Frieden von Ofen: Różnice pomiędzy wersjami
| (Nie pokazano 12 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:0]] |
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z niemieckiej Wikipedii]] | [[Kategoria:Strony przetłumaczone z niemieckiej Wikipedii]] | ||
{{Uwaga| | {{Uwaga| | ||
| Linia 15: | Linia 15: | ||
| | | | ||
| − | + | '''Frieden von Ofen''' (pol. ''pokój w Ofen'' (dawna nazwy Budy, dziś część miasta Budapeszt) – 3 kwietnia 1254 roku Księstwo Austrii i [[Styria|Styrii]] zostały podzielone między królów: czeskiego [[Ottokar II|Ottokara II]] i [[IV. Béla|Belę IV]]. | |
| − | + | == Tło == | |
| − | + | Po śmierci [[Babenberg]]ów jako władców Austrii i Styrii w wyniku śmierci księcia [[Fryderyk II Bitny|Fryderyka II Bitnego]] w 1246 roku oba księstwa zostały osierocone i wzbudziły pożądanie władców sąsiednich krajów. | |
| − | + | Ottokar, 22-letni książę czeski, wiosną 1252 roku przejął księstwo austriackie poprzez ślub z 47-letnią [https://pl.wikipedia.org/wiki/Ma%C5%82gorzata_Babenberg Małgorzatą von Babenberg], siostrą Fryderyka II, a także zażądał Styrii. Nieco później [https://pl.wikipedia.org/wiki/Gertruda_austriacka Gertruda von Babenberg], bratanica Fryderyka, poślubiła [https://en.wikipedia.org/wiki/Roman_Danylovich Romana Halickiego], krewnego króla Beli, który z kolei zażądał również dawnych terenów Babenbergów. | |
| − | + | W dobrach styryjskich jednogłośnie wybrano [[V. István|Stefana]], syna króla Beli. Bela, sprzymierzony z księciem [https://pl.wikipedia.org/wiki/Otton_II_Bawarski Ottonem II Bawarskim] i księciem krakowskim [https://pl.wikipedia.org/wiki/Boles%C5%82aw_V_Wstydliwy Bolesławem V Wstydliwym] oraz Romanem, podjął nieudany atak na Morawy i Austrię w 1253 roku. | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
Papież interweniował w tych sporach. | Papież interweniował w tych sporach. | ||
| − | + | == Porozumienia pokojowe == | |
| − | |||
| − | == | ||
| − | |||
| − | |||
| − | + | W pokoju zawartym 3 kwietnia 1254 r. w Ofen między czeskim królem Ottokarem II, a królem Węgier Belą IV – za interwencją papieża [[Innocenty IV|Innocentego IV]] i biskupa [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bruno_ze_Schauenburga Brunona z Ołomuńca], [[Styria]] została przyznana królowi węgierskiemu, ale to było do tej pory styryjski obszar Pittner na północny wschód od Semmering i Wechsels (od Wechsel granica biegła wzdłuż zlewni Dunaj-Raab do Hartlspitz w górach Rosalien, która znajdowała się na granicy z Węgrami) i Traungau, które tak jal ziemia Ischler również należało do Ottokara. W tej legendzie po raz pierwszy wspomniany jest również zamek Schwarzenbach w Dolnej Austrii w części przyznanej Węgrom. | |
| − | + | Gertruda, opuszczona już przez Romana w 1253 r., została odprawiona ziemiami i miastami w Styrii, w tym z Voitsbergiem i Judenburgiem, którym później przyznała szereg swobód i darów. | |
| − | + | == Dalszy rozwój == | |
| − | + | Król Ottokar nie mógł pogodzić się z uzgodnioną utratą terytorium na rzecz Beli i po pewnym czasie wznowił walkę. Na jego korzyść doszło powstanie szlachty styryjskiej przeciwko władzy węgierskiej, które wybuchło w 1260 roku. | |
| − | + | Po [[Kressenbrunn|bitwie pod Kressenbrunn]] w tym samym roku Bela musiał oddać Styrię Ottokarowi w [[Pokój w Wiedniu|pokoju wiedeńskim]] w 1261 roku. | |
| − | + | Połączenie Traungau z innymi obszarami Obderennsischen umożliwiło powstanie Górnej Austrii z centrum Linz. | |
| − | |||
| − | |||
== Literatura == | == Literatura == | ||
* Walter Kleindel: ''Die Chronik Österreichs.'' Chronik-Verlag, Dortmund 1984, ISBN 3-88379-027-3. | * Walter Kleindel: ''Die Chronik Österreichs.'' Chronik-Verlag, Dortmund 1984, ISBN 3-88379-027-3. | ||
| − | * | + | * Anton Mell: ''Grundriß der Verfassungs- und Verwaltungsgeschichte des Landes Steiermark''. Hrsg.: Historische Landeskommission für Steiermark. Verlag der Universitäts-Buchhandlung Leuschner & Lubensky, Graz – Wien – Leipzig 1929 (literature.at). |
| + | |||
| + | | | ||
| + | {{Traktaty Arpadów}} | ||
| + | |} | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:Traktaty pokojowe Węgier]] |
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:Traktaty pokojowe Królestwa Węgier]] |
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:Traktaty pokojowe Królestwa Czech]] |
| − | |||
| − | |||
Aktualna wersja na dzień 11:07, 18 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku niemieckim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku niemieckim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Frieden von Ofen (pol. pokój w Ofen (dawna nazwy Budy, dziś część miasta Budapeszt) – 3 kwietnia 1254 roku Księstwo Austrii i Styrii zostały podzielone między królów: czeskiego Ottokara II i Belę IV. Spis treściTłoPo śmierci Babenbergów jako władców Austrii i Styrii w wyniku śmierci księcia Fryderyka II Bitnego w 1246 roku oba księstwa zostały osierocone i wzbudziły pożądanie władców sąsiednich krajów. Ottokar, 22-letni książę czeski, wiosną 1252 roku przejął księstwo austriackie poprzez ślub z 47-letnią Małgorzatą von Babenberg, siostrą Fryderyka II, a także zażądał Styrii. Nieco później Gertruda von Babenberg, bratanica Fryderyka, poślubiła Romana Halickiego, krewnego króla Beli, który z kolei zażądał również dawnych terenów Babenbergów. W dobrach styryjskich jednogłośnie wybrano Stefana, syna króla Beli. Bela, sprzymierzony z księciem Ottonem II Bawarskim i księciem krakowskim Bolesławem V Wstydliwym oraz Romanem, podjął nieudany atak na Morawy i Austrię w 1253 roku. Papież interweniował w tych sporach. Porozumienia pokojoweW pokoju zawartym 3 kwietnia 1254 r. w Ofen między czeskim królem Ottokarem II, a królem Węgier Belą IV – za interwencją papieża Innocentego IV i biskupa Brunona z Ołomuńca, Styria została przyznana królowi węgierskiemu, ale to było do tej pory styryjski obszar Pittner na północny wschód od Semmering i Wechsels (od Wechsel granica biegła wzdłuż zlewni Dunaj-Raab do Hartlspitz w górach Rosalien, która znajdowała się na granicy z Węgrami) i Traungau, które tak jal ziemia Ischler również należało do Ottokara. W tej legendzie po raz pierwszy wspomniany jest również zamek Schwarzenbach w Dolnej Austrii w części przyznanej Węgrom. Gertruda, opuszczona już przez Romana w 1253 r., została odprawiona ziemiami i miastami w Styrii, w tym z Voitsbergiem i Judenburgiem, którym później przyznała szereg swobód i darów. Dalszy rozwójKról Ottokar nie mógł pogodzić się z uzgodnioną utratą terytorium na rzecz Beli i po pewnym czasie wznowił walkę. Na jego korzyść doszło powstanie szlachty styryjskiej przeciwko władzy węgierskiej, które wybuchło w 1260 roku. Po bitwie pod Kressenbrunn w tym samym roku Bela musiał oddać Styrię Ottokarowi w pokoju wiedeńskim w 1261 roku. Połączenie Traungau z innymi obszarami Obderennsischen umożliwiło powstanie Górnej Austrii z centrum Linz. Literatura
|