Rozgonyi I. Simon: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 18 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
−
[[Kategoria:1w]]
+
[[Kategoria:0]]
 
{{Uwaga|
 
{{Uwaga|
 
|strona  = https://hu.wikipedia.org/wiki/Rozgonyi_Simon_(orsz%C3%A1gb%C3%ADr%C3%B3)
 
|strona  = https://hu.wikipedia.org/wiki/Rozgonyi_Simon_(orsz%C3%A1gb%C3%ADr%C3%B3)
Linia 25: Linia 25:
 
|}
 
|}
  
−
'''Rozgonyi I. Simon''' (pol. ''Szymon I Rozgonyi'') († [[1414]]), węgierski szlachcic, [[sędzia królewski]], wspieranym przez [[Władysław Neapolitański|Władysława Neapolitańskiego]] przeciwko [[Zygmunt]]owi, Świętemu Cesarzowi Rzymskiemu [1]. Miał dwie żony, Annę i Margit oraz pięcioro dzieci. [2] Jego syn Szymon był [[Biskup Egeru|biskupem Egeru]] (1440-1444) i zginął w [[Warna|bitwie pod Warną]]]. [3]
+
'''Rozgonyi I. Simon''' (pol. ''Szymon I Rozgonyi'') (* nieznana, † 1414), węgierski szlachcic, [[sędzia królewski]] (1409-1414)<ref>[https://www.academia.edu/12563859/A_nik%C3%A1polyi_csata_magyar_r%C3%A9sztvev%C5%91i Kranzieritz Károly: A nikápolyi csata magyar résztvevői, 171. oldal]</ref>, wspierał [[Władysław Neapolitański|Władysława Neapolitańskiego]] przeciwko [[Zygmunt]]owi, Świętemu Cesarzowi Rzymskiemu <ref>Engel, Pal; Tamas Palosfalvi; Andrew Ayton (2005). ''[The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526]'' (illustrated ed.). I.B.Tauris. s. 210. ISBN 1-85043-977-X.</ref>. Miał dwie żony, Annę i Margit oraz pięcioro dzieci. <ref>Marek, Miroslav (2003-11-11). [http://genealogy.euweb.cz/hung/rozgonyi2.html "Genealogy of Rozgonyi family"]. [dostęp:2009-01-30]].<sup>''[źródło własne][potrzebne lepsze źródło]''</sup></ref> Jego syn Szymon był [[Biskup Egeru|biskupem Egeru]] (1440-1444) i zginął w [[Warna|bitwie pod Warną]]]. <ref>Chasin, Martin (1969). [https://books.google.com/books?id=TKaPrQPFIAMC&pg=PA308&client=firefox-a#PPA308,M1 "The Crusade of Varna"]. W: Setton, Kenneth Meyer; Harry W. Hazard; Norman P. Zacour (eds.). A History of the Crusades. 6 (2 ed.). University of Wisconsin Press. str. 308. ISBN 0-299-10744-2.</ref>
−
 
 
−
<small><small>'''Simon Rozgonyi''' (died March 1414) was a [[Kingdom of Hungary|Hungarian]] nobleman and [[judge royal]], who supported [[Ladislaus of Naples]] against [[Sigismund, Holy Roman Emperor]].<ref>{{cite book| title=The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526 |first=Pal |last=Engel  |author2=Tamas Palosfalvi |author3=Andrew Ayton  |edition=illustrated |publisher= I.B.Tauris |year=2005 |isbn=1-85043-977-X |page=210 |url=https://books.google.com/books?id=vEJNBqanT_8C&pg=PA210&as_brr=3&client=firefox-a#PPA210,M1}}</ref> He had two wives, Anna and Margit, and five children.<ref>{{cite web| url=http://genealogy.euweb.cz/hung/rozgonyi2.html |title=Genealogy of Rozgonyi family |accessdate=2009-01-30 |date=2003-11-11 |first=Miroslav |last=Marek}}{{Self-published source|date=August 2012}}{{Better source|date=August 2012}}</ref> His son Simon was [[Roman Catholic Archdiocese of Eger|bishop of Eger]] (1440–1444) and was killed in the [[Battle of Varna]].<ref>{{cite book |chapter-url=https://books.google.com/books?id=TKaPrQPFIAMC&pg=PA308&client=firefox-a#PPA308,M1 |chapter=The Crusade of Varna |title=A History of the Crusades |editor-first=Kenneth Meyer |editor-last=Setton |editor-link=Kenneth Setton |editor2=Harry W. Hazard |editor3=Norman P. Zacour |last=Chasin |first=Martin |edition= 2 |volume=6 |publisher= University of Wisconsin Press |year=1969 |isbn=0-299-10744-2 |page=308}}</ref> </small></small>
 
−
 
 
−
'''Rozgonyi Simon''' (? – [[1414]] április), sárosi ispán (1397–1401), országbíró (1409–1414),<ref>[https://www.academia.edu/12563859/A_nik%C3%A1polyi_csata_magyar_r%C3%A9sztvev%C5%91i Kranzieritz Károly: A nikápolyi csata magyar résztvevői, 171. oldal]</ref> a Sárkányrend dékánja és rektora (dracuniceque societatis decanus et rector)<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár III. (1411–1412) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 22. Budapest, 1993), 177. és 838. oldal (Névmutató)</ref>
 
  
 
== Kariera ==
 
== Kariera ==
  
−
Jego ojcem był [[Rozgony Miklós|Mikołaj Rozgony]]. Simon miał dwóch braci:Władysława i Stefana. [6] Karierę wojskową rozpoczął po stronie króla [[I. Lajos|Ludwika]] biorąc udział w [[Neapolitańska kampania Ludwika Wielkiego|kampanii włoskiej]], a jego brat uczestniczył w oblężeniu Treviso (Teruisii) latem [[1373]] r., gdzie oboje walczyli, a Simon został poważnie ranny [7]. Inne wydarzenie z kampanii włoskiej wspomniane jest w dokumencie z [[1410]] r., który mówi, że podczas oblężenia miasta Sancti Salvatoris przedarł się aż do murów miejskich, ale strzała kuszy przeszyła mu stopę i długo wątpliwe było przeżycie. [8]
+
Jego ojcem był [[Rozgony Miklós|Mikołaj Rozgony]]. Simon miał dwóch braci: Władysława i Stefana.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 1. Budapest, 1951), 49. oldal</ref> Karierę wojskową rozpoczął po stronie króla [[I. Lajos|Ludwika Wielkiego]] biorąc udział w [[Neapolitańska kampania Ludwika Wielkiego|kampanii włoskiej]], a jego brat uczestniczył w oblężeniu Treviso (Teruisii) latem 1373 r., gdzie oboje walczyli, a Simon został poważnie ranny.<ref name="ReferenceA">Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 4. Budapest, 1958)., 292. oldal</ref> Inne wydarzenie z kampanii włoskiej wspomniane jest w dokumencie z 1410 r., który mówi, że podczas oblężenia miasta Sancti Salvatoris przedarł się aż do murów miejskich, ale strzała kuszy przeszyła mu stopę i długo wątpliwe było przeżycie.<ref name="ReferenceB">Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 4. Budapest, 1958), 365. oldal</ref>
−
 
 
−
<small><small>Édesapja Rozgonyi Miklós, testvére László.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 1. Budapest, 1951), 49. oldal</ref> Katonai pályafutását Lajos király oldalán kezdte, akit elkísért [[Velencei–magyar háború (1372–81)|itáliai hadjáratára]], és testvérével együtt részt vett Treviso (Teruisii) ostromában 1373 nyarán, ahol mindketten harcoltak és Simon súlyos sebesüléseket is szerzett.<ref name="ReferenceA">Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 4. Budapest, 1958)., 292. oldal</ref> Az itáliai hadjárat egy másik eseményéről is említést tesz egy 1410-es oklevél, melyben arról szólnak, hogy Sancti Salvatoris város ostrománál, egész a városfalakig tört, azonban ekkor egy számszeríj nyila fúrta át a lábát és sokáig kérdéses volt életben maradása.<ref name="ReferenceB">Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 4. Budapest, 1958), 365. oldal</ref> </small></small>
 
−
 
 
−
Po śmierci Ludwika Wielkiego tron ​​polski również został opuszczony. Pierwotnie córka Ludwika, [[I. Mária|Maria]], miała być władcą Polski, lecz została królową Węgier. Wtedy jako król Polski pojawiła się jej siostra [[Jadwiga Andegaweńska|Jadwiga]]. Jednak niektórzy z polskich szlachciców woleli na tronie ​​księcia mazowieckiego IV. Ziemowita i został on ogłoszony królem 15 czerwca [[1383]] r. W odpowiedzi królowa Węgier [[Elżbieta Bośniaczka|Elżbieta]] przeciwko Ziemowitowi i księstwu mazowieckiemu wysłała wojska wegierskie w liczbie 12 000 wojowników, którzy zostałli pokonani. Simon był również w tej części, która została dwukrotnie. Natępnie Simon walczył z Turkami po stronie króla [[Zygmunt]]a, podczas oblężenia Orehow (Bułgaria), '''podczas oblężenia miasto przedarło się do fortecy, jego hełm został złamany przez ulewny deszcz, który uderzył napastników, i został ranny gdzie indziej'''. [8]
 
  
−
<small><small>[[I. Lajos magyar király|Nagy Lajos]] halála után a Lengyel trón is megürült. Eredetileg Lajos lányát, [[Mária magyar királynő|Máriát]] szánták uralkodónak, aki azonban Magyarország királynője lett. Ekkor merült fel testvére, [[Hedvig lengyel királynő|Hedvig]] neve. Azonban a lengyel nemesek egy része IV. Ziemovit, Mazóvia hercegének trónra ültetését támogatta, és 1383. június 15-én ki is kiáltották királynak. Erre válaszul [[Kotromanić Erzsébet|Erzsébet anyakirályné]] 12 000 fős hadat küldött Ziemovit, mazóviai tartományába és vereséget mértek rá. Ennek a hadjáratnak is része volt Rozgonyi Simon, aki ez alkalommal is sebesüléseket szerzett. Zsigmond oldalán a török ellen is küzdött, Orehow (Bulgária) ostrománál a város erődítményig tört előre, sisakját a támadókra zúdított kőzápor törte be és máshol is sebesüléseket szenvedett.<ref name="ReferenceB"/> </small></small>
+
Po śmierci króla Ludwika tron ​​polski również został opuszczony. Pierwotnie córka Ludwika, [[I. Mária|Maria]], miała być władcą Polski, lecz została królową Węgier. Wtedy jako król Polski pojawiła się jej siostra [[Jadwiga Andegaweńska|Jadwiga]]. Jednak niektórzy z polskich szlachciców woleli na tronie ​​księcia mazowieckiego IV. Ziemowita i został on ogłoszony królem 15 czerwca 1383 r. W odpowiedzi królowa Węgier [[Elżbieta Bośniaczka|Elżbieta]] przeciwko Ziemowitowi i księstwu mazowieckiemu wysłała wojska węgierskie w liczbie 12 000 wojowników, którzy zostali pokonani, Simon był pośród nich. Natępnie Simon walczył z Turkami po stronie króla [[Zygmunt]]a, podczas oblężenia Orehow (Bułgaria) przedarł się do fortecy, na głowy jego i atakujacych spadł grad kamieni, lecz odniósł obrażenia w innym miejscu.<ref name="ReferenceB"/>
  
−
W [[1396]] r. pod [[Nikopolis]] kilku członków rodziny [[Rozgonyi]] walczyło z Turkami, w tym Simon, który nawet próbował wejść do obozu wroga podziemnym przejściem, ale ostatecznie został zmuszony do ucieczki z królem. [9] W bitwie jego krewni, Jan I i Oswald I, stracili życie w walce w okrążeniu. Krótko po bitwie, już w sierpniu [[1397]] r., został wymieniony w karcie jako '''prawdziwy''' [[ispán]] komitatu [[Saros]] [10]. W [[1399]] roku pomógł Zygmuntowi w odzyskaniu zamku [[Nagyvár]] w komitacie [[Liptó]] od hrabiego [[Prokop Luksemburski|Prokopa Morawskiego]] [7].
+
W 1396 r. pod [[Nikopolis]] kilku członków rodziny [[Rozgonyi]] walczyło z Turkami, w tym Simon, który nawet próbował wejść do obozu wroga podziemnym przejściem, ale ostatecznie został zmuszony do ucieczki z królem.<ref>Pallas Nagylexikon</ref> W bitwie jego krewni, Jan I i Oswald I, stracili życie w walce w okrążeniu. Krótko po bitwie, już w sierpniu 1397 r., został wymieniony w karcie jako ''[[ispán]]'' komitatu [[Sáros]] (1397–1401).<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399), 543. oldal</ref> W 1399 roku pomógł Zygmuntowi w odzyskaniu zamku [[Nagyvár]] w komitacie [[Liptó]] od hrabiego [[Prokop Luksemburski|Prokopa Morawskiego]].<ref name="ReferenceA"/>
  
−
<small><small>1396-ban Nikápolynál a Rozgonyi család több tagja is harcolt a török ellen, többek között Simon, aki még föld alatti átjárón is megpróbált az ellenség táborába jutni, de végül a királlyal együtt menekülni kényszerült.<ref>Pallas Nagylexikon</ref> A csatában rokonai, János és Oszvald életüket vesztették a túlerővel szemben vívott harc során. Nem sokkal a csat után már 1397 augusztusában kelt oklevélben már a Sárosiak igaz ispanjaként említik.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399), 543. oldal</ref> 1399-ben a Liptó megyei Nagyvár Prokop morva örgróftól való visszafoglalásában segítette Zsigmondot.<ref name="ReferenceA"/> </small></small>
+
W 1403 r. wielmożowie zbuntowali się przeciwko Zygmuntowi (pod wodzą [[Kanizsai János|Jana Kanizsai]] [[Arcybiskup Esztergom|arcybiskupa Ostrzyhomia]]) i zaprosili [[Władysław Neapolitański|Władysława Neapolitańskiego]] na tron Węgier.<ref> Magyarország uralkodói, szerk: Szvák Gyula, Pannonica 2003 (161. old)</ref> Wówczas to Simon dał kolejny dowód swojego zaangażowania w sprawy króla. Głównym buntownikiem w północno-wschodniej części kraju był [[biskup Egeru]] [[Ludányi Tamás|Tomasz Ludányi]], wraz z rodami:[[Bebek]], [[Debrői]], [[Vadászy]] i [[Drugeth]]. Zygmunt rozpoczął atak na rebeliantów na trzech frontach, a [[Perényi Péter|Piotr Perényi]] i Simon poprowadzili wojska na północny wschód.  
  
−
== 2 ==
+
Wraz z Piotre Perényim zdobył [[Tállyi]], zamek Istvána Debrői, skarbnika buntowników, za pomocą machin oblężniczych<ref>[[Tringli István]]: A Perényi család levéltára 1222–1526 (Budapest, 2008. Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 44.) Oklevélkivonatok, 167-168. oldal</ref>, później potykał się z buntownikami koło Egeru, a następnie pod Szarvaskő.<ref>Történelmi közlemények - Abauj-Tornavármegye és Kassa múltjából. II. évfolyam, 2. szám. 1911 szeptember 89 - 90. old</ref> Przystąpił do oblężenia Egeru z 400 jeźdźcami i wykorzystał nie tylko swoją siłę, ale także przekonującą zdolność uspokojenia buntowników.<ref name="ReferenceB"/> Ludanyi został obwiniony za uciążliwe podpalenie w mieście, ale jest prawdopodobne, że wraz z perswazją zastraszanie obrońców zamku podpalenia było częścią taktyki wojskowej.<ref>[http://library.hungaricana.hu/hu/view/MEGY_HEVE_Evh_38/?pg=144&layout=s Berecz Mátyás szerk.: Az egri vár híradója 38. (Eger Vára Baráti Köre Eger, 2006) - Németh Csaba: Ludányi Tamás, Eger „vasfejű" püspöke, 143-145. oldal]</ref><ref>Egy 1403-ban kelt oklevélben Bezdédi Dávid és domonkos bocsánatot nyer Zsigmondtól, a korábbi kártételükért, jogtalanságukért és fosztogatásukért, melyet Rozgonyi Simonhoz csatlakozva követtek el. (Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Első rész (1400–1406), 315. oldal</ref>
  
−
W [[1403]] r. wielmożowie zbuntowali się przeciwko Zygmuntowi (pod wodzą [[Kanizsai János|Jana Kanizsai]] [[Arcybiskup Esztergom|arcybiskupa Ostrzyhomia]]) i zaprosili [[Władysław Neapolitański|Władysława Neapolitańskiego]] na tron Węgier ​​[11]. Wówczas to Simon dał kolejny dowód swojego zaangażowania w sprawy króla. Głównym buntownikiem w północno-wschodniej części kraju był [[biskup Egeru]] [[Ludányi Tamás|Tomasz Ludányi]], wraz z rodami:[[Bebek]], [[Debrői]], [[Vadászy]] i [[Drugeth]]. Zygmunt rozpoczął atak na rebeliantów na trzech frontach, a [[Perényi Péter|Piotr Perényi]] i Simon poprowadzili wojska na północny wschód.  
+
Krótko po stłumieniu rebelii znajdujemy Simona w Bártfán, gdzie z 400 jeźdźcami pomaga uwolnić miasto od Polaków.<ref name="ReferenceB"/> Później działał jako dyplomata: w[1406 r. posłował do króla Polski [[Władysław II Jagiełło|Władysława Jagiełły]]<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Első rész (1400–1406), 559. oldal</ref>, a w 1407 r. w Ófalun negocjował z polskimi powiernikami w sprawach handlowych i zbierania trzydziestu taryf.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 53,59. oldal</ref>
−
Wraz z Piotre Perényim zdobył [[Tállyi]], zamek Istvána Debrői, skarbnika buntowników, za pomocą machin oblężniczych [12], następnie potykał się z buntownikami koło Egeru, a następnie pod Szarvaskő. [13] Przybył do oblężenia Egeru z 400 jeźdźcami i wykorzystał nie tylko swoją siłę, ale także przekonującą zdolność uspokojenia buntowników. [8] Ludanyi został obwiniony za uciążliwe podpalenie w mieście, ale jest prawdopodobne, że wraz z perswazją zastraszanie obrońców zamku za pomocą podpalenia było częścią taktyki wojskowej [14] [15]
 
  
−
<small><small>1403-ban a Zsigmond ellen lázadó főurak (élükön [[Kanizsai János]] esztergomi érsekkel) [[László nápolyi király|Nápolyi Lászlót]] hívták meg a trónra,<ref>Magyarország uralkodói, szerk: Szvák Gyula, Pannonica 2003 (161. old)</ref> ekkor Rozgonyi újabb tanújelét adta a király iránti elkötelezettségének. Az északkeleti országrész fő lázítója Ludányi Tamás egri püspök volt, akik mellett felsorakoztak a Bebek, Debrői, Vadászy, Drugeth családok. Zsigmond három fronton indított támadást a lázadók ellen, melyből az északkeleti országrészek felé tartó csapatok irányítói [[Perényi Péter (országbíró)|Perényi Péter]] és Rozgonyi volt.<br />[[Perényi Péter (országbíró)|Perényi Péterre]]l Tállyánál, a lázadó Debrői István kincstárnok családjától ostromgépekkel vívta el a várat,<ref>[[Tringli István]]: A Perényi család levéltára 1222–1526 (Budapest, 2008. Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 44.) Oklevélkivonatok, 167-168. oldal</ref> utána Egernél, majd Szarvaskőnél ütközött meg a lázadókkal.<ref>Történelmi közlemények - Abauj-Tornavármegye és Kassa múltjából. II. évfolyam, 2. szám. 1911 szeptember 89 - 90. old</ref> Eger ostromára 400 lovassal érkezett és nem csupán haderejét hanem meggyőző képességét is bevetette, hogy a lázadókat lecsillapítsa.<ref name="ReferenceB"/> A városban történt, nagy károkat okozó gyújtogatásért Ludányit tették felelőssé, de valószínűsítik, hogy a rábeszélés mellett, a vár védőinek megfélemlítése (gyújtogatások) is a hadi taktika részét képezték.<ref>[http://library.hungaricana.hu/hu/view/MEGY_HEVE_Evh_38/?pg=144&layout=s Berecz Mátyás szerk.: Az egri vár híradója 38. (Eger Vára Baráti Köre Eger, 2006) - Németh Csaba: Ludányi Tamás, Eger „vasfejű" püspöke, 143-145. oldal]</ref><ref>Egy 1403-ban kelt oklevélben Bezdédi Dávid és domonkos bocsánatot nyer Zsigmondtól, a korábbi kártételükért, jogtalanságukért és fosztogatásukért, melyet Rozgonyi Simonhoz csatlakozva követtek el. (Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Első rész (1400–1406), 315. oldal</ref> </small></small>
+
Około sześć miesięcy po śmierci [[Szécsényi Frank|Franka Szécsényiego]] został powołany na stanowisko sędziego; w marcu 1409 r. w dokumentach Budy został już wspomniany jako sędzia kraju (''Symonis de Rozgon iudicis curie'').<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 212-213. oldal</ref>  
  
−
Krótko po stłumieniu rebelii znajdujemy Simona w Bártfán, gdzie z 400 jeźdźcami pomaga uwolnić miasto od Polaków  [8]. Później działał jako dyplomata: w [[1406]] r. posłował do króla Polski [[Władysław II Jagiełło|Władysława Jagiełły]] [16], a w [[1407]] r. w Ófalun negocjował z polskimi powiernikami w sprawach handlowych i zbierania trzydziestu taryf [17].
+
Podczas wojny niemieckiego zakonu rycerskiego (Krzyżaków) z Polską Zygmunt stanął po stronie zakonu rycerskiego, a w 1410 r. wysłał do swoich sojuszników armię około 12 000 żołnierzy (głównie czeskich, morawskich i niemieckich), do dyspozycji [[Stiborici Stibor|Ścibora ze Ściborzyc]]. W lutym 1411 r. osiągnięto porozumienie pokojowe między Krzyżakami a Polakami, a sędzia Simon również odegrał rolę w zawarciu polsko-węgierskiego porozumienia pokojowego. Pierwsze rozmowy pokojowe odbyły się w Igló (marzec 1411), następnie w [[Stara Wieś Spiska|Starej Wsi Spiskiej]] (''Villa Antiqua'') i we wsi Sramowce (Polska) (listopad 1411 - gdzie uzgodniono to tylko podczas zawieszenia broni do 15 sierpnia 1412), ale przewidziano również osobiste spotkanie), a następnie wznowiono w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Stara_Wie%C5%9B_Spiska Starej Wsi Spiskiej] i Igló (luty-marzec 1412).<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár III. (1411–1412) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 22. Budapest, 1993),131, 133, 321, 443, 457. oldal</ref> Pokój został ostatecznie podpisany 15 marca 1412 r. w [[Lubowla|Lubowli]].
  
−
<small><small>Nem sokkal a lázadás leverése után már Bártfán találjuk Rozgonyit, aki a város lengyelek alóli felmentésében segédkezik, ugyancsak 400 lovasával.<ref name="ReferenceB"/> Később diplomataként is kipróbálja magát: 1406-ban [[II. Ulászló lengyel király|Ulászló lengyel]] királynál jár követségben,<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Első rész (1400–1406), 559. oldal</ref> 1407-ben pedig Ófalun tárgyal a lengyel megbízottakkal kereskedelmi kérdésekben, harmincadvám beszedésével kapcsolatban.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 53,59. oldal</ref> </small></small>
+
Simon zmarł między 9 kwietnia a 16 kwietnia [[1414]] r.<ref>C. Tóth Norbert: Rozgonyi Simon országbírósága (1409–1414), 51. oldal</ref><ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár IV. (1413–1414) Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 25. Budapest, 1994), 412. és 427. oldal</ref>
−
 
 
−
Około sześć miesięcy po śmierci [[Szécsényi Frank|Franka Szécsényiego]] został powołany na stanowisko sędziego; w marcu [[1409]] r. w dokumentach Budy został już wspomniany jako sędzia kraju (''Symonis de Rozgon iudicis curie'') [18].
 
−
 
 
−
<small><small>Szécsényi Frank halálát követően körülbelül fél évvel nevezték ki az országbírói tisztségbe; 1409. márciusában egy Budán kelt oklevél már országbíróként (Symonis de Rozgon iudicis curie) említi.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 212-213. oldal</ref> </small></small>
 
−
 
 
−
Podczas wojny niemieckiego zakonu rycerskiego (Krzyżaków) z Polską Zygmunt stanął po stronie zakonu rycerskiego, a w [[1410]] r. wysłał do swoich sojuszników armię około 12 000 żołnierzy (głównie czeskich, morawskich i niemieckich), do dyspozycji [[Stiborici Stibor|Ścibor ze Ściborzyc]]. W lutym [[1411]] r. osiągnięto porozumienie pokojowe między Krzyżakami a Polakami, a sędzia Simon również odegrał rolę w zawarciu polsko-węgierskiego porozumienia pokojowego. Pierwsze rozmowy pokojowe odbyły się w Igló (marzec [[141]]1), następnie w [[Stara Wieś Spiska|Starej Wsi Spiskiej]] (Villa Antiqua) i we wsi Sramowce (Polska) (listopad 1411 - gdzie uzgodniono to tylko podczas zawieszenia broni do 15 sierpnia [[1412]]), ale przewidziano również osobiste spotkanie), a następnie wznowiono w Starej Wsi Spiskiej i Igló (luty-marzec 1412). [19] Pokój został ostatecznie podpisany 15 marca 1412 r. w [[Lubowla|Lubowli]].
 
−
 
 
−
<small><small>A [[Lengyel–litván–lovagrendi háború (1409–11)|Német Lovagrend és Lengyelország között kitört háború]]ban [[Zsigmond magyar király|Zsigmond]] a lovagrend oldalára állt és 1410-ben szövetségesei megsegítésére küldött főként csehekből, morvákból és németekből álló mintegy tizenkétezer fős sereg vezetését [[Stiborici Stibor|Stibor vajdára]] bízta. 1411 februárjában létrejött a békemegállapodás a lovagrend és a lengyelek között, a magyar-lengyel békekötés megteremtésében Rozgonyi Simon országbíró is szerepet vállalt. Az első béketárgyalásokat Iglón (1411. március), majd [[Szepesófalu|Ófalu]]ban (Antiqua Villa) és a lengyelországi Szramovice (Sromowce) faluban (1411. november - ahol egyelőre csak 1412. augusztus 15-ig tartó fegyverszünetben állapodtak meg, de kilátásba helyeztek egy személyes találkozót is), majd újra [[Szepesófalu|Ófaluban]] és Iglón (1412 február-március) folytatták.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár III. (1411–1412) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 22. Budapest, 1993),131, 133, 321, 443, 457. oldal</ref> A béke aláírására végül 1412. március 15-én, Lublón került sor. </small></small>
 
−
 
 
−
Simon zmarł między 9 kwietnia a 16 kwietnia [[1414]] r. [20] [21]
 
−
 
 
−
<small><small>Halálára 1414. április 9 és április 16-a között került sor.<ref>C. Tóth Norbert: Rozgonyi Simon országbírósága (1409–1414), 51. oldal</ref><ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár IV. (1413–1414) Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 25. Budapest, 1994), 412. és 427. oldal</ref> </small></small>
 
  
 
== Rodzina ==
 
== Rodzina ==
  
−
Jego żoną była Anna [4], którą '''poślubił z''' dziećmi w 1399 r. [5] Dyplom z 1423 r. wymienia kobietę o imieniu Małgorzatę, wdowę po Simonie Rozgonyi, która otrzymała przebaczenie od papieża Marcina V. [6]
+
Jego żoną była Anna<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 53. oldal</ref>, którą poślubił w 1399 r., mając już nią dzieci.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399), 637. oldal</ref> Dokument z 1423 r. wymienia kobietę o imieniu Małgorzatę, wdowę po Simonie Rozgonyi, która otrzymała rozgrzeszenie od papieża [[Marcin V|Marcina V]].<ref>C. Tóth Norbert: Zsigmondkori oklevéltár X. (1423) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 43. Budapest, 2007), 33. oldal (Névmutató - 687. oldal)</ref>
  
−
<small><small>Felesége Anna<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 53. oldal</ref> volt, kivel már 1399-ben házasságban élt gyermekeivel.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399), 637. oldal</ref> Egy 1423-ban kelt oklevél egy Margit nevű asszonyról, Rozgonyi Simon özvegyéről tesz említést, aki [[V. Márton pápa|V. Márton pápától]] nyert bűnbocsánatot.<ref>C. Tóth Norbert: Zsigmondkori oklevéltár X. (1423) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 43. Budapest, 2007), 33. oldal (Névmutató - 687. oldal)</ref> </small></small>
+
Wielu z jego potomków zapisało się w historii Węgier:
  
−
Wiele jego dzieci zapisało się w historii Węgier:
 
−
 
−
Gyermekei közül többen beírták magukat a magyar történelembe:
 
 
* [[Rozgonyi II. Simon|Szymon II]] († zabity po bitwie pod [[Várna|Warną]] 1444)), [[biskup Veszprém]], a następnie kanclerz Egeru
 
* [[Rozgonyi II. Simon|Szymon II]] († zabity po bitwie pod [[Várna|Warną]] 1444)), [[biskup Veszprém]], a następnie kanclerz Egeru
−
* [[Rozgonyi István]Stefan] († 1443), stronnik króla Zygmunta Luksemburskiego, [[ispán]] kilku komitatów
+
* [[Rozgonyi István|Stefan]] († 1443), stronnik króla Zygmunta Luksemburskiego, ''[[ispán]]'' kilku komitatów
−
* [[Rozgonyi György|György]] († 1457/8), [[sędzia królewski]]
+
* [[Rozgonyi György|György]] († 1457÷58), [[sędzia królewski]]
 
* Ilona, żona [[Hédervári György|Jerzego Héderváriego]] [[koniuszy królewski]]  
 
* Ilona, żona [[Hédervári György|Jerzego Héderváriego]] [[koniuszy królewski]]  
−
 
−
Felesége Anna<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 53. oldal</ref> volt, kivel már 1399-ben házasságban élt gyermekeivel.<ref>Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399), 637. oldal</ref> Egy 1423-ban kelt oklevél egy Margit nevű asszonyról, Rozgonyi Simon özvegyéről tesz említést, aki [[V. Márton pápa|V. Márton pápától]] nyert bűnbocsánatot.<ref>C. Tóth Norbert: Zsigmondkori oklevéltár X. (1423) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 43. Budapest, 2007), 33. oldal (Névmutató - 687. oldal)</ref>
 
−
 
−
Gyermekei közül többen beírták magukat a magyar történelembe:
 
−
*[[Rozgonyi Simon|Simon]] fia előbb [[Veszprémi püspökök listája|veszprémi]], majd [[Egri főegyházmegye|egri püspök]] később fökancellár, aki a [[Várnai csata|Várnai csatában]] vesztette életét
 
−
* [[Rozgonyi István (országnagy)|István]], Zsigmond király híve, több vármegye főispánja, országnagy
 
−
* [[Rozgonyi György (országnagy)|György]], országbíró
 
−
* Ilona, Hédervári György lovászmester felesége
 
  
 
== Przypisy ==
 
== Przypisy ==
 
{{izvori}}
 
{{izvori}}
  
−
== Források ==
+
== Źródła ==
 
*[https://web.archive.org/web/20160302082247/http://www.rfmlib.hu/digitkonyvtar/dok/tortenelmi_kozlemenyek_abauj_torna_varmegye_es_kassa_multjabol/tortenelmi_kozlemenyek_abauj_torna_varmegye_es_kassa_multjabol.pdf Történelmi közlemények Abaúj-Torna vármegye és Kassa múltjából. - Kassa, 1910-1918.]
 
*[https://web.archive.org/web/20160302082247/http://www.rfmlib.hu/digitkonyvtar/dok/tortenelmi_kozlemenyek_abauj_torna_varmegye_es_kassa_multjabol/tortenelmi_kozlemenyek_abauj_torna_varmegye_es_kassa_multjabol.pdf Történelmi közlemények Abaúj-Torna vármegye és Kassa múltjából. - Kassa, 1910-1918.]
 
*[http://mek.niif.hu/00800/00893/html/doc/c400242.htm#v1 Szilágyi Sándor: A Magyar Nemzet Története, IV. fejezet. Mária és Erzsébet királynők.]
 
*[http://mek.niif.hu/00800/00893/html/doc/c400242.htm#v1 Szilágyi Sándor: A Magyar Nemzet Története, IV. fejezet. Mária és Erzsébet királynők.]
Linia 100: Linia 68:
 
* [https://www.academia.edu/19883629/Rozgonyi_Simon_orsz%C3%A1gb%C3%ADr%C3%B3s%C3%A1ga_1409_1414_._In_Fons_skepsis_lex_%C3%9Cnnepi_tanulm%C3%A1nyok_a_70_esztend%C5%91s_Makk_Ferenc_tisztelet%C3%A9re._Szerk._Dr._Alm%C3%A1si_Tibor_R%C3%A9v%C3%A9sz_%C3%89va_Dr._Szabados_Gy%C3%B6rgy._Szeged_2010._49_75 C. Tóth Norbert: Rozgonyi Simon országbírósága (1409–1414). In: „Fons, skepsis, lex” Ünnepi tanulmányok a 70 esztendős Makk Ferenc tiszteletére. Szerk. Dr. Almási Tibor, Révész Éva, Dr. Szabados György. Szeged, 2010. 49–75.]
 
* [https://www.academia.edu/19883629/Rozgonyi_Simon_orsz%C3%A1gb%C3%ADr%C3%B3s%C3%A1ga_1409_1414_._In_Fons_skepsis_lex_%C3%9Cnnepi_tanulm%C3%A1nyok_a_70_esztend%C5%91s_Makk_Ferenc_tisztelet%C3%A9re._Szerk._Dr._Alm%C3%A1si_Tibor_R%C3%A9v%C3%A9sz_%C3%89va_Dr._Szabados_Gy%C3%B6rgy._Szeged_2010._49_75 C. Tóth Norbert: Rozgonyi Simon országbírósága (1409–1414). In: „Fons, skepsis, lex” Ünnepi tanulmányok a 70 esztendős Makk Ferenc tiszteletére. Szerk. Dr. Almási Tibor, Révész Éva, Dr. Szabados György. Szeged, 2010. 49–75.]
 
*[https://web.archive.org/web/20160301110335/http://www.parragh.n1.hu/keret.cgi?%2Feucsafa%2Fgenealogy.euweb.cz%2Fhung%2F Rozgonyi családfa]
 
*[https://web.archive.org/web/20160301110335/http://www.parragh.n1.hu/keret.cgi?%2Feucsafa%2Fgenealogy.euweb.cz%2Fhung%2F Rozgonyi családfa]
−
 
−
==Jegyzetek==
 
  
 
==Przypisy==
 
==Przypisy==
Linia 107: Linia 73:
 
|
 
|
 
{{Urzędnik infobox
 
{{Urzędnik infobox
−
  |urzędnik          = Rozgonyi Simon
+
  |urzędnik          = Rozgonyi Simon (węg.)
 
  |imiona            =  
 
  |imiona            =  
−
  |tytulatura        = Sędzia królewski
+
  |tytulatura        = [[Sędzia królewski]]
 
  |grafika          =  
 
  |grafika          =  
 
  |opis grafiki      =  
 
  |opis grafiki      =  
Linia 142: Linia 108:
 
  |1. związek od    =  
 
  |1. związek od    =  
 
  |1. związek do    =  
 
  |1. związek do    =  
−
  |1. dzieci        = [[Rozgonyi II. Simon|II. Simon]], István, Ilona, Rénold, [[Rozgonyi György|György]]
+
  |1. dzieci        = [[Rozgonyi II. Simon|II. Simon]]<br>István<br>Ilona<br>Rénold<br>[[Rozgonyi György|György]]
 
  |dokonania        =  
 
  |dokonania        =  
 
  |odznaczenia      =  
 
  |odznaczenia      =  
Linia 151: Linia 117:
 
|}
 
|}
  
−
{{SORTUJ:Rozgonyi, Simon}}
+
{{SORTUJ:Rozgonyi, Simon 01}}
  
−
[[Kategoria:Nieznana data urodzenia]]
+
[[Kategoria:Básztély]]
−
[[Kategoria:Rody]]
+
[[Kategoria:Rozgonyi]]
−
[[Kategoria:Ród Básztély]]
 
−
[[Kategoria:Rodzina Rozgonyi]]
 
−
[[Kategoria:Rodziny]]
 
 
[[Kategoria:Sędziowie królewscy]]
 
[[Kategoria:Sędziowie królewscy]]
−
[[Kategoria:Urodzeni w XIV wieku]]
 
 
[[Kategoria:Urzędnicy Królestwa Węgier]]
 
[[Kategoria:Urzędnicy Królestwa Węgier]]
 
[[Kategoria:Węgierscy dygnitarze historyczni]]
 
[[Kategoria:Węgierscy dygnitarze historyczni]]
 
[[Kategoria:Węgierscy szlachcice]]
 
[[Kategoria:Węgierscy szlachcice]]
 
[[Kategoria:Węgierscy urzędnicy królewscy]]
 
[[Kategoria:Węgierscy urzędnicy królewscy]]
−
[[Kategoria:Zmarli w 1414]]
 
−
[[Kategoria:Zmarli w XV wieku]]
 
−
 
−
{{SORTUJ:Rozgonyi, Simon 01}}
 
−
 
 
[[Kategoria:Nieznana data urodzenia]]
 
[[Kategoria:Nieznana data urodzenia]]
−
[[Kategoria:Palatyni Królestwa Węgier]]
+
[[Kategoria:Zmarli w XIV wieku]]
−
[[Kategoria:Rozgonyi]]
 
−
[[Kategoria:Ród Rozgonyi]]
 
−
[[Kategoria:Rody]]
 
−
[[Kategoria:Urodzenie w XIV wieku]]
 
 
[[Kategoria:Zmarli w 1414]]
 
[[Kategoria:Zmarli w 1414]]
 
[[Kategoria:Zmarli w XV wieku]]
 
[[Kategoria:Zmarli w XV wieku]]

Aktualna wersja na dzień 09:25, 14 sty 2021

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.
Poprzednik: Sędzia królewski
(1409-1414) 		Następca:
Szécsényi Frank Perényi Péter

Rozgonyi I. Simon (pol. Szymon I Rozgonyi) (* nieznana, † 1414), węgierski szlachcic, sędzia królewski (1409-1414)[1], wspierał Władysława Neapolitańskiego przeciwko Zygmuntowi, Świętemu Cesarzowi Rzymskiemu [2]. Miał dwie żony, Annę i Margit oraz pięcioro dzieci. [3] Jego syn Szymon był biskupem Egeru (1440-1444) i zginął w bitwie pod Warną]. [4]

Kariera

Jego ojcem był Mikołaj Rozgony. Simon miał dwóch braci: Władysława i Stefana.[5] Karierę wojskową rozpoczął po stronie króla Ludwika Wielkiego biorąc udział w kampanii włoskiej, a jego brat uczestniczył w oblężeniu Treviso (Teruisii) latem 1373 r., gdzie oboje walczyli, a Simon został poważnie ranny.[6] Inne wydarzenie z kampanii włoskiej wspomniane jest w dokumencie z 1410 r., który mówi, że podczas oblężenia miasta Sancti Salvatoris przedarł się aż do murów miejskich, ale strzała kuszy przeszyła mu stopę i długo wątpliwe było przeżycie.[7]

Po śmierci króla Ludwika tron ​​polski również został opuszczony. Pierwotnie córka Ludwika, Maria, miała być władcą Polski, lecz została królową Węgier. Wtedy jako król Polski pojawiła się jej siostra Jadwiga. Jednak niektórzy z polskich szlachciców woleli na tronie ​​księcia mazowieckiego IV. Ziemowita i został on ogłoszony królem 15 czerwca 1383 r. W odpowiedzi królowa Węgier Elżbieta przeciwko Ziemowitowi i księstwu mazowieckiemu wysłała wojska węgierskie w liczbie 12 000 wojowników, którzy zostali pokonani, Simon był pośród nich. Natępnie Simon walczył z Turkami po stronie króla Zygmunta, podczas oblężenia Orehow (Bułgaria) przedarł się do fortecy, na głowy jego i atakujacych spadł grad kamieni, lecz odniósł obrażenia w innym miejscu.[7]

W 1396 r. pod Nikopolis kilku członków rodziny Rozgonyi walczyło z Turkami, w tym Simon, który nawet próbował wejść do obozu wroga podziemnym przejściem, ale ostatecznie został zmuszony do ucieczki z królem.[8] W bitwie jego krewni, Jan I i Oswald I, stracili życie w walce w okrążeniu. Krótko po bitwie, już w sierpniu 1397 r., został wymieniony w karcie jako ispán komitatu Sáros (1397–1401).[9] W 1399 roku pomógł Zygmuntowi w odzyskaniu zamku Nagyvár w komitacie Liptó od hrabiego Prokopa Morawskiego.[6]

W 1403 r. wielmożowie zbuntowali się przeciwko Zygmuntowi (pod wodzą Jana Kanizsai arcybiskupa Ostrzyhomia) i zaprosili Władysława Neapolitańskiego na tron Węgier.[10] Wówczas to Simon dał kolejny dowód swojego zaangażowania w sprawy króla. Głównym buntownikiem w północno-wschodniej części kraju był biskup Egeru Tomasz Ludányi, wraz z rodami:Bebek, Debrői, Vadászy i Drugeth. Zygmunt rozpoczął atak na rebeliantów na trzech frontach, a Piotr Perényi i Simon poprowadzili wojska na północny wschód.

Wraz z Piotre Perényim zdobył Tállyi, zamek Istvána Debrői, skarbnika buntowników, za pomocą machin oblężniczych[11], później potykał się z buntownikami koło Egeru, a następnie pod Szarvaskő.[12] Przystąpił do oblężenia Egeru z 400 jeźdźcami i wykorzystał nie tylko swoją siłę, ale także przekonującą zdolność uspokojenia buntowników.[7] Ludanyi został obwiniony za uciążliwe podpalenie w mieście, ale jest prawdopodobne, że wraz z perswazją zastraszanie obrońców zamku podpalenia było częścią taktyki wojskowej.[13][14]

Krótko po stłumieniu rebelii znajdujemy Simona w Bártfán, gdzie z 400 jeźdźcami pomaga uwolnić miasto od Polaków.[7] Później działał jako dyplomata: w[1406 r. posłował do króla Polski Władysława Jagiełły[15], a w 1407 r. w Ófalun negocjował z polskimi powiernikami w sprawach handlowych i zbierania trzydziestu taryf.[16]

Około sześć miesięcy po śmierci Franka Szécsényiego został powołany na stanowisko sędziego; w marcu 1409 r. w dokumentach Budy został już wspomniany jako sędzia kraju (Symonis de Rozgon iudicis curie).[17]

Podczas wojny niemieckiego zakonu rycerskiego (Krzyżaków) z Polską Zygmunt stanął po stronie zakonu rycerskiego, a w 1410 r. wysłał do swoich sojuszników armię około 12 000 żołnierzy (głównie czeskich, morawskich i niemieckich), do dyspozycji Ścibora ze Ściborzyc. W lutym 1411 r. osiągnięto porozumienie pokojowe między Krzyżakami a Polakami, a sędzia Simon również odegrał rolę w zawarciu polsko-węgierskiego porozumienia pokojowego. Pierwsze rozmowy pokojowe odbyły się w Igló (marzec 1411), następnie w Starej Wsi Spiskiej (Villa Antiqua) i we wsi Sramowce (Polska) (listopad 1411 - gdzie uzgodniono to tylko podczas zawieszenia broni do 15 sierpnia 1412), ale przewidziano również osobiste spotkanie), a następnie wznowiono w Starej Wsi Spiskiej i Igló (luty-marzec 1412).[18] Pokój został ostatecznie podpisany 15 marca 1412 r. w Lubowli.

Simon zmarł między 9 kwietnia a 16 kwietnia 1414 r.[19][20]

Rodzina

Jego żoną była Anna[21], którą poślubił w 1399 r., mając już nią dzieci.[22] Dokument z 1423 r. wymienia kobietę o imieniu Małgorzatę, wdowę po Simonie Rozgonyi, która otrzymała rozgrzeszenie od papieża Marcina V.[23]

Wielu z jego potomków zapisało się w historii Węgier:

Przypisy

  1. ↑ Kranzieritz Károly: A nikápolyi csata magyar résztvevői, 171. oldal
  2. ↑ Engel, Pal; Tamas Palosfalvi; Andrew Ayton (2005). [The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526] (illustrated ed.). I.B.Tauris. s. 210. ISBN 1-85043-977-X.
  3. ↑ Marek, Miroslav (2003-11-11). "Genealogy of Rozgonyi family". [dostęp:2009-01-30]].[źródło własne][potrzebne lepsze źródło]
  4. ↑ Chasin, Martin (1969). "The Crusade of Varna". W: Setton, Kenneth Meyer; Harry W. Hazard; Norman P. Zacour (eds.). A History of the Crusades. 6 (2 ed.). University of Wisconsin Press. str. 308. ISBN 0-299-10744-2.
  5. ↑ Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 1. Budapest, 1951), 49. oldal
  6. ↑ 6,0 6,1 Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 4. Budapest, 1958)., 292. oldal
  7. ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 4. Budapest, 1958), 365. oldal
  8. ↑ Pallas Nagylexikon
  9. ↑ Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399), 543. oldal
  10. ↑ Magyarország uralkodói, szerk: Szvák Gyula, Pannonica 2003 (161. old)
  11. ↑ Tringli István: A Perényi család levéltára 1222–1526 (Budapest, 2008. Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 44.) Oklevélkivonatok, 167-168. oldal
  12. ↑ Történelmi közlemények - Abauj-Tornavármegye és Kassa múltjából. II. évfolyam, 2. szám. 1911 szeptember 89 - 90. old
  13. ↑ Berecz Mátyás szerk.: Az egri vár híradója 38. (Eger Vára Baráti Köre Eger, 2006) - Németh Csaba: Ludányi Tamás, Eger „vasfejű" püspöke, 143-145. oldal
  14. ↑ Egy 1403-ban kelt oklevélben Bezdédi Dávid és domonkos bocsánatot nyer Zsigmondtól, a korábbi kártételükért, jogtalanságukért és fosztogatásukért, melyet Rozgonyi Simonhoz csatlakozva követtek el. (Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Első rész (1400–1406), 315. oldal
  15. ↑ Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Első rész (1400–1406), 559. oldal
  16. ↑ Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 53,59. oldal
  17. ↑ Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 212-213. oldal
  18. ↑ Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár III. (1411–1412) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 22. Budapest, 1993),131, 133, 321, 443, 457. oldal
  19. ↑ C. Tóth Norbert: Rozgonyi Simon országbírósága (1409–1414), 51. oldal
  20. ↑ Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár IV. (1413–1414) Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 25. Budapest, 1994), 412. és 427. oldal
  21. ↑ Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár II. (1400–1410) : Második rész (1407–1410), 53. oldal
  22. ↑ Mályusz Elemér: Zsigmondkori oklevéltár I. (1387–1399), 637. oldal
  23. ↑ C. Tóth Norbert: Zsigmondkori oklevéltár X. (1423) (Magyar Országos Levéltár kiadványai, II. Forráskiadványok 43. Budapest, 2007), 33. oldal (Névmutató - 687. oldal)

Źródła

Przypisy

Rozgonyi Simon (węg.)

— Sędzia królewski —
Sędzia królewski
Okres od 1409
do 1414
Poprzednik Szécsényi Frank
Następca Perényi Péter
Dane biograficzne
Ród Básztély
Rodzina Rozgonyi
Pochodzenie węgierskie
Państwo Królestwo Węgier
w unii personalnej
z Królestwem Chorwacji
Urodziny data nieznana
Śmierć marzec 1414
Ojciec Miklós
Matka Anna
Rodzeństwo László, István
Żona Anna
Dzieci II. Simon
István
Ilona
Rénold
György
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Rozgonyi_I._Simon&oldid=47155”