Nagysinkszék

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Coa Romania Town Nagysink.svg Herb Nagysinkszék Plik:Grossschenker Stuhl.svg Nagysinkszék w XV wieku Plik:Gross schenk 01.jpg Nagysink, Nagysinkszék egykori központja 150px Nagysinkszék (pol. lokacja Gross-Schenk, niem. Stuhl Gross-Schenk, rum. Scaunul Cincului) była jedną z lokacji saskich w Siedmiogrodzie. Lokalizacja Graniczyła od zachodu z komitatem Fehér vármegye, od południa z Fogarasföld, od wschodu z Kőhalomszék, a od północy z Segesvárszék (rum. Sighisoarą) Historia Nagysinkszék była saską lokacją utworzonym w XIII wieku w Królestwie Węgier, w południowej części Siedmiogrodu, między Nagysink (Nagy-Sink), w środkowej części dorzecza rzeki Hortobágy i Olt (rum. Aluta). Ma powierzchnię 638,82 km² i liczyła 23 970 mieszkańców według danych z 1870 roku. Jaj nazwa po raz pierwszy pojawiło się w statucie z 26 czerwca 1478 roku w postaci lokacji Margondor Senk (KmJkv 2268). Lokacja składała się z wiosek saskich zasiedlonych w Królestwie, później w części zwanej przez Sasów Altland. Sprowadzeni stąd osadnicy zorganizowali później sąsiednie lokacje, które razem utworzyły Hétszék (Siedem Lokacji): na północy Medgyes w Felső-Fehér vármegye; na północnym wschodzie graniczyło lokacją Segesvár (rum. Sighisoara'), na wschodzie z komitatem Felső-Fehér vármegye, z lokacją Kőhalom, na południu z regionem Fogaras vidék, od zachodu z lokacją Újegyház, komitatem Felső-Fehér vármegy i lokacją Medgyes, a w 1413 przez Fogarasa. W 1469 roku król Maciej Korwin przyłączył dystrykt Fagaras do komitatu [Fehér vármegye]], w którym to czasie mógł powstać jego obszar rodowy. W 1486 r., gdy przywileje Andreanum zostały przedłużone, była to jedna 7 saskich lokacji. W okresie reformacji, pod wpływem Braszowa, szerzyły się tu także idee luterańskie. 1 listopada 1540 r. w jedynej diecie odbywającej się tutaj obecni Sasi złożyli przysięgę na wierność Ferdynandowi Habsburgowi, ale 25 maja 1541 r. na rozkaz sułtana Sulejmana I za władcę uznano Jana Zygmunta. W 1553 roku Nagysink był stolica luterańskiego kościoła saskiego. Józef II przyłączył go do okręgu Sibiu i dopiero w 1790 roku odzyskał niepodległość. W latach 1860–1876 był samodzielny, w 1876 r. podporządkowany komitatowi Nagy-Küküllő vármegye, gdzie najpierw stał się częścią powiatu Nagysinki, a w latach 1890–1918 stał się częścią powiatu Szentágota. W 1870 r. liczyła 23 970 mieszkańców Skład narodowościowy Niemcy − 53%, Rumuni − 46% i Węgrzy − 1%. Skład wyznaniowy luteranie − 12 621 (52,7%), luteranami − 9 790 (40,8%), grekokatolicy − 1 230 (5,1%) i inni (głównie rzymskokatolicy) − 329 Miejscowości Scaunul Cincului (în germană Grossschenker Stuhl, în maghiară Nagysink szék) avea în componență următoarele localități : Siedziba Piątki (po niemiecku Grossschenker Stuhl, po węgiersku Nagysink szék) składała się z następujących miejscowości: Nazwa rumuńska Nazwa niemiecka Nazwa lokalna Nazwa węgierska Nazwa łacińska Agnita Agneteln Szentágota tłum. „Święta Agata” alternatywnie Szászágota „Saska Agata” lub „Agota” Bărcuț Bekokten Brekokten Brekolten Báránykút tłum. „Fontanna Baranka” Boholț poprzednio: Boholța Bucholz Bachelz Baxelts Boholc Bruiu Braller Brulya Brullya Braller Broller Calbor Kaltbrunnen Kaltenbrunnen Kaltbrannen Kálbor Cincșor poprzednio: Cincu Mic Kleinschenk Kli-Schink Klišink Kissink Parvum Promontorium Cincu poprzednio: Cincul-mare Șinca Mare Șincul Mare Großschenk Groß-Schenk Großschenk Grossschenk tłum. „Hanul Mare” Gris-Schink Nagysink Dealu Frumos poprzednio: Șulumberg Șulemberg Schönberg tłum. „Piękne wzgórze” Schinebärch Šinebarχ Lesses Leses Gherdeal Gürteln Gürtelen Gürtlen Girteln Girtle Gerdály Iakobeni poprzednio: Iacășdorf Jacobsdorf Jakobsdorf Jakeschdorf Jakosdref Jôkestref Giukestref Giukesdrêf Jakabfalva Merghindeal Mergenthal Mergeln Märgeln Merglen Mergental Marienthal tłum. „Dolina Maryi” alternatywnie Mergeln Märjeln Maerjln Morgonda Movile poprzednio: Hundrubechiu Hundertbüchlen Hundertbücheln Hanjdertbächeln Hangderbäχeln Szászhalom Noiștat poprzednio: Nouștat Neustadt tłum. Nowe Miasto Naerscht Újvaros Rodbav poprzednio: Rotbav Rorbaca Rohrbach Rirbich Rîrbiχ Nádpatak Nádaspatak Ruja Roseln Rosslen Rosental Riseln Rîzeln Rizln Rozsonda Seliștat Seligstadt Gross-Alisch Gross-Alesch Olesch Sailijescht Zělijeršt Zeliješt Boldgváros Stejărișu Proștea Proști Probstdorf tłum. „Wieś proboszcza” Priusterf Pristref' Prepostfalva Șoarș poprzednio: Șaroșa Șoarșiu Scharosch Schars Scharesch Schuarsch Šuerš Saros Nagysáros tłum. „Błoto” Șomartin poprzednio: Șomărtin Șomortin Martinsberg Märtelsberg Mirtesbärch Mětesberχ Miertesbarχ Mártonhegy Mártonhegye Toarcla poprzednio: Preșmer Tarteln Tertlen Tartlau Tôrteln Prázsmár Kisprázsmár tłum. „Mały Prejmer” Vărd poprzednio: Vordu Werd Wierd Viert Vérd Veseud poprzednio: Vesăud Veseud-Agnita Zied Ziedt Tsît Szászvessződ Vessződ Wielki Krzesło Cynkowe powstało w 1876 roku. XXXIII. Okręg Nagy-Küküllő. Nagysinkszéket az 1876. XXXIII. törvénycikk Nagy-Küküllő vármegyéhez csatolta. Przypisy Żródła Tekintő. Erdélyi helynévkönyv. Opracowanie: Vistai András János. [Bez miejsca i roku, publikowane tylko w sieci WWW.] 1–3. kötet. Bokor József (szerk.). A Pallas nagy lexikona. Arcanum: FolioNET (1893–1897, 1998.). ISBN 963 85923 2 X Magyar katolikus lexikon IX. (Meszr–Olt). Főszerk. Diós István; szerk. Viczián János. Budapest: Szent István Társulat. 2004.