Lackfi II. István: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 98: Linia 98:
 
|}
 
|}
  
−
Stephen II. Lacković (Mag. Lackfy lub Lackfi István II), (1340/54 - Križevci, 27 lutego 1397), chorwacki szlachcic, chorwacki ban (1371-1372, 1383-1384 i 1385), książę Erdelj ( 1372–176, 1385–186 i węgierski palatyn (1387–1922) z rodziny wielkości Lackovic.
+
'''Lackfi II. István''', lub ''Lackfy'' (pol. ''Stefan II Lackfi'') (*1340/54, † Križevci, 27 lutego 1397), chorwacki szlachcic z rodu Lackfi. [[Ban Dalmacji i Chorwacji]] (1371-1372, 1383-1384 i 1385), [[wojewoda Siedmiogrodu]] ( 1372–176, 1385–186 i [[palatyn]] (1387–1922).
  
 
  <small><small>'''Stjepan II. Lacković''' ([[Mađarski jezik|mađ.]] ''Lackfy'' ili ''Lackfi István II''), (1340/54 - [[Križevci]], [[27. veljače]] [[1397.]]), [[hrvatsko plemstvo|hrvatski velikaš]], [[hrvatski ban]] (1371.-1372., 1383.-1384. i 1385.), [[erdelj]]ski [[vojvoda]] (1372.–1376., 1385.–1386.) i [[palatin|ugarski palatin]] (1387.-1392.) iz velikaške obitelji [[Lacković]]. </small></small>
 
  <small><small>'''Stjepan II. Lacković''' ([[Mađarski jezik|mađ.]] ''Lackfy'' ili ''Lackfi István II''), (1340/54 - [[Križevci]], [[27. veljače]] [[1397.]]), [[hrvatsko plemstvo|hrvatski velikaš]], [[hrvatski ban]] (1371.-1372., 1383.-1384. i 1385.), [[erdelj]]ski [[vojvoda]] (1372.–1376., 1385.–1386.) i [[palatin|ugarski palatin]] (1387.-1392.) iz velikaške obitelji [[Lacković]]. </small></small>
Linia 104: Linia 104:
 
== Biografia ==
 
== Biografia ==
  
−
Stephen II. Lackovic, znany również w historiografii jako Stjepan Lackovic Cakovecki, jest potomkiem rodziny Lackovic, która wywodzi się z niemieckiej szlacheckiej rodziny Hermán i rządziła w XIV wieku w ówczesnej węgierskiej prowincji Erdelj (obecnie Transylwania w Rumunii). Jego nazwisko pochodzi od imienia założyciela rodziny, Ladislav (węgierski. László), w skrócie Lack, Laczk lub Lacko, a jego potomkowie przyjęli nazwisko Lacković. [1]
+
Znany jest również w historiografii jako ''Stjepan Lacković Čakovečki''. Jego ród wywodzi się z niemieckiej szlacheckiej rodziny [[Hermán]], która rządziła w XIV wieku w ówczesnej węgierskiej prowincji Erdelj (pol.''Siedmiogród'', obecnie Transylwania w Rumunii). Nazwa rodu pochodzi od imienia założyciela, Ladislava (węg. László), w skrócie Lack, Laczk lub Lacko, a jego potomkowie przyjęli nazwisko Lacković/Lackfi. [1]
  
 
  <small><small>Stjepan II. Lacković, u historiografiji poznat i kao ''Stjepan Lacković Čakovečki'', potomak je obitelji Lacković, koja vuče porijeklo od [[Nijemci|njemačkog]] [[plemstvo|plemenitog roda]] [[Hermán]], a vladala je u [[14. stoljeće|14. stoljeću]] ondašnjom mađarskom pokrajinom [[Erdelj]] (danas Transilvanija u [[Rumunjska|Rumunjskoj]]). Njegovo prezime dolazi od osobnog imena osnivača obitelji, koji se zvao Ladislav (mađar. ''László''), skraćeno ''Lack'', ''Laczk'' ili ''Lacko'', a njegovi su potomci uzeli prezime Lacković.<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?id=35032 Lacković - Hrvatska enciklopedija]</ref> </small></small>
 
  <small><small>Stjepan II. Lacković, u historiografiji poznat i kao ''Stjepan Lacković Čakovečki'', potomak je obitelji Lacković, koja vuče porijeklo od [[Nijemci|njemačkog]] [[plemstvo|plemenitog roda]] [[Hermán]], a vladala je u [[14. stoljeće|14. stoljeću]] ondašnjom mađarskom pokrajinom [[Erdelj]] (danas Transilvanija u [[Rumunjska|Rumunjskoj]]). Njegovo prezime dolazi od osobnog imena osnivača obitelji, koji se zvao Ladislav (mađar. ''László''), skraćeno ''Lack'', ''Laczk'' ili ''Lacko'', a njegovi su potomci uzeli prezime Lacković.<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?id=35032 Lacković - Hrvatska enciklopedija]</ref> </small></small>
  
−
Stjepan był synem Stjepana I. Lackovicia, chorwacko-słowiańsko-dalmatyńskiego bansmana w latach 1350–1352. oraz wnuk założyciela Ladislav Family Line. Miał wiele tytułów, tj. Pełnił wiele obowiązków, wśród których oprócz tytułu Ban Chorwacji i Dalmacji byli: książę Transylwanii (1372-176), węgierski palatyn (1387-1977), książę zadarski (1383) ., 1387-88, 1391-92), władca Medimurje i Cakovec, Zagorje, Lendava (Słowenia), Keszthely (Węgry), następnie burmistrz hrabstw węgierskich Zala, Veszprém i Győr oraz południowo-słowacka prowincja Komarno wzdłuż Dunaju.
+
István był synem [[Lackfi I. István|Stefana I]], chorwacko-słowiańsko-dalmatyńskiego bana oraz wnukiem założyciela rodu. Miał wiele tytułów i funkcji, m.in. był [[Ban Chorwacji i Dalmacji|banem Dalmacji i Chorwacji]], '''księciem Siedmiogrodu (1372-176)''', [[palatyn]]em Królestwa Węgier (1387-1977), [[Książę Zadaru|księciem zadarski]] (1383, 1387-88, 1391-92), władcą [[Međimurje]] i [[Čakovec|Čakovca]], Zagorja, Lendavy (Słowenia), Keszthely (Węgry), następnie [[ispàn]]em komitatów węgierskich [[Zala]], [[Veszprém]] i [[Győr]] oraz południowo-słowackiej prowincji Komarno wzdłuż Dunaju.
  
 
  <small><small>Stjepan je bio sin [[Stjepan I. Lacković|Stjepana I. Lackovića]], hrvatsko-slavonsko-dalmatinskog [[ban]]a u razdoblju 1350.-1352. godine, a unuk osnivača obiteljske loze Ladislava. Imao je niz [[titula]], odnosno obnašao mnoge dužnosti, među kojima su, uz naslov bana Hrvatske i Dalmacije, bile: erdeljski (transilvanski) [[vojvoda]] (1372.-1376.), ugarski [[palatin]] (1387.-1397.), knez [[Zadar|Zadra]] (1383., 1387.-88., 1391-92.), gospodar [[Međimurje|Međimurja]] i [[Čakovec|Čakovca]], Zagorja, Lendave ([[Slovenija]]), Keszthelyja ([[Mađarska]]), zatim župan mađarskih [[županija]] Zala, Veszprém i Győr, te južnoslovačke pokrajine Komarno uz rijeku [[Dunav]]. </small></small>
 
  <small><small>Stjepan je bio sin [[Stjepan I. Lacković|Stjepana I. Lackovića]], hrvatsko-slavonsko-dalmatinskog [[ban]]a u razdoblju 1350.-1352. godine, a unuk osnivača obiteljske loze Ladislava. Imao je niz [[titula]], odnosno obnašao mnoge dužnosti, među kojima su, uz naslov bana Hrvatske i Dalmacije, bile: erdeljski (transilvanski) [[vojvoda]] (1372.-1376.), ugarski [[palatin]] (1387.-1397.), knez [[Zadar|Zadra]] (1383., 1387.-88., 1391-92.), gospodar [[Međimurje|Međimurja]] i [[Čakovec|Čakovca]], Zagorja, Lendave ([[Slovenija]]), Keszthelyja ([[Mađarska]]), zatim župan mađarskih [[županija]] Zala, Veszprém i Győr, te južnoslovačke pokrajine Komarno uz rijeku [[Dunav]]. </small></small>
  
−
Odwiedził chorwacki Ban trzy razy, od 1371 do 1372 roku. lata, 1383–1384. oraz w 1385. [2]
+
Trzykrotnie był [[Ban Dalmacji i Chorwacji]] (1371-1372, 1383-1384 i 1385). [2]
  
 
  <small><small>Hrvatskim banom bio je u tri navrata, i to u razdoblju 1371.-1372. godine, 1383.-1384. te 1385. godine.<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?ID=35035 Stjepan II. Lacković - Hrvatska enciklopedija]</ref> </small></small>
 
  <small><small>Hrvatskim banom bio je u tri navrata, i to u razdoblju 1371.-1372. godine, 1383.-1384. te 1385. godine.<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?ID=35035 Stjepan II. Lacković - Hrvatska enciklopedija]</ref> </small></small>
  
−
27 sierpnia 1376 r. Szczepan II. Lackovic, ówczesny właściciel Medzimura, wraz ze swoim bratem Dionizysem (M. Dénes), założył słynny klasztor Paulinów w St. Jelena (dziś Šenkovec koło Čakovca), poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Świętych. W obrębie tego klasztoru znajdowały się między innymi groby, w których w następnych stuleciach pochowano wielu członków wspaniałej rodziny Żryńskich.
+
27 sierpnia 1376 r. István, ówczesny właściciel Medzimura, wraz ze swoim bratem '''[[Lackfi II. Dénes|Dionizjosem II]]''', założył słynny klasztor Paulinów w St. Jelena (dziś Šenkovec koło Čakovca), poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Świętych. W obrębie tego klasztoru znajdowały się między innymi groby, w których w następnych stuleciach pochowano wielu członków wspaniałej rodziny Zrinskich.
  
 
  <small><small>Dana [[27. kolovoza]] [[1376.]] godine Stjepan II. [[Lacković]], tadašnji vlasnik [[Međimurje|Međimurja]], zajedno sa svojim bratom Dionizijem (mađ. ''Dénes'') osniva poznati [[pavlini|pavlinski]] [[samostan]] u [[Sveta Jelena (Međimurje)|Svetoj Jeleni]] (današnji [[Šenkovec]] kod [[Čakovec|Čakovca]]), posvećen Uznesenju [[Blažena Djevica Marija|blažene djevice Marije]] i [[Svi sveti|Svim svetima]]. U sklopu tog samostana nalazili su se, između ostalog, i grobovi u koje su sljedećih stoljeća sahranjivani mnogi članovi velikaške obitelji [[Knezovi Zrinski|Zrinski]]. </small></small>
 
  <small><small>Dana [[27. kolovoza]] [[1376.]] godine Stjepan II. [[Lacković]], tadašnji vlasnik [[Međimurje|Međimurja]], zajedno sa svojim bratom Dionizijem (mađ. ''Dénes'') osniva poznati [[pavlini|pavlinski]] [[samostan]] u [[Sveta Jelena (Međimurje)|Svetoj Jeleni]] (današnji [[Šenkovec]] kod [[Čakovec|Čakovca]]), posvećen Uznesenju [[Blažena Djevica Marija|blažene djevice Marije]] i [[Svi sveti|Svim svetima]]. U sklopu tog samostana nalazili su se, između ostalog, i grobovi u koje su sljedećih stoljeća sahranjivani mnogi članovi velikaške obitelji [[Knezovi Zrinski|Zrinski]]. </small></small>
  
−
W ówczesnych zawirowaniach politycznych, po śmierci króla Ludovika I. Anjuvinaca w 1382 r., Lackovic był zwolennikiem króla Karola z Draco i sprzeciwiał się niezadowoleniom, które sprzeciwiły się księciu Mikołajowi I Gorjańskiemu i królowej Elżbiecie. Popierał bośniacką kompanię królewską I. Po zabójstwie Karola pogodził się z królową Elżbietą i został mianowany palatynem [3].
+
W ówczesnych zawirowaniach politycznych, po śmierci króla [[I. Lajos|Ludwika I]] w 1382 r., István był zwolennikiem króla [[Karol III z Durazzo|Karola z Durazzo]] '''i sprzeciwiał się niezadowoleniom, które sprzeciwiły się księciu [[Garai I. Miklós|Mikołajowi I Garaiowi]] i królowej Elżbiecie'''. Popierał kampanię króla Bośni [[Tvyrtko I]]. Jednak po zabójstwie Karola pogodził się z królową Elżbietą i został mianowany palatynem [3].
 
    
 
    
 
  <small><small>U političkim previranjima toga doba, nakon smrti kralja [[Ludovik I. Anžuvinac|Ludovika I. Anžuvinca]] [[1382.]] godine, [[Lacković]] je bio pristaša kralja [[Karlo II. Drački|Karla Dračkoga]] i stao uz nezadovoljnike koji su bili protiv kneza [[Nikola I. Gorjanski|Nikole I. Gorjanskog]] i [[Elizabeta Kotromanić|kraljice Elizabete]]. Podržavao je [[Bosna|bosanskog]] kralja [[Tvrtko I. Kotromanić|Tvrtka I.]] Nakon Karlova ubojstva pomirio se s kraljicom Elizabetom te je imenovan palatinom.<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?ID=35035 Stjepan II. Lacković - Hrvatska enciklopedija]</ref> </small></small>
 
  <small><small>U političkim previranjima toga doba, nakon smrti kralja [[Ludovik I. Anžuvinac|Ludovika I. Anžuvinca]] [[1382.]] godine, [[Lacković]] je bio pristaša kralja [[Karlo II. Drački|Karla Dračkoga]] i stao uz nezadovoljnike koji su bili protiv kneza [[Nikola I. Gorjanski|Nikole I. Gorjanskog]] i [[Elizabeta Kotromanić|kraljice Elizabete]]. Podržavao je [[Bosna|bosanskog]] kralja [[Tvrtko I. Kotromanić|Tvrtka I.]] Nakon Karlova ubojstva pomirio se s kraljicom Elizabetom te je imenovan palatinom.<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?ID=35035 Stjepan II. Lacković - Hrvatska enciklopedija]</ref> </small></small>
  
−
Król Zygmunt Luksemburski mianował go jednym z dowódców swojej armii w 1396 roku w bitwie przeciwko Turkom pod Nikopolem. Po tej porażce, do której on sam przyczynił się ucieczką z pola bitwy, stał się wielkim przeciwnikiem króla Zygmunta i wspierał Ladislava z Neapolu jako nowego króla. Jednak po tym, jak król wysłał mu pisemną gwarancję (salvumuctum) i taktycznie go wezwał, Lackovic przybył do parlamentu chorwackiego, aby przejść, pod przewodnictwem samego króla. Po zaciętej sprzeczce o winie z powodu Nikopolje, zwolennicy króla odetnęli Szczepana i jego syna Andrzeja. W historii to wydarzenie zostało zarejestrowane jako Krwawy Krzyż Krzyża. [4]
+
Król [[Zygmunt Luksemburski]] mianował go jednym z dowódców swojej armii w 1396 roku [[Nikopol|w bitwie przeciwko Turkom pod Nikopolem]]. Po tej porażce, do której on sam przyczynił się ucieczką z pola bitwy, stał się wielkim przeciwnikiem króla Zygmunta i wspierał [[Władysław Neapolitański|Władysława Neapolitańskiego]] jako nowego króla. Jednak po tym, jak król wysłał mu pisemną gwarancję (salvumuctum) i taktycznie go wezwał na zjazd w Križevciu, István przybył do parlamentu chorwackiego, aby przejść, pod przewodnictwem samego króla. Po zaciętej sprzeczce o winie z powodu Nikopolje, zwolennicy króla zabili Istvána i jego '''bratanka''' Andrzeja. W historii to wydarzenie zostało zarejestrowane jako [[krwawy zjazd w Križevciu]]. [4]
  
 
  <small><small>Kralj [[Žigmund Luksemburški]] postavio ga je za jednog od [[vojskovođa]] svoje vojske [[1396.]] godine u bitci protiv [[Turci|Osmanlija]] [[Bitka kod Nikopolja|kod Nikopolja]]. Poslije tog poraza, kojem je i sam pridonio bijegom s bojnog polja, postao je veliki protivnik kralja Žigmunda te je podržao [[Ladislav Napuljski|Ladislava Napuljskoga]] za novoga kralja. Međutim, nakon što mu je kralj poslao pismeno jamstvo (''[[salvum conductum]]'') te ga taktički pozvao, Lacković je došao na zasjedanje [[Hrvatski sabor|Hrvatskog sabora]] u [[Križevci|Križevce]], na kojemu je predsjedao sam kralj. Nakon žestoke svađe o krivnji oko Nikopolja, kraljevi pristaše su mačevima sasjekli Stjepana i njegova sinovca Andriju. U povijesti je taj događaj zabilježen kao [[Krvavi križevački sabor]].<ref>[http://hbl.lzmk.hr/clanak.aspx?id=10849 Stjepan II. Lacković - Hrvatski biografski leksikon]</ref> </small></small>
 
  <small><small>Kralj [[Žigmund Luksemburški]] postavio ga je za jednog od [[vojskovođa]] svoje vojske [[1396.]] godine u bitci protiv [[Turci|Osmanlija]] [[Bitka kod Nikopolja|kod Nikopolja]]. Poslije tog poraza, kojem je i sam pridonio bijegom s bojnog polja, postao je veliki protivnik kralja Žigmunda te je podržao [[Ladislav Napuljski|Ladislava Napuljskoga]] za novoga kralja. Međutim, nakon što mu je kralj poslao pismeno jamstvo (''[[salvum conductum]]'') te ga taktički pozvao, Lacković je došao na zasjedanje [[Hrvatski sabor|Hrvatskog sabora]] u [[Križevci|Križevce]], na kojemu je predsjedao sam kralj. Nakon žestoke svađe o krivnji oko Nikopolja, kraljevi pristaše su mačevima sasjekli Stjepana i njegova sinovca Andriju. U povijesti je taj događaj zabilježen kao [[Krvavi križevački sabor]].<ref>[http://hbl.lzmk.hr/clanak.aspx?id=10849 Stjepan II. Lacković - Hrvatski biografski leksikon]</ref> </small></small>

Wersja z 15:12, 27 mar 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.
Poprzednik: Przywódca Seklerów
(1367-1371) 		Następca:
Lackfi II. Miklós Losonci I. László
Poprzednik: Koniuszy królewski
(1368-1387)
z przerwami 		Następca:
Lackfi I. Imre Lackfi II. István
Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji
(1371-1372)
Współrządzący:
Karlo II. Drački 		Następca:
Šimun Mauricijev Karlo II. Drački
Poprzednik: Wojewoda Siedmiogrodu
(1372-1376) 		Następca:
Lackfi I. Imre Losonci I. László
Poprzednik: Książę Zadaru
(1383) 		Następca:
brak informacji brak informacji


Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji
(1383-1384) 		Następca:
Bebek I. Imre Szentgyörgyi IV. Tamás
Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji
(1385) 		Następca:
Szentgyörgyi IV. Tamás Ivan od Paližne
Ivan Horvat
Poprzednik: Wojewoda Siedmiogrodu
(1385-1386) 		Następca:
Losonci I. László Losonci I. László
Poprzednik: Książę Zadaru
(1387-1388) 		Następca:
brak informacji brak informacji
Poprzednik: Palatyn Królestwa Węgier
(1387 áprilisa - 1392 novembere) ??? 		Następca:
Szécsi I. Miklós Jolsvai Leusták
Poprzednik: Koniuszy królewski
(1387-1395) 		Następca:
Lackfi II. István Perényi Miklós
Poprzednik: Książę Zadaru
(1391-1392) 		Następca:
brak informacji brak informacji

Lackfi II. István, lub Lackfy (pol. Stefan II Lackfi) (*1340/54, † Križevci, 27 lutego 1397), chorwacki szlachcic z rodu Lackfi. Ban Dalmacji i Chorwacji (1371-1372, 1383-1384 i 1385), wojewoda Siedmiogrodu ( 1372–176, 1385–186 i palatyn (1387–1922). 

Stjepan II. Lacković (mađ. Lackfy ili Lackfi István II), (1340/54 - Križevci, 27. veljače 1397.), hrvatski velikaš, hrvatski ban (1371.-1372., 1383.-1384. i 1385.), erdeljski vojvoda (1372.–1376., 1385.–1386.) i ugarski palatin (1387.-1392.) iz velikaške obitelji Lacković.

Biografia

Znany jest również w historiografii jako Stjepan Lacković Čakovečki. Jego ród wywodzi się z niemieckiej szlacheckiej rodziny Hermán, która rządziła w XIV wieku w ówczesnej węgierskiej prowincji Erdelj (pol.Siedmiogród, obecnie Transylwania w Rumunii). Nazwa rodu pochodzi od imienia założyciela, Ladislava (węg. László), w skrócie Lack, Laczk lub Lacko, a jego potomkowie przyjęli nazwisko Lacković/Lackfi. [1] 

Stjepan II. Lacković, u historiografiji poznat i kao Stjepan Lacković Čakovečki, potomak je obitelji Lacković, koja vuče porijeklo od njemačkog plemenitog roda Hermán, a vladala je u 14. stoljeću ondašnjom mađarskom pokrajinom Erdelj (danas Transilvanija u Rumunjskoj). Njegovo prezime dolazi od osobnog imena osnivača obitelji, koji se zvao Ladislav (mađar. László), skraćeno Lack, Laczk ili Lacko, a njegovi su potomci uzeli prezime Lacković.[1]

István był synem Stefana I, chorwacko-słowiańsko-dalmatyńskiego bana oraz wnukiem założyciela rodu. Miał wiele tytułów i funkcji, m.in. był banem Dalmacji i Chorwacji, księciem Siedmiogrodu (1372-176), palatynem Królestwa Węgier (1387-1977), księciem zadarski (1383, 1387-88, 1391-92), władcą Međimurje i Čakovca, Zagorja, Lendavy (Słowenia), Keszthely (Węgry), następnie ispànem komitatów węgierskich Zala, Veszprém i Győr oraz południowo-słowackiej prowincji Komarno wzdłuż Dunaju. 

Stjepan je bio sin Stjepana I. Lackovića, hrvatsko-slavonsko-dalmatinskog bana u razdoblju 1350.-1352. godine, a unuk osnivača obiteljske loze Ladislava. Imao je niz titula, odnosno obnašao mnoge dužnosti, među kojima su, uz naslov bana Hrvatske i Dalmacije, bile: erdeljski (transilvanski) vojvoda (1372.-1376.), ugarski palatin (1387.-1397.), knez Zadra (1383., 1387.-88., 1391-92.), gospodar Međimurja i Čakovca, Zagorja, Lendave (Slovenija), Keszthelyja (Mađarska), zatim župan mađarskih županija Zala, Veszprém i Győr, te južnoslovačke pokrajine Komarno uz rijeku Dunav.

Trzykrotnie był Ban Dalmacji i Chorwacji (1371-1372, 1383-1384 i 1385). [2] 

Hrvatskim banom bio je u tri navrata, i to u razdoblju 1371.-1372. godine, 1383.-1384. te 1385. godine.[2]

27 sierpnia 1376 r. István, ówczesny właściciel Medzimura, wraz ze swoim bratem Dionizjosem II, założył słynny klasztor Paulinów w St. Jelena (dziś Šenkovec koło Čakovca), poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Świętych. W obrębie tego klasztoru znajdowały się między innymi groby, w których w następnych stuleciach pochowano wielu członków wspaniałej rodziny Zrinskich. 

Dana 27. kolovoza 1376. godine Stjepan II. Lacković, tadašnji vlasnik Međimurja, zajedno sa svojim bratom Dionizijem (mađ. Dénes) osniva poznati pavlinski samostan u Svetoj Jeleni (današnji Šenkovec kod Čakovca), posvećen Uznesenju blažene djevice Marije i Svim svetima. U sklopu tog samostana nalazili su se, između ostalog, i grobovi u koje su sljedećih stoljeća sahranjivani mnogi članovi velikaške obitelji Zrinski.

W ówczesnych zawirowaniach politycznych, po śmierci króla Ludwika I w 1382 r., István był zwolennikiem króla Karola z Durazzo i sprzeciwiał się niezadowoleniom, które sprzeciwiły się księciu Mikołajowi I Garaiowi i królowej Elżbiecie. Popierał kampanię króla Bośni Tvyrtko I. Jednak po zabójstwie Karola pogodził się z królową Elżbietą i został mianowany palatynem [3]. 

U političkim previranjima toga doba, nakon smrti kralja Ludovika I. Anžuvinca 1382. godine, Lacković je bio pristaša kralja Karla Dračkoga i stao uz nezadovoljnike koji su bili protiv kneza Nikole I. Gorjanskog i kraljice Elizabete. Podržavao je bosanskog kralja Tvrtka I. Nakon Karlova ubojstva pomirio se s kraljicom Elizabetom te je imenovan palatinom.[3]

Król Zygmunt Luksemburski mianował go jednym z dowódców swojej armii w 1396 roku w bitwie przeciwko Turkom pod Nikopolem. Po tej porażce, do której on sam przyczynił się ucieczką z pola bitwy, stał się wielkim przeciwnikiem króla Zygmunta i wspierał Władysława Neapolitańskiego jako nowego króla. Jednak po tym, jak król wysłał mu pisemną gwarancję (salvumuctum) i taktycznie go wezwał na zjazd w Križevciu, István przybył do parlamentu chorwackiego, aby przejść, pod przewodnictwem samego króla. Po zaciętej sprzeczce o winie z powodu Nikopolje, zwolennicy króla zabili Istvána i jego bratanka Andrzeja. W historii to wydarzenie zostało zarejestrowane jako krwawy zjazd w Križevciu. [4] 

Kralj Žigmund Luksemburški postavio ga je za jednog od vojskovođa svoje vojske 1396. godine u bitci protiv Osmanlija kod Nikopolja. Poslije tog poraza, kojem je i sam pridonio bijegom s bojnog polja, postao je veliki protivnik kralja Žigmunda te je podržao Ladislava Napuljskoga za novoga kralja. Međutim, nakon što mu je kralj poslao pismeno jamstvo (salvum conductum) te ga taktički pozvao, Lacković je došao na zasjedanje Hrvatskog sabora u Križevce, na kojemu je predsjedao sam kralj. Nakon žestoke svađe o krivnji oko Nikopolja, kraljevi pristaše su mačevima sasjekli Stjepana i njegova sinovca Andriju. U povijesti je taj događaj zabilježen kao Krvavi križevački sabor.[4]

Przypisy

  1. ↑ Lacković - Hrvatska enciklopedija
  2. ↑ Stjepan II. Lacković - Hrvatska enciklopedija
  3. ↑ Stjepan II. Lacković - Hrvatska enciklopedija
  4. ↑ Stjepan II. Lacković - Hrvatski biografski leksikon

Linki zewnętrzne

Lackfi II. István

— Przywódca Seklerów
Koniuszy królewski
Ban Dalmacji i Chorwacji<br[[>Wojewoda Siedmiogrodu]]
Książę Zadaru
Palatyn Królestwa Węgier		 —
Herb rodu Lackfi/Lacković
Herb rodu Lackfi/Lacković
Przywódca Seklerów
Okres od 1367
do 1371
Poprzednik Lackfi II. Miklós
Następca Losonci I. László
Koniuszy królewski
Okres od (1) 1368, (2) 1387
do (1) 1387, (2) 1395
Poprzednik 1. Lackfi I. Imre
2. Lackfi II. István
Następca 1. Lackfi II. István
2. Perényi Miklós
Ban Dalmacji i Chorwacji
Okres od : (1) 1371, (2) 1383, (3) 1385
do : (1) 1372, (2) 1384, (3) 1385
Poprzednik 1. Šimun Mauricijev
2. Bebek I. Imre
3. Szentgyörgyi IV. Tamás
Następca 1. Karlo II. Drački
2. Szentgyörgyi IV. Tamás
3. Ivan od Paližne
3. Ivan Horvat
Wojewoda Siedmiogrodu
Okres od (1) 1372, (2) 1385
do (1) 1376, (2) 1386
Poprzednik 1. Lackfi I. Imre
2. Losonci I. László
Następca 1. Losonci I. László
2. Losonci I. László
Książę Zadaru
Okres od (1) 1383, (2) 1387, (3) 1391
do (1) 1383, (2) 1388, (3) 1392
Poprzednik 1. brak informacji
2. brak informacji
3. brak informacji
Następca 1. brak informacji
2. brak informacji
3. brak informacji
Palatyn Królestwa Węgier
Okres od kwiecień 1387
do listopad 1392
Poprzednik Szécsi I. Miklós
Następca Jolsvai Leusták
Dane biograficzne
Klan Hermann
Ród Lackfi / Lacković
Pochodzenie niemicko-węgierskie ??
Państwo Królestwo Węgier
w unii personalnej
z Królestwem Chorwacji
Urodziny data nieznana
Śmierć 27 lutego 1397
Miejsce Križevci
Ojciec I. István
Matka Puchheim Erzsebét von
Rodzeństwo II. Dénes, Katalin, II. Miklós, I. Imre, László
Żona Nn Anna
Dzieci László
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Lackfi_II._István&oldid=23613”