Kőhalomszék

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

„Scaunul Rupea” w XV wieku Mapa Kőhalomszék Herb Kőhalomszék Kőhalomszék, inaczej Kőhalom szék, Kőhalom-szék lub Kosd szék' (pol. lokacja Reps, niem. Stuhl Reps, sax. Stuhl Räppes, rum. Scaunul Rupea) była specjalną jednostką administracyjną w Królestwie Węgier w Siedmiogrodzie; była to jedna z saskich lokacji w Siedmiogrodzie od XIV wieku do 1876 roku. Miał powierzchnię 619 km², ludność w 1891 roku wynosiła 21 387, a jego siedziba znajdowała się w Kőhalom (rum. Rupea). Lokalizacja Graniczy w południowo-wschodniej części Siedmiogrodu, od północy z Udvarhelyszék, od wschodu z komitatem Felső-Fehér vármegye, od południa z regionem Fogarasföld, od zachodu z Nagysinkszék, komitatem Felső-Fehér vármegye i Segesvárszék. Historia Przed reformacją należał do kapituły Kosd. Jej nazwa została po raz pierwszy wymieniona w 1512 roku wraz z dyplomem w związku ze starszymi wioski Kőhalomszék: „Symone Gereb in Ugra Nicolao similiter Gereb et Luca Zygyartho w Thykus, Petro Biro in dicta Kyralhalma et altero Petro Thorda in eadem Kyralhalma” (TT 1891. 629. Maylát Została prawdopodobnie zorganizowana wokół zamku królewskiego w Kőhalom, który by oblegany w 1324 roku w związku z buntem saskiego ispána Henning (czyli mieszkańca zamku), skierowanym przeciwko królowi Karolowi Robertowi. Zamek był modernizowany w latach 1691-1699, w latach 1704-1708 należał do Kuruców, później zaczął niszczeć, a do XIX wieku pozostały tylko ruiny. Kőhalom, centrum dawnego Kőhalomszék Sasi, którzy przybyli do Kőhalom za czasów Arpadów, w XV-XVII wieku stali się po reformacji luteranami, a także właścicielami warownych kościołów z XVI wieku. Około 1786-1790 za panowania Józefa II została przyłączona do komitatu Fogaras vármegye, lecz po śmierci króla odzyskał niezależność. W 1787 r. liczba mieszkańców wynosiła 17 256, przy 3 773 domach i 4 119 rodzinach. Na podstawie artykułu prawnego XXXIII z 1876 r. została przyłączona do nowo utworzonego komitatu Nagy-Küküllő vármegye. W 1870 r. Liczyło 21 387 mieszkańców, w tym Skład narodowościowy Niemcy − 50%, Rumuni − 43,5% i Węgrzy − 6,5%. Skład wyznaniowy luteranie − 10 620 (49,7%), prawosławni − 7 307 (34,2%), grekokatolicy − 2 044 (9,6%), reformowani − 1003 (4,7%), katolicy − 337 (1,6%)% i inni − 76 (główni unitarianie) == Urządzenia domowe 1826 - Dangale pentru vitele "Scaunului Rupea" 1826 - Dangale pentru vitele „Scaunului Rupea” Scaunul Rupea avea în componență următoarele 18 localități: Przyległe obszary 1826 - Dangale za bydło z „Rupea Chair” Siedziba Rupea składała się z 18 miejscowości: Nazwa rumuńska Nazwa niemiecka Nazwa węgierska Cața Katzendorf Kaca Cobor Kiewerb Kobern Kóbor Dacia Ștenea Stein Garat Drăușeni Draas Drauß Homoróddaróc Felmer Felmern Felmér Fișer Schweischer Sövénység Hălmeag Halmagen Halmágy Homorod Hamruden Homoród Jibert Seiburg Zsiberk Jimbor Sommerburg Székelyzsombor Lovnic Leblang Lemnek Lebnek Mercheașa Streitfort Mirkvásár Rupea Cohalm Reps Kőhalom Șona Schönen Schönau Sona Ticușu Nou Rumänisch-Tekes Felsőtyukos Ticușu Vechi Deutsch-Tekes Szástayukos Ungra Galt Ungra Viscri Deutsch-Weißkirch Szászfehéregyhaza Települései Kőhalomszékhez 19 helység tartozott. (Zárójelben a német név szerepel.) Rozliczenia Kőhalomszék liczył 19 miejscowości. (Niemiecka nazwa jest w nawiasach). Felmér (Felmern) Garat avagy Garád (Stein), Styéna Halmágy (Halwegwn), Hélmázá Homoród (Homrod) Homoróddaróc avagy Daróc (Draß) Kaca (Katzendorf) Kóbor (Kivern), Kubura Kőhalom (Reps) város, külterülete Turzon (Freithum) (lásd alább), 1850: 4 ház 5 családjában 27 fő]), lélekszáma mezővárosként 1787: 403 ház 540 családjában 2015 fő, 1850: 588 ház 723 családjában 2624 fő, 1870: 18 község és 1 lakott hely. Lemnek avagy Lebnek (Leblang), Lovnik Mirkvásár (Streiforth), Martyása Oláhtyúkos (Walachisch Tekes), Gainár Olthévíz avagy Turzon (Warmwasser, erdélyi szászul Warmbach), praedium Sona, (Schönen), Sonág Sövénység avagy Sövényszeg (Schweicher), Csiser Szászfehéregyháza avagy Fejéregyháza (Weßkirch), Gyishrics Szásztyúkos (Deutsch Teckes), Gelinár Szászzsombor avagy Sombor (Sommerburg), Simbor {Olvasva: Zsimbor} Ugra avagy Szászugra (Galt) Zsiberk (Senburg) Źródła Tekintő. Erdélyi helynévkönyv. Opracowanie: Vistai András János. [Bez miejsca i roku, publikowane tylko w sieci WWW.] Tom 1–3. (kötet). Magyar katolikus lexikon A Pallas nagy lexikona