Kán I. Gyula: Różnice pomiędzy wersjami
m (Zastępowanie tekstu - ", † " na ", † ") |
m (Zastępowanie tekstu - "importowane z angielskiej" na "przetłumaczone z angielskiej") |
||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
[[Kategoria:0]] | [[Kategoria:0]] | ||
| − | [[Kategoria:Strony | + | [[Kategoria:Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii]] |
{{Uwaga| | {{Uwaga| | ||
|strona = https://en.wikipedia.org/wiki/Julius_I_K%C3%A1n | |strona = https://en.wikipedia.org/wiki/Julius_I_K%C3%A1n | ||
Aktualna wersja na dzień 19:11, 7 mar 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Kán I. Gyula (* nieznana, † 1237), węgierski szlachcic, dostojnik i wielki właściciel ziemski za panowania królów Węgier: Emeryka, Władysława III i Andrzeja II. Przodek klanu Kán, który pochodził z komitatu Baranya.[1] Spis treściKarieraGyula ożenił się z Heleną z nieznanego rodu († przed 1250). Mieli dwóch synów: Władysława I, palatyna (1242-1244/5) i Juliusza II, stolnika królewskiego (1222-1228).[2] Jego nazwisko zostało po raz pierwszy wymienione w aktach jako o wojewodzie Siedmiogrodu w 1201 r.[3][4] Oprócz sprawowania tej funkcji był ispánem komitatu Fejér.[3] Był także sędzią królewskim między 1202 a 1204. Wreszcie był ispánem komitatów: Csanád (1202-1203) i Nyitra (1204).[1][3] Po śmierci króla Władysława III stał się gorliwym stronnikiem Andrzeja II. Służył jako ispán komitatu Sopron w 1205 roku.[3] Następnie został powołany na ispána komitatu Bodrog w 1206 r., które to stanowisko utrzymywał do 1212 r.[1][3] W latach 1212–1213 ponownie został sędzią królewskim, poza tym został ispánem komitatu Bács.[3] W 1213 r. został banem Slawonii i ispánem komitatu Vas[3]. Rok później został wojewodą Siedmiogrodu na drugą kadencję, poza tym działał jako ispán w komitacie Szolnok.[3][4] Gyula został mianowany palatynem, drugim co do ważności świeckim urzędnikiem po królu w 1215 r. i pełnił tę funkcję do 1217 r. Zgodnie z nieautoryzowanym dokumentem jako palatyn działał również w 1218 r. W 1215 roku służył jako ispán komitatu Sopron.[3] Podczas piątej krucjaty Andrzeja II (1217-1218) Gyula nie był w stanie zapobiec pojawieniu się anarchicznych zachowań, w rezultacie stracił na krótko wpływy polityczne.[1] Odzyskał je, ponieważ w 1219 r. został banem Slawonii i ispánem komitatu Somogy[3]. Był także ispánem komitatów: Szolnok i Bodrog od 1220 do 1221.[3] W 1221 r. został członkiem dworu królowej, jako skarbnik i sędzia królowej Yolandy de Courtenay.[1] Rok później został palatynem po raz drugi (1222–1226) i ispánem komitatu Bodrog (1222–1224). Został także ispánem komitatu Sopron między 1224 a 1226.[3] To ostatnie stanowisko Gyula zajmował także od 1228 do 1230.[3] Po raz trzeci pełnił funkcję bana Slawonii między 1229 a 1235 r.. W międzyczasie ponownie pełnił funkcję sędziego królewskiego królowej, w 1232 roku.[3] Po śmierci Andrzeja II (1235) został pohańbiony i uwięziony przez nowego króla Belę IV. Zmarł w niewoli w 1237 r. Gyula założył klasztor templariuszy w Martinie w Chorwacji.[1] IdentyfikacjaPowyższa kariera jest konsekwentna i bezproblemowa, więc może odnosić się do jednej osoby, niemniej jednak nie jest wolna od wątpliwości: może się zdarzyć, że Gyula za panowania Emeryka był inną osobą niż Gyula, baron Andrzeja II, ze względu na warunki polityczno-historyczne (książę Andrzej zbuntował się przeciwko rządom swojego starszego brata). Teorię tę można jednak wyeliminować, ponieważ Gyula był, podobnie jak wielu innych, nieujawnionym zwolennikiem księcia Andrzeja[3]. Nie jest też pocieszające, że kariera Gyuli rozpoczęła się od zbyt wysokich stanowisk, bez wstępnej części niższych urzędów. Historyk Mór Wertner utożsamiał wszystkich występujących Juliuszy w pierwszych dziesięcioleciach XIII wieku z osobą klanu Kán, chyba że miał powód, by postępować inaczej. W przeciwieństwie do tego, János Karácsonyi dokonał przeglądu kariery Juliusza I Kána od roku 1219, gdy już był łatwo odróżnialny od Juliusa I Rátóta, sędziego królewskiego (1219-1221; 1235-1239) i wojewody Siedmiogrodu (1229-1231)[3]. Przypisy
Źródła
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 0
- Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii
- Kán
- Ród
- Banowie całej Slawonii
- Banowie Dalmacji i Chorwacji
- Banowie jednolitej Chorwacji
- Palatyni Królestwa Węgier
- Sędziowie królewscy
- Urzędnicy Królestwa Węgier
- Węgierscy dygnitarze historyczni
- Węgierscy szlachcice
- Węgierscy urzędnicy królewscy
- Wojewodowie Siedmiogrodu
- Nieznana data urodzenia
- Urodzeni w XII wieku
- Zmarli w 1237
- Zmarli w XIII wieku