Carlo d'Angio

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku włoskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku włoskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Carlo d'Angio (pol. Karol, książę Kalabrii, fr. Charles d'Anjou, hisz. Carlos de Anjou-Sicilia) (ur.1298, zm. 9 listopada 1328), Wikariusz Generalny i królewicz neapolitański, jako syn Roberta I, króla Neapolu i Jolanty Aragońskiej, księżnej Kalabrii, córki Piotra III, króla Aragonii. Członek dynastii Andegawenów, bocznej linii dynastii Kapetyngów. Życiorys Księciem Kalabrii został w 1309 roku, gdy po śmierci Karola II jego ojciec Robert został królem Neapolu jako Robert I. Wóczas Karol został także mianowany Wikariuszem Generalnym Królestwa. Aby ułatwić pojednanie między gwelfami i gibelinami, papież Klemens V poparł stary plan odtworzenia królestwa Arles[1], kontaktując się z przywódcami dwóch frakcji, Robertem Mądrym i nowym cesarzem Henrykiem VII.Plan przewidywał, że nowe królestow zostałoby przekazane przez cesarza jednemu z dwóch synów Roberta[2], który poślubiłby jedną z dwóch córek Henryka. Ale plan nie został zrealizowany, zarówno z powodu opozycji niektórych prowansalskich i burgundzkich feudałów, jak również z powodu ostrej opozycji króla Francji, Filipa IV Pięknego, który nie akceptując myśli ustanowienia królestwa kuzynów Andegawenów w południowo-wschodniej Francji wywierał dużą presję na papieski dwór w Awinionie[3], dopóki Klemens V nie wycofał swojego poparcia dla projektu, który bez jego zgody został milcząco podrzucony[4]. Zgodnie z intencja ojca Karol miał byc w roku 1315 dowódcą wojskowej, która miała zostać wysłana, by wesprzeć Florencję, ale w ostatniej chwili Robert zmienił decyzję i dowództwo objął brat króla Filip I z Tarentu; koalicja, która obejmowała neapolitańczyków i florentczyków, została jednak pokonana w bitwie pod Montecatini 29 sierpnia 1315 roku. Zwycięstwo Castruccio Castracaniego pod Altopascio, 23 września 1325 roku[5], doprowadziło Florentczyków do przekonania, by wybrali Karola na Signore della citta. 13 stycznia 1326 r. Karol przyjął nominację[6] na okres dziesięciu lat, ale pozostał tam tylko dwanaście miesięcy, gdyż w 1327 roku został odwołany do Neapolu, z powodu interwencji zbrojnej Ludwika IV Bawarskiego na Włoszech. Śmierć Karol zmarł nagle 11 listopada 1328 roku[7]. Pozostawił jako swoją następczynię córkę Joannę, która w przyszłości została królową Neapolu. Małżeństwa W 1316 roku Karol poślubił Katarzynę (1295-1323), córkę Albrechta I Habsburga, księcia Austrii, a po jej śmierci zawarł 11 stycznia 1324 roku nowe małżeństwo z Marią de Valois (1309-1332), córką Karola Walezjusza i Mahaut de Châtillon, przyrodnią siostrą Filipa de Valois, przyszłego króla Francji jako Filip VI. Potomstwo Z Katarzyną Habsburską Karol miał jedną córkę: Marię (1321-1328), która zmarła w wieku 6 lat. Z Maria de Valois Maria Karol miał pięcioro dzieci: Eloisę (1325)*; Marie (1326-1328)*; Karola Martela (13 kwietnia 1327 – 21 kwietnia 1327)*; Joannę (1328-1382)*, króla Neapolu jako Joanna I; Marię (1329-1366)*, hrabinę Alby, żonę Karola z Durazzo (1343-48), Robertem de Baux/del Balzo (ok.1350-53) i w końcu (1355) Filipa II z Tarentu. Przodkowie                                     16. Louis VIII of France               8. Karol I                       17. Blanche of Castile               4. Karol II                             18. Ramon Berenguer IV, Count of Provence               9. Beatrice of Provence                       19. Beatrice of Savoy               2. Robert of Naples                                   20. IV. Béla               10. V. István                       21. Maria Laskarina               5. Maria Węgierska                             22. Kuthen, Khan of Cumania               11. Elżbieta Kumanka                       23. Mstislawna of Galicia               1. Charles, Duke of Calabria                                         24. Peter II of Aragon               12. James I of Aragon                       25. Marie of Montpellier               6. Peter III of Aragon                             26. II András               13. Violant of Hungary                       27. Violant of Courtenay               3. Yolanda of Aragon                                   28. Frederick II, Holy Roman Emperor               14. Manfred of Sicily                       29. Bianca Lancia               7. Constance of Sicily                             30. Amadeus IV of Savoy               15. Beatrice of Savoy                       31. Anne of Burgundy             References francuskie CHARLES of Sicily Rodowód Szablon:Ahnentafel5 Note/Uwagi Il regno di Arles, che era stato incorporato nell'impero dall'imperatore Corrado il Salico, nel 1135 circa, si estendeva su un territorio, poi diviso tra contea di Provenza, contea di Forcalquier, marchesato di Provenza, ducato di Borgogna e una parte della Franca Contea Nel 1257, il nonno di Roberto, Carlo I d'Angio, aveva acquisito i diritti al trono del regno di Arles. Filippo il Bello arrivo a far dire ai suoi ambasciatori che avrebbe ritenuto il papa il principale colpevole della indebita ricostituzione del regno di Arles. Il regno di Arles, nel 1320, fu poi offerto al fratello di Filippo il Bello, Carlo di Valois, ma, Roberto il Saggio fu tra i piu strenui oppositori al piano, per preservare i diritti al trono di Arles del figlio Carlo. Nello stesso periodo i Bolognesi furono sconfitti dai ghibellini, a Zappolino, il 25 novembre 13 gennaio 1326: Carlo di Calabria accetta la nomina a signore di Firenze « Storia di Firenze Mori due mesi dopo che era morto il suo avversario, Castruccio Castracani, anche lui morto in giovane eta. Królestwo Arles, które zostały włączone do Cesarstwa przez cesarza Konrada II Salickiego około roku 1135, poczatkowo rozrastał sie, by w koncu podzielic sie na hrabstwa Prowansji, Forcalquier, matrchię (?) Prowansji, Księstwo Burgundii i części Franche-Comté. W 1257 roku dziadek Roberta, Karol I Andegaweński, uzyskał prawa do tronu królestwa Arles. Filip Piękny przyszedł powiedzieć swoim ambasadorami, że jego zdaniem papież był głównym inicjatorem złej idei odtworzenia Królestwa Arles. Filip Piękny w 1320 roku zaproponował Królestwo Arles swojemu bratu Karolowi de Valois, ale Robert Mądry był jednym z najbardziej zagorzałych przeciwników tego planu, po to by zachować prawa do tronu Arles swemu synowi Karolowi. W tym samym czasie Bolończycy zostali pokonani przez gibelinów pod Zappolino 25 listopada. 13 gennaio 1326: Carlo di Calabria accetta la nomina a signore di Firenze Zmarł dwa miesiące po tym, jak zginął jego przeciwnik, Castruccio Castracani, także młody człowiek. Bibliografia Edward Armstrong, L'Italia al tempo di Dante, in Storia del mondo medievale, vol. VI, 1999, pp. 235–296 Romolo Caggese, Italia, 1313-1414, in Storia del mondo medievale, vol. VI, 1999, pp. 296– 331 Paul Fournier, Il regno di Borgogna o di Arles dall'XI al XV secolo, in Storia del mondo medievale, vol. VII, 1999, pp. 383–410 Bibliographie francuska Roselyne Forbin d'Oppede, La Bienheureuse Delphine de Sabran et les saints de Provence au XIVe siecle, Paris, E. Plon, Nourrit et Cie, 1883 (do czytania w sieci). Carlo d'Angio, w Dizionario biografico degli italiani, Istituto dell'Enciclopedia Italiana. Collegamenti esterni Szablon:Collegamenti esterni

Karol Kalabryjski Carlo d’Angio — Duca di Calabria duca di Calabria, Vicario generale e principe ereditario del Regno di Napoli — Plik:Charles, Duke of Calabria.jpg Plik:Armoiries Anjou Calabre.svg Duca di Calabria Signore di Firenze Okres od 1326 do 1327 Koronacja 1325 Dane biograficzne Dynastia Kapetyngowie Gałąź Andegawenowie Linia neapolitańska Pochodzenie neapolitańsko-aragońskie Państwo Królestwo Neapolu Urodziny 1298 Miejsce Neapol Śmierć 9 listopada 1328 Miejsce spoczynku Basilica di Santa Chiara, Napoli Ojciec Roberto d'Angio Matka Jolanda d'Aragona Rodzeństwo Caterina d’Asburgo Maria di Valois