Vuk Vukčić Hrvatinić

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku bosniackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku bosniackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Coat of Arms of Hrvatinić.svg Grb obitelji Hrvatinić Vuk Vukčić Hrvatinić (* nieznana, † przed 27 listopada 1399), bośniacki szlachcic z rodziny Hrvatinić, książę bośniacki i chorwacki ban. Syn księcia Vukca Hrvatinića i brat Hrvoja Vukčića. Stronnik bana i króla Bośni Stjepana Dabišy i dworu w Neapolu. Król Dabiša mianował go gubernatorem Chorwacji i Dalmacji, a król Władysław I z Neapolu mianował go chorwackim banem (wraz z bratem Hrvojem) 17 lipca 1391 r.. 12 lutego 1393 r. zdobył miasta Vrana i Ostrovica, a pojmał braci Iwana i Nikolę Paliżnę. Po banie, królu Bośni ze szlachtą stanął po stronie króla Zygmunta, Po banie i królu w Bośni szlachta stanęła po stronie króla Zygmunta wysłał ban Mikołaja II. Gorjanski, który pokonał Vuka Vukčicia w bitwie pod Kninem, po czym Vuk Vukčić stanął po stronie Zygmunta. W 1395 r. król przekazał mu administrację miasta Ostrožac nad Uną koło Bihaćia. Nakon što je ban i kralj u Bosni s velikašima prešao na stranu kralja Žigmunda, Žigmund je poslao bana Nikolu II. Gorjanskog koji je porazio Vuka Vukčića u bitci kod Knina, Vuk Vukčić, książę bośniacki i chorwacki zakaz (? - ?, przed 27 listopada 1399), członek rodziny szlacheckiej Hrvatinić. W oryginalnym materiale, podobnie jak jego bracia, został nazwany na cześć swojego ojca Vukčicia. Jego ojcem był Vukac Hrvatinić, starszy brat księcia Hrvoje Vukčića, i jego żona Anka, z którą miał dwie córki, Jelenę i Katarinę. Chociaż pierwsze znane informacje o Vuk Vukčiću pochodzą z początku 1385 roku, bezsporne jest, że wyróżniał się on w życiu publicznym i politycznym jeszcze wcześniej. Mianowicie przed 29 stycznia 1385 r. Okupował miasto Greben nad Vrbasem, do 1357 r. Dziedziczny majątek Hrvatinić, a od tego czasu w rękach króla węgierskiego, tak więc zakazy chorwacko-dalmatyńsko-słowiańskie Ivan Paližna i Stjepan Lacković stwierdzili tego dnia w miejscowości Kozara. za wstawiennictwo u króla Zygmunta. Na poprzednie działania Vuka wskazuje również fakt, że w tym czasie posiadał już tytuł księcia. Wspomina się o nim ponownie na początku 1387 r. Wraz z bratem Hrvoje na czele armii bośniackiej w Chorwacji. W bitwach o tron ​​węgierski pod koniec XIV wieku Vuk, podobnie jak inni bośniacy uczestnicy tych wydarzeń, działał jako poddany bośniackiego króla Dabiša i konsekwentny zwolennik partii neapolitańskiej. Dabiša mianował go namiestnikiem Chorwacji i Dalmacji, a 17 lipca 1391 r. Król Neapolu Ladislav powierzył mu chorwacko-dalmatyński banizm za poprzednie zasługi. Na początku lat 90-tych X wieku Vuk, jako zakaz Dalmacji i Chorwacji, zaaranżował sytuację w miastach Dalmacji. W międzyczasie, 8 września 1392 roku, mieszkańcy Zadaru otrzymali Vuk jako swojego obywatela i radnego. Już na początku lutego 1393 r. Przybył do Karin z armią bośniacką, skąd zamierzał zaatakować miasta Vrana i Ostrovica, do których dochodziła korona bośniacka. Do 12 lutego wojska bośniackie zajęły miasta i wzięły do ​​niewoli braci Iwana i Nikolę Paliznych. Podczas pobytu w Karin Vuk wysłał swojego brata Dragišę do Zadaru z przesłaniem dotyczącym negocjacji w sprawie kapitulacji miasta. 13 lipca 1393 roku Wenecjanie podzielili weneckie obywatelstwo Vuk, zwane zakazem. W latach 1393-94. w Bośni nastąpiła zmiana stosunku do Zygmunta. W sierpniu 1393 roku przyciągnął do siebie księcia Hrvoje Vukčića, a latem 1394 roku bośniacka szlachta i Dabiša byli mu posłuszni, tak że tylko Vuk Vukčić, zakaz Ladislava z Neapolu, pozostał wśród wrogów Zigmunda w Bośni. Wkrótce po podbiciu braci Horvat Zygmunt wysłał chorwacko-dalmatyńskiego bana Nikolę II Gorjańskiego przeciwko Vukowi, który pokonał swoich przeciwników w bitwie pod Kninem, po czym Vuk stanął po stronie zwolenników Zygmunta. Wraz z porażką Vuk stracił nie tylko Knina, w którym się osiedlił, ale także tytuł bana na krótki czas. Mianowicie, kiedy Vuk i jego żona Anka odwiedzili Zadar w styczniu 1395 r., Kronikarz Pavao Pavlović zwrócił się do niego jako do bośniackiego księcia i dawnego zakazu (olim Banus). Mimo to Zygmunt szanował Vuka Vukčicia i wkrótce dał mu miasta Krupa i Ostrožac, będące wówczas w posiadaniu książąt Błagajskich, na zmianę nastawienia politycznego i pozwolił mu nosić nowy tytuł dożywotniego zakazu, o czym świadczy dokument Kapituły Zagrzebskiej z 16 sierpnia 1396 roku. w którym Vuk nazywa się bośniackim zakazem (bano de Boznia). Ostatni raz wspomniano o nim żywym 20 września 1397 roku. Przypisy Linki zewnetrzne Hrvatinići - Hrvatski biografski leksikon Vuk Vukčić Hrvatinić - Hrvatka enciklopedija