Stefan Tomaszević Kotromanić: Różnice pomiędzy wersjami
(→Śmierć) |
|||
| Linia 33: | Linia 33: | ||
Żona Stefana [[Helena Maria Branković|Helena Maria]] uratowała się z tej rzezi dzięki ucieczce na wybrzeże [[Morze Adriatyckie|Morza Adriatyckiego]]<ref>J. V. A. Fine, ''The Late Medieval Balkans, A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest'', 1994, s. 584.</ref>. Według brytyjskiego historyka [[Steven Runciman|Stevena Rucimana]] Maria Helena trafiła potem do [[harem]]u jednego z tureckich oficerów<ref>S. Ruciman, ''Upadek Konstantynopola'', wyd. Cambridge University Press, 2000, s. 182.</ref>. Z kolei według szesnastowiecznego [[Rękopis|''Manuskryptu Massarelli'']] Stefan i Helena Maria mieli dzieci, jednak żadne z nich nie jest znane z imienia<ref>S. Runciman, ''Upadek Konstantynopola'', wyd. Cambridge University Press, 2000, s. 182.</ref>. | Żona Stefana [[Helena Maria Branković|Helena Maria]] uratowała się z tej rzezi dzięki ucieczce na wybrzeże [[Morze Adriatyckie|Morza Adriatyckiego]]<ref>J. V. A. Fine, ''The Late Medieval Balkans, A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest'', 1994, s. 584.</ref>. Według brytyjskiego historyka [[Steven Runciman|Stevena Rucimana]] Maria Helena trafiła potem do [[harem]]u jednego z tureckich oficerów<ref>S. Ruciman, ''Upadek Konstantynopola'', wyd. Cambridge University Press, 2000, s. 182.</ref>. Z kolei według szesnastowiecznego [[Rękopis|''Manuskryptu Massarelli'']] Stefan i Helena Maria mieli dzieci, jednak żadne z nich nie jest znane z imienia<ref>S. Runciman, ''Upadek Konstantynopola'', wyd. Cambridge University Press, 2000, s. 182.</ref>. | ||
| − | W [[1888]] r. chorwacki archeolog [[Ćiro Truhelka]] odnalazł grób króla w [[Jajce]]<ref> | + | W [[1888]] r. chorwacki archeolog [[Ćiro Truhelka]] odnalazł grób króla w [[Jajce]]<ref>''[http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=8138048 Stijepan Tomasevic (1438-1463) - Find A Grave Memorial]'', www.findagrave.com [dostęp 2017-11-26].</ref>. |
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
Wersja z 08:32, 15 maj 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskam. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskam są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Stefan Tomaszević Kotromanić (ur. przed 1444 r., zm. czerwiec 1463 r.) – despota Serbii w 1459 r., król Bośni z dynastii Kotromanowiczów, sprawujący władzę od 1461 r. Syn Stefana Tomasza Kotromanicia z jego pierwszego związku małżeńskiego zawartego z Vojačą. PanowanieDespota SerbiiW 1459 r. na mocy porozumienia zawartego między jego ojcem Stefanem Tomaszem a możnowładcami serbskimi został ożeniony z córką despoty serbskiego Łazarza II – Heleną Marią, co umożliwiło jego wprowadzenie na tron serbski 8 kwietnia 1459 r. Jednak interwencja Turcji, której zwierzchność uznawała Serbia szybko doprowadziła do zajęcia stolicy kraju – Smederewa i likwidacji despotowiny. Stefan uciekł wtedy na dwór swojego ojca[1]. Król Bośni2 lata później objął tron bośniacki po tym jak zmarł jego ojciec – Stefan Tomasz, o którego śmierć podejrzewano Stefana Tomaszevicia. Przejął on rządy w trudnej sytuacji polityczno-społecznej zaraz po przymusowej katolicyzacji patarenów. W nagrodę za która papież Pius II przesłał mu koronę którą koronował się w listopadzie 1461 r. w Jajce[2]. Wydarzenie to wywołało konflikt z królem węgierskim Maciejem Korwinem, który uważał Bośnię za swój kraj wasalny. dzięki pośrednictwu papieskiemu doszło rok później do zażegnania konfliktu, a Stefan Tomaszević uznał się za lennika węgierskiego. Przy tej okazji zawarto sojusz antyturecki z Węgrami, Albanią, Wenecją i Hercegowiną[3]. ŚmierćTymczasem w 1462 r. dyplomacji osmańskiej udało się uśpić czujność sojuszników poprzez zawarcie pokoju z Węgrami w listopadzie 1462 r. i tak na początku 1463 r. sułtan Mehmed II osobiście stanął na czele wyprawy wojskowej przeciwko Bośni, której nikt nie udzielił pomocy[4]. Kraj został opanowany bardzo szybko. Ludność siłą zmuszana do zmiany wiary i nienawidzącą miejscowej dynastii nie stawiała większego oporu najeźdźcy. W czerwcu 1463 r. wojska tureckie zajęły ostatnią twierdzę bośniacką Ključ, biorąc do niewoli samego króla, który wkrótce potem został ścięty z rozkazu sułtana[5]. Żona Stefana Helena Maria uratowała się z tej rzezi dzięki ucieczce na wybrzeże Morza Adriatyckiego[6]. Według brytyjskiego historyka Stevena Rucimana Maria Helena trafiła potem do haremu jednego z tureckich oficerów[7]. Z kolei według szesnastowiecznego Manuskryptu Massarelli Stefan i Helena Maria mieli dzieci, jednak żadne z nich nie jest znane z imienia[8]. W 1888 r. chorwacki archeolog Ćiro Truhelka odnalazł grób króla w Jajce[9]. Przypisy
Bibliografia
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
