Franjo Berislavić

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Franjo Berislavić (chor.) — Ban Jajce — Ban Jajce Okres od 1494, 1499 do 1494, 1503 Dane biograficzne Ród Berislavići Pochodzenie chorwackie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny nieznana Śmierć 1517

Franjo Berislavić (* nieznana, † 1517), chorwacki szlachcic z rodziny [[Berislavić], z gałęzi rodziny Berislavić Grabarski. Wojskowy i dyplomata. Przez dwie kadencje służył jako [[ban Jajce] (1494, 1499-1503). Syn Ivana Berislava.

Podobnie jak inni Berislavici, miał bezpośredni motyw do obrony wschodnich części Chorwacji przed Turkami, gdyż jego majątki znajdowały się blisko granicy. Dlatego wkrótce stał się [[Ban Jajce|banem w Jajce].

Franjo Berislavić i jego kuzyn Ivan byli po stronie [[Ivaniš Korvin|Ivaniša Korvina] w konfliktach, które wybuchły po śmierci [[Matijaš Korvin|Matijaša Korvina].

Po raz pierwszy banem Jajce został w 1494 roku. Wkrótce poślubił wdowę po serbskim despocie Vuku Brankovicu, Barbarę Frankapan, która doprowadziła go do władzy z potężnymi chorwackimi szlachcicami Frankapan, ale także z serbskimi despotami i trafił do wielkich majątków: Bijele Stijene, Totuševina, Komogovina z Gradušem ... Z jakiegoś powodu on i jego żona wypadli z łask króla, co było w dużej mierze spowodowane wzmocnieniem majątku, co prawdopodobnie sprawiło, że niektórzy potężni ludzie poczuli się zagrożeni. W czerwcu 1495 r. zakończono jego wspólne banowanie z Baltazarem Baćanem, a na początku 1496 r. królem Vladislav II.|Władysławem II]] przekazał majątek będący spadkiem zmarłego męża Barbary Frankopan Tomiemu Bakačowi, a powodem były „negocjacje i handel z Turkami”.

W 1498 roku udało mu się zmyć oskarżenia, w których zasługą jest reputacja rodziny jego żony, zasługi rodziny i tak dalej. W tym czasie był on bardzo ważną postacią dla Królestwa Chorwacji, ponieważ źródła historyczne wspominają o nim jako szlachcicu, który był zobowiązany dostarczyć wojsko do obrony państwa. Potem nastąpił okres krótkiego wytchnienia (podczas którego ponownie został banem), ponieważ kierunek przewrotu osmańskiego w tamtych latach był skierowany na regiony chorwackie pod panowaniem weneckim. Franjo zdawał sobie sprawę, że zajmie to niewiele czasu, o czym świadczy jego list do księcia Splitu w 1499 r., w którym poinformował go o przygotowaniach tureckich, błagał o pomoc, ale też oferował pomoc, gdyby Turcy zaatakowali Wenecjan. To niezwykłe, że w tamtych czasach Franjo twierdził, że Jajce był dobrze zaopatrzony w siłę roboczą i logistykę.

W XVI wieku zaangażował się dyplomatycznie po stronie król. Pracował nad utworzeniem sojuszu wojskowego Republiki Weneckiej, papieża i króla Władysława II. Próbował przekonać Wenecjan, z którymi skądinąd utrzymywał stosunki, aby nie zawarli rozejmu z Turkami. Zadziałało. Amunicję kupowano również w Wenecji. Sojusz wojskowy został zrealizowany podczas odblokowania Jajce w 1501 roku.

W 1501 r. Ponownie został banem Jajce. W 1501 r. Baltazar Batthyány został mianowany banem, ale zwlekał z objęciem urzędu i wkraczania do miasta, z drugiej strony od 1502 r. ban Franjo poprosił króla o zwolnienie go z banowania w Jajce; przypuszcza się, że było to spowodowane względami finansowymi, gdyż pensja, która miała zapewnić dostawę towarów niezbędnych do obrony banatu, nie dotarła. Przecież Franciszek nie był aktywnym uczestnikiem obrony ani nie wysyłał wojsk na pozycje.

Ponieważ obaj unikali obrony, Turcy wykorzystali niezabezpieczoną granicę i w 1502 r. poważnie zdewastowali region Vrbas. Z tego powodu interweniował sam król i ostrzegał, lecz to też nie pomogło, ponieważ Franjo był na niechcianej służbie również w następnym roku. Franjo został odwołany, co również odbyło się na jego koszt (pomagał mu też Ivaniš Korvin, odwdzięczając się im za wsparcie, jakie mu udzielili po konfliktach po śmierci Macieja), naznaczone również ulepszeniami infrastrukturalnymi. . Zbudował drogę, drogę łączącą Brod i Jajce. Mówi o tym głagolicki napis na tablicy przy tej drodze „Va vrime uzmožnog kneza Ferenca Berisalića” (W czasach ewentualnego księcia Ferenca Berisalicia).

Wenecjanie jednak zawarli rozejm z Turkami pod koniec 1502 roku. Na szczęście dla Chorwacji presja turecka osłabła w 1503 r. 13 lipca 1503 r. król nakazał Stjepanowi z Gorbonoku i Klementowi Szemere przejąć obowiązki bana od Franjo. Gdy antyturecki sojusz państw chrześcijańskich rozpadł się, 20 sierpnia 1503 r. Król Władysław podpisał również zawieszenie broni z Turkami.

W 1504 r. Franjo został panem twierdzy Lobora, którą przejął od Ivaniša Korvina.

Od 1511 do 1513 był zastępcą bana Jajce, podczas gdy jego kuzyn Ivan Berislavić był banem.

Rodzina

Franjo miał żonę Székely Margaret, która przeżyła go Miał również dwóch synów, któ©zy go nie przeżyli.