Rozgonyi I. Simon

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Sędzia królewski (1409-1414) Następca: Szécsényi Frank Perényi Péter Rozgonyi I. Simon (pol. Szymon I Rozgonyi) († 1414), węgierski szlachcic, sędzia królewski, wspieranym przez Władysława Neapolitańskiego przeciwko Zygmuntowi, Świętemu Cesarzowi Rzymskiemu [1]. Miał dwie żony, Annę i Margit oraz pięcioro dzieci. [2] Jego syn Szymon był biskupem Egeru (1440-1444) i zginął w bitwie pod Warną]. [3] Simon Rozgonyi (died March 1414) was a Hungarian nobleman and judge royal, who supported Ladislaus of Naples against Sigismund, Holy Roman Emperor. He had two wives, Anna and Margit, and five children. His son Simon was bishop of Eger (1440–1444) and was killed in the Battle of Varna. Rozgonyi Simon (? – 1414 április), sárosi ispán (1397–1401), országbíró (1409–1414), a Sárkányrend dékánja és rektora (dracuniceque societatis decanus et rector) Kariera Jego ojcem był Mikołaj Rozgony. Simon miał dwóch braci:Władysława i Stefana. [6] Karierę wojskową rozpoczął po stronie króla Ludwika biorąc udział w kampanii włoskiej, a jego brat uczestniczył w oblężeniu Treviso (Teruisii) latem 1373 r., gdzie oboje walczyli, a Simon został poważnie ranny [7]. Inne wydarzenie z kampanii włoskiej wspomniane jest w dokumencie z 1410 r., który mówi, że podczas oblężenia miasta Sancti Salvatoris przedarł się aż do murów miejskich, ale strzała kuszy przeszyła mu stopę i długo wątpliwe było przeżycie. [8] Édesapja Rozgonyi Miklós, testvére László. Katonai pályafutását Lajos király oldalán kezdte, akit elkísért itáliai hadjáratára, és testvérével együtt részt vett Treviso (Teruisii) ostromában 1373 nyarán, ahol mindketten harcoltak és Simon súlyos sebesüléseket is szerzett. Az itáliai hadjárat egy másik eseményéről is említést tesz egy 1410-es oklevél, melyben arról szólnak, hogy Sancti Salvatoris város ostrománál, egész a városfalakig tört, azonban ekkor egy számszeríj nyila fúrta át a lábát és sokáig kérdéses volt életben maradása. Po śmierci Ludwika Wielkiego tron ​​polski również został opuszczony. Pierwotnie córka Ludwika, Maria, miała być władcą Polski, lecz została królową Węgier. Wtedy jako król Polski pojawiła się jej siostra Jadwiga. Jednak niektórzy z polskich szlachciców woleli na tronie ​​księcia mazowieckiego IV. Ziemowita i został on ogłoszony królem 15 czerwca 1383 r. W odpowiedzi królowa Węgier Elżbieta przeciwko Ziemowitowi i księstwu mazowieckiemu wysłała wojska wegierskie w liczbie 12 000 wojowników, którzy zostałli pokonani. Simon był również w tej części, która została dwukrotnie. Natępnie Simon walczył z Turkami po stronie króla Zygmunta, podczas oblężenia Orehow (Bułgaria), podczas oblężenia miasto przedarło się do fortecy, jego hełm został złamany przez ulewny deszcz, który uderzył napastników, i został ranny gdzie indziej. [8] Nagy Lajos halála után a Lengyel trón is megürült. Eredetileg Lajos lányát, Máriát szánták uralkodónak, aki azonban Magyarország királynője lett. Ekkor merült fel testvére, Hedvig neve. Azonban a lengyel nemesek egy része IV. Ziemovit, Mazóvia hercegének trónra ültetését támogatta, és 1383. június 15-én ki is kiáltották királynak. Erre válaszul Erzsébet anyakirályné 12 000 fős hadat küldött Ziemovit, mazóviai tartományába és vereséget mértek rá. Ennek a hadjáratnak is része volt Rozgonyi Simon, aki ez alkalommal is sebesüléseket szerzett. Zsigmond oldalán a török ellen is küzdött, Orehow (Bulgária) ostrománál a város erődítményig tört előre, sisakját a támadókra zúdított kőzápor törte be és máshol is sebesüléseket szenvedett. W 1396 r. pod Nikopolis kilku członków rodziny Rozgonyi walczyło z Turkami, w tym Simon, który nawet próbował wejść do obozu wroga podziemnym przejściem, ale ostatecznie został zmuszony do ucieczki z królem. [9] W bitwie jego krewni, Jan I i Oswald I, stracili życie w walce w okrążeniu. Krótko po bitwie, już w sierpniu 1397 r., został wymieniony w karcie jako prawdziwy ispán komitatu Saros [10]. W 1399 roku pomógł Zygmuntowi w odzyskaniu zamku Nagyvár w komitacie Liptó od hrabiego Prokopa Morawskiego [7]. 1396-ban Nikápolynál a Rozgonyi család több tagja is harcolt a török ellen, többek között Simon, aki még föld alatti átjárón is megpróbált az ellenség táborába jutni, de végül a királlyal együtt menekülni kényszerült. A csatában rokonai, János és Oszvald életüket vesztették a túlerővel szemben vívott harc során. Nem sokkal a csat után már 1397 augusztusában kelt oklevélben már a Sárosiak igaz ispanjaként említik. 1399-ben a Liptó megyei Nagyvár Prokop morva örgróftól való visszafoglalásában segítette Zsigmondot. 2 W 1403 r. wielmożowie zbuntowali się przeciwko Zygmuntowi (pod wodzą Jana Kanizsai arcybiskupa Ostrzyhomia) i zaprosili Władysława Neapolitańskiego na tron Węgier ​​[11]. Wówczas to Simon dał kolejny dowód swojego zaangażowania w sprawy króla. Głównym buntownikiem w północno-wschodniej części kraju był biskup Egeru Tomasz Ludányi, wraz z rodami:Bebek, Debrői, Vadászy i Drugeth. Zygmunt rozpoczął atak na rebeliantów na trzech frontach, a Piotr Perényi i Simon poprowadzili wojska na północny wschód. Wraz z Piotre Perényim zdobył Tállyi, zamek Istvána Debrői, skarbnika buntowników, za pomocą machin oblężniczych [12], następnie potykał się z buntownikami koło Egeru, a następnie pod Szarvaskő. [13] Przybył do oblężenia Egeru z 400 jeźdźcami i wykorzystał nie tylko swoją siłę, ale także przekonującą zdolność uspokojenia buntowników. [8] Ludanyi został obwiniony za uciążliwe podpalenie w mieście, ale jest prawdopodobne, że wraz z perswazją zastraszanie obrońców zamku za pomocą podpalenia było częścią taktyki wojskowej [14] [15] 1403-ban a Zsigmond ellen lázadó főurak (élükön Kanizsai János esztergomi érsekkel) Nápolyi Lászlót hívták meg a trónra, ekkor Rozgonyi újabb tanújelét adta a király iránti elkötelezettségének. Az északkeleti országrész fő lázítója Ludányi Tamás egri püspök volt, akik mellett felsorakoztak a Bebek, Debrői, Vadászy, Drugeth családok. Zsigmond három fronton indított támadást a lázadók ellen, melyből az északkeleti országrészek felé tartó csapatok irányítói Perényi Péter és Rozgonyi volt. Perényi Péterrel Tállyánál, a lázadó Debrői István kincstárnok családjától ostromgépekkel vívta el a várat, utána Egernél, majd Szarvaskőnél ütközött meg a lázadókkal. Eger ostromára 400 lovassal érkezett és nem csupán haderejét hanem meggyőző képességét is bevetette, hogy a lázadókat lecsillapítsa. A városban történt, nagy károkat okozó gyújtogatásért Ludányit tették felelőssé, de valószínűsítik, hogy a rábeszélés mellett, a vár védőinek megfélemlítése (gyújtogatások) is a hadi taktika részét képezték. Krótko po stłumieniu rebelii znajdujemy Simona w Bártfán, gdzie z 400 jeźdźcami pomaga uwolnić miasto od Polaków [8]. Później działał jako dyplomata: w 1406 r. posłował do króla Polski Władysława Jagiełły [16], a w 1407 r. w Ófalun negocjował z polskimi powiernikami w sprawach handlowych i zbierania trzydziestu taryf [17]. Nem sokkal a lázadás leverése után már Bártfán találjuk Rozgonyit, aki a város lengyelek alóli felmentésében segédkezik, ugyancsak 400 lovasával. Később diplomataként is kipróbálja magát: 1406-ban Ulászló lengyel királynál jár követségben, 1407-ben pedig Ófalun tárgyal a lengyel megbízottakkal kereskedelmi kérdésekben, harmincadvám beszedésével kapcsolatban. Około sześć miesięcy po śmierci Franka Szécsényiego został powołany na stanowisko sędziego; w marcu 1409 r. w dokumentach Budy został już wspomniany jako sędzia kraju (Symonis de Rozgon iudicis curie) [18]. Szécsényi Frank halálát követően körülbelül fél évvel nevezték ki az országbírói tisztségbe; 1409. márciusában egy Budán kelt oklevél már országbíróként (Symonis de Rozgon iudicis curie) említi. Podczas wojny niemieckiego zakonu rycerskiego (Krzyżaków) z Polską Zygmunt stanął po stronie zakonu rycerskiego, a w 1410 r. wysłał do swoich sojuszników armię około 12 000 żołnierzy (głównie czeskich, morawskich i niemieckich), do dyspozycji Ścibor ze Ściborzyc. W lutym 1411 r. osiągnięto porozumienie pokojowe między Krzyżakami a Polakami, a sędzia Simon również odegrał rolę w zawarciu polsko-węgierskiego porozumienia pokojowego. Pierwsze rozmowy pokojowe odbyły się w Igló (marzec 1411), następnie w Starej Wsi Spiskiej (Villa Antiqua) i we wsi Sramowce (Polska) (listopad 1411 - gdzie uzgodniono to tylko podczas zawieszenia broni do 15 sierpnia 1412), ale przewidziano również osobiste spotkanie), a następnie wznowiono w Starej Wsi Spiskiej i Igló (luty-marzec 1412). [19] Pokój został ostatecznie podpisany 15 marca 1412 r. w Lubowli. A Német Lovagrend és Lengyelország között kitört háborúban Zsigmond a lovagrend oldalára állt és 1410-ben szövetségesei megsegítésére küldött főként csehekből, morvákból és németekből álló mintegy tizenkétezer fős sereg vezetését Stibor vajdára bízta. 1411 februárjában létrejött a békemegállapodás a lovagrend és a lengyelek között, a magyar-lengyel békekötés megteremtésében Rozgonyi Simon országbíró is szerepet vállalt. Az első béketárgyalásokat Iglón (1411. március), majd Ófaluban (Antiqua Villa) és a lengyelországi Szramovice (Sromowce) faluban (1411. november - ahol egyelőre csak 1412. augusztus 15-ig tartó fegyverszünetben állapodtak meg, de kilátásba helyeztek egy személyes találkozót is), majd újra Ófaluban és Iglón (1412 február-március) folytatták. A béke aláírására végül 1412. március 15-én, Lublón került sor. Simon zmarł między 9 kwietnia a 16 kwietnia 1414 r. [20] [21] Halálára 1414. április 9 és április 16-a között került sor. Rodzina Jego żoną była Anna [4], którą poślubił z dziećmi w 1399 r. [5] Dyplom z 1423 r. wymienia kobietę o imieniu Małgorzatę, wdowę po Simonie Rozgonyi, która otrzymała przebaczenie od papieża Marcina V. [6] Felesége Anna volt, kivel már 1399-ben házasságban élt gyermekeivel. Egy 1423-ban kelt oklevél egy Margit nevű asszonyról, Rozgonyi Simon özvegyéről tesz említést, aki V. Márton pápától nyert bűnbocsánatot. Wiele jego dzieci zapisało się w historii Węgier: Gyermekei közül többen beírták magukat a magyar történelembe: Szymon II († zabity po bitwie pod Warną 1444)), biskup Veszprém, a następnie kanclerz Egeru Stefan († 1443), stronnik króla Zygmunta Luksemburskiego, ispán kilku komitatów György († 1457/8), sędzia królewski Ilona, żona Jerzego Héderváriego koniuszy królewski Felesége Anna volt, kivel már 1399-ben házasságban élt gyermekeivel. Egy 1423-ban kelt oklevél egy Margit nevű asszonyról, Rozgonyi Simon özvegyéről tesz említést, aki V. Márton pápától nyert bűnbocsánatot. Gyermekei közül többen beírták magukat a magyar történelembe: Simon fia előbb veszprémi, majd egri püspök később fökancellár, aki a Várnai csatában vesztette életét István, Zsigmond király híve, több vármegye főispánja, országnagy György, országbíró Ilona, Hédervári György lovászmester felesége Przypisy Források Történelmi közlemények Abaúj-Torna vármegye és Kassa múltjából. - Kassa, 1910-1918. Szilágyi Sándor: A Magyar Nemzet Története, IV. fejezet. Mária és Erzsébet királynők. Szilágyi Sándor: A Magyar Nemzet Története, V. fejezet. Nápolyi László fellépése Bánlaky József - A magyar nemzet hadtörténelme, 2. A halicsi és lengyelországi bonyodalmak. Zsigmond 1383. és 1384. évi lengyel hadjáratai. Szakítás Zsigmonddal. C. Tóth Norbert: Rozgonyi Simon országbírósága (1409–1414). In: „Fons, skepsis, lex” Ünnepi tanulmányok a 70 esztendős Makk Ferenc tiszteletére. Szerk. Dr. Almási Tibor, Révész Éva, Dr. Szabados György. Szeged, 2010. 49–75. Rozgonyi családfa Jegyzetek Przypisy

Rozgonyi Simon — Sędzia królewski — Sędzia królewski Okres od 1409 do 1414 Poprzednik Szécsényi Frank Następca Perényi Péter Dane biograficzne Ród Básztély Rodzina Rozgonyi Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny data nieznana Śmierć marzec 1414 Ojciec Miklós Matka Anna Rodzeństwo László, István Żona Anna Dzieci II. Simon, István, Ilona, Rénold, György