Szécsi I. Miklós

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Podczaszy królewski 1342-1346 Następca: Szécsi Dénes Szécsi Ivánka Poprzednik: Ban całej Slawonii (1346-1349) Następca: Lendvai Miklós Ugali Pál István Poprzednik: Ban Severin (1350-1355) Następca: Losonci I. István Lackfi Dénes Poprzednik: Sędzia królewski (1355-1359) Następca: Drugeth Miklós Csák Miklós Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji (1358/59-1366) Następca: Csúz János Szécsényi Kónya Poprzednik: Ban całej Slawonii (1366-1368) Następca: Kanizsai I. István Petar Cudar Poprzednik: Sędzia królewski (1369-1372) Następca: Bebek István Szepesi Jakab Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji (1374-1380) Współrządzący: II. Károly (do 1374) Następca: II. Károly Bebek I. Imre Poprzednik: Sędzia królewski (1381-1384) Następca: Szepesi Jakab Szentgyörgyi Tamás Poprzednik: Palatyn Królestwa Węgier (1385-1386) Następca: Garai I. Miklós Lackfi V. István 200px Szécsi I. Miklós (pol. Mikołaj I Szécsi, chor. Nikola I. Széchy) (* ok.1320, † czerwiec÷lipiec 1387), węgierski arystokrata z wpływowego rodu Szécsi. Ban całej Slawonii (totius Sclauoniae banus) (1346-1349), Ban Dalmacji i Chorwacji (1359-1366 i 1374–1380) oraz ponownie Ban całej Slawonii (1366–1368 i 1372–1373). Jest przodkiem gałęzi rodziny Szécsi w górnej części Lindawy. Nikola Széchy (Seč) (mađ. Széchy Miklós) (?, o. 1320. - ?, 1387.), ugarski velikaš te ban cijele Slavonije (totius Sclauoniae banus) (1344.-1349.), hrvatski ban (1359.-1366. i 1374.-1380.) i slavonski ban (1366.-1368. i 1372.-1373.). Życiorys Syn Piotra, hrabiego Nógrád i Sebe Debrői. Miklós poślubił Małgorzatę, córkę Pawła, a wnuczkę palatyna Doży Debreceniego, z którą miał czterech synów: Jana, Franciszka, Mikołaja i Piotra. Po raz pierwszy pojawił się w dokumentach w roku 1336. W latach 1343–1346 był ispánem Nógrád, Sáros i Spiša, a także małżonkiem Spiša i Sárvára. Miklós był jednym z najważniejszych stronników króla Ludwika I. Andegaweńskiego, od który otrzymał wiele prerogatyw na terytorium Chorwacji, Dalmacji i Slawonii. Po tym, jak król Ludwik I w 1343 r. ustanowił przywileje dla niższej slawońskiej szlachty i wyzwoleńców, został tam wysłany z zadaniem wykonania decyzji króla jako „ban całej Slawonii”. Później w 1345 r. został wysłany do Polski przez króla Ludwika I, gdy Czesi oblegli Kraków. W latach 1346–1349 służył jako ban chorwacki ban. Brał udział w drugiej kampanii neapolitańskiej króla Ludwika, a także nieudanej kampanii w roku 1352 przeciwko litewskim poganom, gdzie podczas oblegania zamku w Haliczu sam został ranny. Po powrocie w 1354 r. został ispánem Krassó i był nim przez jeden rok. Jako „ban Dalmacji i Chorwacji” brał czynny udział w wydarzeniach politycznych i wojskowych w Dalmacji, gdzie pogodził szlachtę i ludność miasta Trogir, po zamieszkach w latach 1357–1588. Son of Peter, Count of Nógrád, and Sebe Debrői. He married Margaret of Debrecen, they had four children. He was sent to Poland by King Louis I in 1345, when the Czechs laid siege to Kraków. Between 1346 and 1349, he served as the ban of Croatia. He took part in the King's second Neapolitan campaign, as well as in the unsuccessful 1352 campaign against the Lithuanian pagans, where he himself was wounded. Upon his return in 1354, he was made supreme count of Krassó. Bio je jedan od najznačajnijih pristaša kralja Ludovika I. Anžuvinca (1342.-1382.) koji mu je dodijelio niz službi na teritoriju Hrvatske i Dalmacije te Slavonije. Nakon što je kralj Ludovik I. 1343. godine potvrdio privilegije nižem slavonskom plemstvu i slobodnjacima, poslao ga je tamo sa zadatkom da, kao "ban cijele Slavonije" provede kraljevu odluku. Kao "ban Hrvatske i Dalmacije" aktivno je sudjelovao u političkim i vojnim zbivanjima u Dalmaciji, gdje je izmirio plemstvo i pučanstvo grada Trogira, nakon bune pučana tijekom 1357.–1358. godine. W ostatnich latach rządów król Ludwik rządził żelazną ręką. W 1370 r. Miklós podążył za królem do Rzymu. Później, w latach 1377–1380, został mianowany banem Dalmacji i Chorwacji. W 1378 r. uczestniczył w wojnie między królem Ludwikiem a Wenecjanami, podczas której wraz z flotą z Genui uczestniczył w bitwie morskiej i zwycięstwie nad Wenecjanami pod Trogirem. W latach 1381–1382 był ispánem komitatów Vas i Pozsony. Trzykrotnie był sędzią królewskim i za panowania córki Ludwika, Marii zakończył karierę jako palatyn. U ratu između Ludovika I. i Mlečana, sudjelovao je 1378. godine, zajedno s flotom iz Genove, u pomorsko-kopnenoj bitki i pobjedi nad Mlečanima kraj Trogira. Po śmierci Ludwika poparł Zygmunta Luksemburskiego i został szefem rady zarządzającej krajem. Za swoje usługi Zygmunt podarował mu Górną Lindę z jej majątkiem, tworząc w ten sposób rodzinę Szécs z Górnej Lindy. Po jego śmierci synowie otrzymali również opactwo Saint-Gothard. Lajos utolsó éveiben kormányozta a Délvidéket kemény kézzel, mert a főurak túlzottan kezdtek megerősödni. 1370-ben a Rómában járt követségben. Lajos halála után Luxemburgi Zsigmondot támogatta és az országot vezető kormányzótanács vezetője volt. Szolgálataiért Zsigmond neki adta Felsőlindvát uradalmával egyetembe, ezzel megalapozta a felsőlindvai Szécsi családot. Fiai halála után megkapták a szentgotthárdi apátságot is. Szécsi Miklós (1320 körül – 1387 körül) a Szécsi család felsőlindvai (Felsőlendva) ágának őse. 1385-1386 között töltötte be a nádori méltóságot, 1346-tól három évig horvát-szlavón bán, amit 1358-66, 1374-75 és 1375-80-ban is viselt, míg 1366-68 és 1372-73-ban csak szlavón bán volt. 1369-ben három évig, majd 1381-ben újabb három évig viselte az országbírói tisztséget. Źródła Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. [Świecka archontologia Węgier, 1301–1457, Volume I]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN 963-8312-44-0. Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon str. 253. [Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., 2006, Budapest; ISBN 963-547-085-1. Referencje Markó László: A Magyar Állam Főméltóságai Szent Istvántól napjainkig, Bp., Magyar Könyvklub, 1999. Przypisy

Szécsi I. Miklós (węg.) Mikołaj I Szécsi (pol.) Nikola I. Széchy (chor.) — Podczaszy królewski Ban całej Slawonii Ban Severin Sędzia królewski Ban Dalmacji i Chorwacji Palatyn Królestwa Węgier — Pieczęć sędziego Miklósa I Szécsiego Pieczęć sędziego Miklósa I Szécsiego Herb rodu Herb rodu Podczaszy królewski Okres od 1342 do 1346 Poprzednik Szécsi Dénes Następca Szécsi Ivánka Ban całej Slawonii Okres od (1) 1346, (2) 1366 do (1) 1349, (2) 1368 Poprzednik 1. Lendvai Miklós 2. Kanizsai I. István Następca 1. Ugali Pál István 2. Petar Cudar Ban Severin Okres od 1350 do 1355 Poprzednik Losonci I. István Następca Lackfi Dénes Sędzia królewski Okres od : (1) 1355, (2) 1369, (3) 1381 do : (1) 1359, (2) 1372, (3) 1384 Poprzednik 1. Drugeth Miklós 2. Bebek István 3. Szepesi Jakab Następca 1. Csák Miklós 2. Szepesi Jakab 3. Szentgyörgyi Tamás Ban Dalmacji i Chorwacji Okres od : (1) 1359, (2) 1374 do : (1) 1366, (2) 1380 Poprzednik 1. Csúz János 2. Lackfi Imre Następca 1. Szécsényi Kónya 2. Bebek Imre Palatyn Królestwa Węgier Okres od wrzesień 1385 do październik 1386 Poprzednik Garai I. Miklós Następca Lackfi V. István Dane biograficzne Ród Szécsi Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny ok.1320 Śmierć czerwiec lub lipiec 1387 Ojciec Péter Matka Debrői Sebe Żona Debreceni Margit Dzieci II. Miklós Frank