Frankapan (ród)

Strona	Autorzy	Nota
[2]	[3]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[4]	[5]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Frankopan.jpg Grb "Frankopanovića" prema Fojničkom grbovniku datiranom u 17. st. za koji se drži da je kopija starijega grbovnika vjerojatno iz 16. st. Ovaj grb Frankapani su rabili od 1430. godine. Princes of Krk Frankopans (Frankopans) to nazwa starej chorwackiej rodziny szlacheckiej, pierwotnie Princes of Krk. Krčki knezovi Frankapani (Frankopani) naziv je stare hrvatske plemićke obitelji, izvorno knezova Krčkih. Frankapanie, wraz ze Zryńskimi, należą do najważniejszych i najbardziej znanych chorwackich rodzin szlacheckich, które od XI do XVII wieku były ściśle związane z historią, przeszłością i przeznaczeniem narodu chorwackiego i Chorwacji. Przez wieki członkowie tych szlachetnych rodów byli propagatorami i obrońcami Chorwacji od potężniejszego zdobywcy osmańskiego, ale także zdeterminowanymi przeciwnikami coraz bardziej niebezpiecznego absolutyzmu imperialnego Habsburgów i niemieckiego hegemonizmu, który starał się umocnić w całej monarchii habsburskiej w duchu europejskiego merkantylizmu. Przeszłość tych dwóch rodów splata się także ze stosunkami małżeńskimi, przyjaźniami i udziałem w prawie wszystkich najważniejszych wydarzeniach w Chorwacji, zwłaszcza na polach bitew w obronie Chorwacji przed agresorem osmańskim. Frankapani, uz Zrinske, spadaju među najznačajnije i najpoznatije hrvatske velikaške rodove koji su od 11. do 17. stoljeća, vrlo usko bili povezani s poviješću, prošlošću i sudbinom hrvatskoga naroda i Hrvatske. Stoljećima su članovi tih velikaških rodova bili nositelji i branitelji Hrvatske od nadmoćnijega osmanlijskoga osvajača, ali i odlučni protivnici sve opasnijega habsburškoga carskog apsolutizma i njemačkoga hegemonizma, koji se je u duhu europskoga merkantilizma nastojao učvrstiti u čitavoj Habsburškoj Monarhiji. I prošlost tih dvaju rodova međusobno je isprepletena bračnim vezama, prijateljstvima i sudjelovanjima u skoro svim značajnijim zbivanjima u Hrvatskoj, osobito na bojištima u obrani Hrvatske od osmanlijskoga osvajača. Genealogia A1. Dujam I., knez Krčki (Doimus I, książe Krk), (floruit 1115 – † 1163) B1. Bartol (Bartul) I Krčki († 1198) C1. Vid II. Krčki (fl. 1198–1232) D1. Ivan II. Krčki († po 1241) D2. Bartol III. Krčki (fl. 1240–1260) E1 ostatni w tej linii Marko III Krčki († 1384) D3. Fridrik I. Krčki (fl. 1241–1260) D4. Vid III. Krčki († po 1231) E1. Fridrik II. Krčki († po 1288) (fl. 1241–1260) F1. Duim Dujam II. Krčki (fl. 1279- † 1317), jeden nsjpotężniejszych chorwackich feudałów swoich czasów, właściciel Modruš G1. Fridrik III. Krčki (fl. 1306–1333) właściciel Slunja i Drežnika H1. Bartol VIII. z Krk i Senji (* 1327, † 1361), w 1336 r. pomógł ochronić przyszłego króla czeskiego Karol IV przed schwytaniem go przez piratów I1. Stjepan II. Krčki (fl. 1359 – † ok.1390), właściciel Modruša J1. Elizabeta (zamordowana w 1422), 1.mąż: Fridrik II, hrabia Celje I2. Margareta (fl. 1353 – † ok.1390) I3. córka (fl. 1361–1390 I4. Ivan V. Krčki (Anž) (* przed 1343, † 1393), Ban Dalmacji i Chorwacji (1391–1393); 1.żona: Anaz Gorycji († 1402), teść: Meinharda VI, książę hrabia Gorizia J1. Nikola IV. Frankapan (* 1360, † 1432), pierwszy „Frankapan” Ban Dalmacji i Chorwacji' (1426-1432) K1. Ivan VI. Frankapan Cetinski († 1436), Ban Dalmacji i Chorwacji (1434-1436), właściciel Cetina L1. Ivan XI (Franjo) Frankapan Cetinski († 1543), (fl. 1503–1527); – ostatni w tej linii K2. Nikola V. Frankapan Ozaljski († 1456/8), Ban Chorwacji i Slawonii ??, właściciel Ozalja L1. Bartol X. Frankapan Ozaljski († 1474) K3. Juraj I. Frankapan (fl. 1416–1434) K4. Martin II. Frankapan Trsatski († 1479), właściciel Tržacu, Vinodolu i Bakara K5. Bartol IX. Frankapan Tržački (* 1416(?), † 1458/61), właściciel Tržacu L1. Nikola VI. Frankapan Tržački (1523) L2. Ivan VIII. (Anž) Frankapan Tržački (Brinjski) (* ok.1458, † ok.1521), właściciel Brinje M1. ostatni z rodu Nikola X Frankapan Tržački († 1659) L3. Jelena (fl. 1513) L4. Barbara (fl. 1475–1504); 1.mąż: Franjo Berislavić, Ban Jajce (†ok.1519) L5. Doroteja (fl. 1475–1479); 1.mąż: Karlo Kurjaković, teść: Ivan Karlović, Ban Dalmacji i Chorwacji K6. Katarina (fl. 1416) K7. Andrija I. Frankapan († 1439) K8. Stjepan III. Frankapan Modruški (* 1416, † 1481/84), Ban Dalmacji i Chorwacji (1434-37 i 1463-64) L1. Bernardin Frankapan (* 1453, † 1529), wpływowy szlachcic, dyplomata i żołnierz (ocalały z bitwy krbavskiej) M1. Ferdinand Frankapan Ozaljski († ok.1525/27) N1.Stjepan IV. Frankapan Ozaljski († 1577) N2. Katarina († 1561); mąż: Nikola IV Zrinski, Ban Chorwacji ?? M2. Beatrica Frankapan (* 1480, † ok.1510), dziedziczka Vajadhunyad; 1.mąż: Ivaniš Korvin M3. Krsto I. Frankapan Brinjski/Ozaljski ?? (* 1482, † 1527), Ban Dalmacji, Chorwacji i Slawonii (1527) M4. Matija (Mateusz) I Frankapan Ozaljski († 1518) M5. Ivan X. Frankapan Ozaljski (* ok.1490, † 1543) – ostatni w tej linii K9. Sigismund (Žikmund) Frankapan Otočki († 1465), właściciel Otočaca L1. Doroteja (fl. 1489), 1.mąż: Stjepan Babonić Blagajski – ostatnia w tej linii K10. Dujam IV. Frankapan Slunjski († 1487), właściciel Slunja L1. Ana († 1498) L2. Mihovil (Michael) I Frankapan Slunjski (fl. 1487–1514) M1. Juraj III. Frankapan Slunjski († 1553), sygnatariusz Karta Cetingrada (1527); 1.żona: Ana Babonić, księżniczka Blagaja N1. Franjo I Frankapan Slunjski (* 1536, † 1572), współban Chorwacji (?) (1567–1572) – ostatni w tej linii L3. Doroteja K11. Ivan VII. Frankapan Krčki (* 1424(?), † 1486), jedyny właściciel Krk (1451–1480) L1. Katarina († ok.1520) – 'ostatnia a w tej linii J2. córka H2. Dujam III. Krčki (fl. 1323–1349), żupan (iupanus) Požega; 1.żona: Elizabeta Šubić, księżniczka Bribir, córka Mladena II I1. Stjepan I. Krčki, [[[żupan]] Požega, sygantariuz traktatu w Zadarze (1358) I2. Elizabeta (fl. 1346–1347), 1.mąż: Pavao II. Šubić Bribir E2. Bartol IV. Krčki († po 1261/70) E3. Vid IV. K. (fl. 1241–1270), właściciel Senja (od 1271) F1. ostatni (?) w tej linii Vid V Krčki († po 1331) C2. Henrik I. Krčki (fl. 1198–1232) B2. Vid (Gvido) I Krčki († 1193) C1. Ivan I. Krčki (fl. 1198–1232), właścicel Modruša i Vinodolu (od 1225) C2. Martin I. Krčki (fl. 1198–1232), ksiądz B3. Bartol II. Krčki, (2.małżeństwa), właściciel Modruša (od 1193) Wolf II Krsto Frankapan (ok.1578 – ok.1652), generał Generalate Karlovaca Franjo Frankapan Cetinski, arcybiskup, biskup i dyplomata Nicholas IX Frankapan z Marketer (zm. 1647), Ban of Croatia Katarina Zrinska (ok.1625–1673), córka Vuka Krsto Frankapana. Żonaty Petar Zrinski, Ban of Croatia. Fran Krsto Frankapan (ścięty w 1671 r.), Ogłoszony przez spisek Zrinski-Frankapan, znany jako spisek Wesselényi na Węgrzech. Jan VII Frankapan, rządził Księstwem Krk między 1451 a 1480 rokiem. Wolf II. Krzyż Frankapana z Triestu (* ok. 1578 – † 1652), generał Mikołaj IX. Frankapan | Nicholas IX. Frankapan Tržački]] († 1647), brat Vuka II. Krsta, chorwacki Ban 1617-1622 Katarina Zrinski (* 1625 – † 1673), córka Vuka II. Baptysta, żonaty z Petar Zrinski, przyrodnia siostra Fran Krsto Frankapan. Fran Krsto Frankapan, markiz, poeta, syn Wolfa II. Baptysta, 1671 stracony w Vienna Novo Mesto. Historia Plik:Stari grb Frankopana (do 1430).JPG Stari grb knezova Krčkih (do 1430. godine), prije nego su postali Frankopani Plik:Frankopanski kastel Krk 07.jpg Frankapanski kaštel iz 14. stoljeća Książęta Krk są jedyną rodziną na wyspach Adriatyku, która aspirowała do władzy w skali europejskiej. Uważa się, że wywodzą się z Gradec – obecnie opuszczonego zamku w pobliżu Vrbnika, a pierwszym znanym członkiem tej rodzinnej rodziny była szlachecka rodzina Dujama I., która w 1118 r. zawarła umowę z Wenecjanami, by rządzić wyspą jako wasal. Krčki knezovi Frankapani su jedina obitelj na jadranskim otocima koja se razvila do moći u europskim razmjerima. Smatra se da potječu iz Gradeca – danas napuštenog dvorca kraj Vrbnika, a prvi je poznati član ove domaće obitelji plemenita roda bio Dujam I. koji je 1118. godine sklopio s Mlečanima ugovor da će kao mletački vazal upravljati otokom. Pierwszego księcia księstwa Krka zastąpili w 1163 r. jego dwaj synowie, Bartol I. i Vid I. Trzeci syn, Bartol II. „prawdopodobnie był jeszcze zbyt młody, ale dwaj starsi bracia przejęli ziemię”. Bartol i Vid to najczęstsze imię potomków Frankopan – aż do Bartola IV. и Вида В. Prvog krčkog kneza Dujma naslijedila su 1163. godine dva njegova sina: Bartol I. i Vid I. Treći sin Bartol II. "bio je valjda još nedorasao, pak tako su otčevinu preuzela dva starija brata". Bartol i Vid bilo je najčešće ime frankapanskih potomaka – sve do Bartola IV. i Vida V. Książęta Krk dopiero po wielu latach obecności w tym regionie poczęli nazywać się Frankapani. Niektórzy historycy biorą pod uwagę modę tamtych czasów, aby brać nazwiska z czasów rzymskich. Tak więc nasza rodzina przyjęła imię rzymskich patrycjuszy „FRANGAPANIBUSA”, a następnie zmieniła herb na dwa lwy (symbol Wenecji), który łamie chleb (frangere pane – łamanie chleba). Krčki knezovi ime Frankapani uzimaju tek nakon mnogo godina svoje prisutnosti na ovim prostorima. Neki povjesničari smatraju modom onog vremena uzimanje imena koje vuku porijeklo iz rimskih vremena. Tako je i ova naša obitelj uzela ime rimskih patricija “FRANGAPANIBUSA” te nakon toga i mijenjaju svoj grb u dva lava (simbol Venecije) koja lome kruh (frangere pane – lomiti kruh). W połowie XV wieku, oprócz wyspy Krk, nabyli majątki w powiecie Gacko wraz z Otočaciem, aż do Slunja i Cetingradu, Pouni, Vrlika, Ostrovicy i Skradina. Frankapanie stracili większość tych dóbr w walce z Turkami. W XVII wieku ich majątki rozciagały się od Bosiljeva i Severina na Kupi do Novi Vinodolski. Frankapanie przekazali także chorwackim rodom dziesiątki wybitnych postaci: banów, pisarzy i wojowników. Do bardziej znanych należą książę Bernardin Ozaljski, uczestnik bitwy pod Krbavsko Polje w 1493 r., i obrońca Chorwacji. Szczególnie znany był z antytomańskiej mowy, którą wygłosił jako starzec przed niemieckimi zapasami w Norymberdze w 1522 r. Drugim był jego syn Krsto I. Brinjski (1482-1527) , znany bojownik przeciwko Turkom, Wenecjanom i Habsburgom, chorwacki ban, „strażnik i obrońca królestwa”, przedstawiany jako chorwaccy zasłużeni pisarze Milutin Cihlar Nehajev w powieści „Smoki”, przybrzeżny i generał Karlovac oraz kapitan Ogulin Vuk Krsto Tržacki (około 1589 r. -1652.), Jego dzieci pisarz Katarina ud. Zrinski (1625–1673) oraz poeta, tłumacz i kapitan Senj Fran Krsto Frankapan (1643–1671), który w pełni przyłączył się do swojego szwagra w walce z absolutyzmem wiedeńskim. Do sredine 15. stoljeća, osim otoka Krka, stekli su posjede u županiji Gackoj s Otočcem, do Slunja i Cetingrada, Pounja, Vrlike, Ostrovice i Skradina. Većinu tih posjeda Frankapani su izgubili u borbama s Osmanlijama. U 17. stoljeću njihovi posjedi protezali su se od Bosiljeva i Severina na Kupi do Novoga u Vinodolu. I Frankapani su hrvatskom rodu dali na desetke uglednika: banova, književnika i ratnika. Među poznatijima su knez Bernardin Ozaljski, sudionik bitke na Krbavskom polju 1493., poznati branitelj Hrvatske i osobito poznat po protuosmanlijskom govoru koji je kao starac održao pred njemačkim staležima 1522. u Nürnbergu te njegov sin Krsto I. Brinjski (1482.-1527.), poznati ratnik protiv Osmanlija, Mlečana i Habsburgovaca, hrvatski ban, "skrbnik i zaštitnik kraljevstva" kojeg je kao hrvatske zaslužnike poznati književnik Milutin Cihlar Nehajev prikazao u romanu "Vuci", primorski i karlovački general i ogulinski kapetan Vuk Krsto Tržački (oko 1589.-1652.), njegova djeca književnica Katarina ud. Zrinski (1625.-1673.) i pjesnik, prevoditelj i senjski kapetan Fran Krsto Frankapan (1643.-1671.) koji se je svom puninom pridružio svomu šurjaku u borbi protiv bečkog apsolutizma. Książę frankijski umożliwił franciszkanom przybycie na wyspę Kosljun na Krk. Jan VII. i Martin Frankopan otrzymali zgodę papieża Mikołaja V. (byka – który dziś jest klasztorem) na przejęcie przez Franciszkanów „MOSTIRU” – Kosljun w 1447 r. Z pomocą 1000 dukatów Iwana Frankapana klasztor w Kosljun został odbudowany. Knezovi Frankapani omogućili su franjevcima dolazak na otočić Košljun na Krku. Ivan VII. i Martin Frankopan dobili su od pape Nikole V. dozvolu (bulu – koja se danas nalazi u samostanu) da franjevci preuzmu “MOSTIR” – Košljun 1447. Godine. Uz pomoć 1000 dukata Ivana Frankapana obnovio se samostan na Košljunu. Ivan Frankapan – poeta, zaszczepił miłość do wyspy i jego córki Katariny Frankapan. Chociaż wyszła za mąż w Wenecji i na wygnaniu, dobrowolnie zostawia pozostałe 1000 dukatów (wówczas duża suma) do klasztoru w Kosljun – pod warunkiem, że zostanie pochowana „na ziemi ojca”. Przy wejściu do kościoła zachował się jego grób z oryginalnym nagrobkiem. Catherine została przeniesiona do Kosljun dziewięć lat po jej śmierci w 1529 roku. Ivan Frankapan – pjesnik, usadio je ljubav za otok i svojoj kćerci Katarini Frankapan. Iako udana u Veneciji i u izgnanstvu, ona oporučno ostavlja drugih 1000 dukata (u ono vrijeme veliku svotu) samostanu na Košljunu – uz uvjet da bude pokopana “u zemlji svojih otaca”. Kod ulaza u crkvu i danas se nalazi njen grob s originalnom nadgrobnom pločom. Katarina je prenesena na Košljun devet godina iza svoje smrti 1529. Godine. W 1671 r. „Judicium delegatum” – specjalnie powołany sąd, skazał Franco Crossa Frankapan na śmierć za to, że nie zgłosił Piotra Zryńskiego i wzywał do powstania. Ban Petar Zrinski został skazany za chęć zostania władcą. Godine 1671. “Judicium delegatum” – posebno određen sud osuđuje Frana Krstu Frankapana na smrt zato što nije prijavio Petra Zrinskog i što je pozivao na ustanak. Ban Petar Zrinski osuđen je zato što je htio postati vladar. Książę Fran Krsto Frankapan pisze zbiór wierszy Gartlic w więzieniu w Novo Mesto w Wiedniu, a Zrinski pisze do swojej żony Katariny Frankapan – siostry Fran Krsto Frankapan: Knez Fran Krsto Frankapan u zatvoru u Bečkom Novom Mjestu piše zbirku pjesama Gartlic za čas kratiti, a Zrinski piše svojoj supruzi Katarini Frankapan – sestri Frana Krste Frankapana: Plik:Zrinski petar pismo.jpg Pismo Petra Zrinskog supruzi Katarini „Moje drogie serce! Nie smuć się celem tego listu ani nie narzekaj na mnie. Koniec jutrzejszego zakończenia Boga, o dziesiątej, podetnie mi głowę i przeszyje serce twego brata. Dzisiaj od siebie nawzajem serdecznie prosiliśmy. jedną wieczystą walutę od ciebie, uśrednię cię, jeśli cokolwiek ci zawiodłem, ale uraziłeś coś (co dobrze znam) i wybacz mi! do Boga Wszechmogącego, który ukorzył mnie na tym świecie, aby zlitował się nade mną, a ja modliłem się do Niego i prosiłem (do którego mam przyjść jutro), abyśmy mogli spotkać się przed Jego świętym tronem na pustyni wieczności. Wiem, jak do was napisać, ani dla mojego syna, ani dla zakończenia naszego ubóstwa, wszystko pozostawiłem woli Bożej. (...) ” Szablon:Citat2 A Fran Krsto Frankapan pisze list pożegnalny do swojej żony: I Fran Krsto Frankapan piše oproštajno pismo svojoj supruzi: „Umiłowany i ukochany Juliuszu! Moja droga! Ponieważ wolą niebios i Bożym nakazem jest przemieszczenie się z tego świata do innego, aby zadośćuczynić za przestępstwa popełnione przeciwko Cesarskiej Mości Miłosiernego Pana, chciałem cię przytulić z serca i powiedzieć ci ostatni Boże, proszę cię, moja umiłowana Julio, wybacz mi miłosierdzie Boże dla chrześcijańskiej dobroci, czy musiałbyś cierpieć zniewagę i udrękę z powodu mojej niedbalstwa. odkąd się pobraliśmy. (...) ” Szablon:Citat2 Suplement do genealogii Plik:Crkva Gospe Trsatske 1.jpg Grob Nikole VI. Frankapana Tržačkog (*o.1458 – †1523), unuka Nikole IV., u crkvi Gospe Trsatske u Rijeci. Latinski natpis kaže: Ovdje počiva gospodin Nikola Frankapan krčko-senjsko-modruški knez. Dokładnie sto lat po Vjekoslava Klaiću udało mu się znaleźć kolejnego Frankopana. Wysiłki badawcze Klaica, podobnie jak innych naukowców i ekspertów, były tak poważne, że nie napotkano już żadnego znanego Frankopana, a tylko jeden Frankopan został znaleziony w ubiegłym XX wieku. Sukces jest tym bardziej znaczący, gdy weźmie się pod uwagę, że ten Frankopan został znaleziony w Skandynawii w Szwecji. Tak powstał kolejny wkład w genealogię Frankopan. Ravno stotinu godine poslije Vjekoslava Klaića uspjelo se pronaći još jednoga Frankopana. Istraživački Klaićev trud, kao i drugih znanstvenika i stručnjaka bio je toliko ozbiljan da se nije više nailazilo niti na jednoga poznatoga Frankopana te, u proteklom 20. stoljeću pronađen je samo jedan jedini Frankopan. Uspjeh je tim značajniji kad se uzme u obzir da je taj Frankopan pronađen u Skandinaviji, Švedskoj. Tako je došlo do sljedećega prinosa frankopanskoj genealogiji. Jan VI., Najstarszy syn chorwacko-dalmatyńskiego Ban Nikola IV., Pierwszy z przymiotnikiem Frankapan, zaprzyjaźnił się z Erikiem VI. Pomorzanka, król Danii i władca Skandynawskiej Unii Kalmarskiej, aw latach 20. i 30. XX wieku mieszkał w Szwecji jako gubernator Erika. Po śmierci ojca Jan podporządkował się swojemu bratu Szczepanowi II. a po sukcesach szwedzkich powstań przeciwko Duńczykom wrócił do ojczyzny. W Szwecji przeżył syn Matthew; na razie nie wiadomo, kim była jego matka. Mianowicie, do tej pory znana jest żona Iwana Katarina, córka magnata Ivanisa Nelipica z południowej Chorwacji, z którą Ivan miał syna Jerzego I, założyciela linii Cetina Frankopan. Na razie nie wiadomo, kim byli pozostali Frankopanie; chodzi o Labin na Istrii. Interesujące jest to, że są napisane w studni w obu znanych chorwackich formach: Francopano i Francapagna. Na razie obaj są znani. Pierwszy jest w 1505 roku przez Ioanesa Francopano. Ale drugie zjawisko jest szczególnie interesujące ze względu na imię, ponieważ ta osoba nazywa się Don Cathiz Francapagna. Pod względem nazwisk i żeńskiego imienia są oczywiście pochodzenia chorwackiego. Jednak niekoniecznie muszą to być Frankopanie – być może te istryjskie Frankopany pochodziły pierwotnie z Frankopanu lub z niektórych posiadłości Frankopan i dlatego zostały nazwane. [1] Ivan VI., najstariji sin hrvatsko-dalmatinskoga bana Nikole IV., prvoga s pridjevkom Frankapan, sprijateljio se s Erikom VI. Pomeranskim, kraljem Danske i vladarom skandinavske Kalmarske unije, te je 20-ih i u početku 30-ih godina 15. stoljeća kao Erikov namjesnik živio u Švedskoj. Poslije smrti svoga oca Ivan je postao suban uz brata Stjepana II. i nakon uspjeha švedskih ustanika protiv Danaca, vratio se u domovinu. U Švedskoj mu je ostao sin Matija; ne zna se, za sada, tko mu je bila majka. Naime, do sada je poznata Ivanova žena Katarina, kćerka magnata Ivaniša Nelipića iz Južne Hrvatske, s kojom je Ivan imao sina Jurja I, začetnika cetinske frankopanske loze. Za sad se ne zna tko su bili još jedni Frankopani; radi se o labinskima, u Istri. Zanimljivost u vezi s njima leži i u tome da su u vrelima zapisani u oba poznata hrvatska oblika: Francopano i Francapagna. Zna se za sada za njih dvoje. Prvi je 1505. godine Ioanes Francopano. No, osobito je zanimljiva druga pojava, i zbog imena, jer se ta osoba zove Dona Cathiza Francapagna. Po oblicima prezimena te po obliku ženskog imena, očito su oboje hrvatskoga podrijetla. No, to dvoje ipak ne moraju biti i Frankopani — možda su ti istarski Frankopani podrijetlom bili samo frankopanski službenici ili s nekoga frankopanskog posjeda, pa su zbog toga tako imenovani. Zobacz także House of Frankopan List of rulers of Croatia Šubić family tree Zrinski family tree Linki zewnętrzne Marek, Miroslav: Frankopan family list – Czech-Hungarian version of the names. Genealogy.EU The members of the family in the book „Episcopi Veglienses“ („Bishops of Krk“) written by Daniele Farlati /in Latin/ Frankopans, princes of Krk 1115-1480 (Author: Damir Tulić, Ph.D., Faculty of Philosophy, University of Rijeka /in Croatian/) Stjepan III Frankopan, Ban (Viceroy) of Croatia and a confidant of king Sigismund of Luxemburg – text from the Institute „Ruđer Bošković“ in Zagreb (Author: Petar Strčić, academician) Nikola IX Frankopan Tržački, Ban (Viceroy) of Croatia 1617-1622 – text from the Croatian Lexicographic institute „Miroslav Krleža“ in Zagreb Brothers Vuk and Nikola Frankopan took part in the 1615-1617 Uskok War /in Italian/ Vinodol as well as Novi Vinodolski were property of the Princes of Krk (later renamed Frankopan) since 1225 – text from the Historical Miscellany of the Croatian Historical Society, Zagreb, 1964 Edition (Author: Prof. Vladimir Košćak) /in Croatian/ Putovima Frankopana: frankopanska baština u Primorsko-goranskoj županiji, ur.: Ines Srdoč-Konestra i Saša Potočnjak, Rijeka, 2018., ISBN 978-953-7975-76-0 Rudolfo Franjin Magjer, Zrinski i Frankopani Karta frankapanskih kaštela i posjeda Frankopan, Slovenska-biografija.si (po slawońsku) Galeria 150px Dujam II. Krčki (*? – †1317) 150px Žikmund Frankopan, sin Nikole IV., (*? – †1486?) 150px Krsto Frankopan (*1482 – †1527) 150px Fran Krsto Frankopan (*1643 – †1671) Linki Nikola Šubić Zrinski Nikola Zrinski i brat Petar Zrinski Katarina Zrinski Obiteljsko stablo knezova Frankopana Przypisy

Frankopan Frangepán Herb {{{dynastia}}} Kraj Królestwo Chorwacji Republika Wenecka — Hrabia Krk, Modruš, Senj i Tržac, Ban Chorwacji — Pierwszy Dujam I. Krčki Ostatni Fran Krsto Początek 1118 Koniec Rok złożenia z funkcji   1671 Pochodzenie chorwackie Gniazda rodowe KrK, Modruš, Cetin, Ozalja, Trsat