwatów), noszącym tytuł Ban Chorwacji i Hospodara Bośni. Okazał także swoją niezależność, bijąc własną monetę. Zmarł 1 maja 1312 r. i został pochowany w kościele franciszkańskim pw. św. Maryji w Bribir. Jego następcą został jego syn Mladen II, podczas którego rządów potęga rodu Šubićów zaczyna słabnąć. Potomstwo Na podstawie dostępnych danych Paweł I miał pięciu synów: Mladena (ok.1275-ok.1341), „Bana Chorwatów i Bośni” (1312-1322), „Pana Hum”, „Ksiecia Dalmacji i Zadaru” (1311–1313)”, „Księcia Splitu” (1294) Juraja (ok.1290-1328), „Księcia Splitu” (1300), „Księcia Trypolisu” (1301), „Księcie miast Dalmacji” (1303) Pawła (ok.1295-1346), „Księcia Trogiru” (1305-1315) i „Księcia Ostrovicy” (1333-146) Grzegorza, „Księcia Sibeniku” (1320) i „Księcia Ostrovicy” (1346-1477) Marka, „Księcia Bribiru” (1322–1345) Przypisy Patrz Dodatek:Spis chronologiczny chorwackich banów Zobacz więcej Bribir (Skradin) Zrinski Literatura Opća i nacionalna encikllopedija u 20 svezaka, sv. III, Zagreb, 2005. ISBN 953-7224-03-1 Povijest Hrvata - srednji vijek, Zagreb, 2002. ISBN 953-0-60573-0 Šišić, Ferdo, Povijest Hrvata, pregled povijesti hrvatskog naroda 600.-1526., prvi dio, Split, 2004. ISBN 953-214-197-9 Źródła Rudolf Horvat: "Povijest Hrvatske I. (od najstarijeg doba do g. 1657.)"

Pavao I. Šubić <chor.) Šubić Pál (weg.) Paweł I Šubić (pol.) — Ban Dalmacji i Chorwacji Hospodar Bośni — Plik:Paul I Šubić of Bribir.JPG Ban Dalmacji i Chorwacji Okres od 1274 do 1312 Poprzednik brak informacji Następca Mladen II. Šubić Bribirski Hospodar Bośni Okres od 1299 do 1310 Poprzednik Stjepan I. Kotromanić Następca Mladen II. Šubić Bribirski Dane biograficzne Ród Šubić Pochodzenie slawońskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Królestwo Bośni Urodziny ok. 1245 Śmierć 1 maja 1312 Miejsce Bribir (Skradin) Ojciec Stjepko Matka nieznana Rodzeństwo Juraj I., Mladen I., Stanislava, siostra Dzieci Mladen II., Juraj II., Pavao III., Juraj I. Zrinski,