Frieden von Ofen

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku niemieckim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku niemieckim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

W pokoju ofeńskim (od dawnej nazwy Buda, dziś część miasta Budapesztu) 3 kwietnia 1254 roku Księstwo Austrii i Styrii zostały podzielone między królów czeskich Ottokara II i Białego IV węgierskiego. Im Frieden von Ofen (nach dem alten Namen von Buda, heute Teil der Stadt Budapest) wurden am 3. April 1254 das Herzogtum Österreich und das Herzogtum Steiermark zwischen den Königen Ottokar II. von Böhmen und Bela IV. von Ungarn aufgeteilt. Vorgeschichte Po śmierci Babenbergów jako władców Austrii i Styrii w wyniku śmierci księcia Fryderyka Sporu w 1246 roku oba księstwa zostały osierocone i wzbudziły pragnienia regentów sąsiednich krajów. Nach dem Aussterben der Babenberger als Herrscher über Österreich und die Steiermark durch den Tod Herzog Friedrichs des Streitbaren 1246 waren beide Herzogtümer verwaist und weckten damit Begehrlichkeiten bei den Regenten der benachbarten Länder. Ottokar, 22-letni książę czeski, wiosną 1252 roku przejął księstwo austriackie poprzez ślub z 47-letnią Margarete von Babenberg, następczynią siostry Fryderyka Sporu, a także zażądał Styrii. Nieco później Gertrud von Babenberg, siostrzenica Friedricha, poślubiła Romana von Halicza, krewnego króla Belasa, który z kolei zażądał również dawnych terenów Babenbergów. Ottokar, 22-jähriger Böhmenprinz, übernahm im Frühjahr 1252 durch Hochzeit mit der 47-jährigen Margarete von Babenberg, Erb-Schwester Friedrichs des Streitbaren, das Herzogtum Österreich und erhob zudem Anspruch auf die Steiermark. Wenig später heiratete Gertrud von Babenberg, Erb-Nichte Friedrichs, mit Roman von Halicz einen Verwandten König Belas, der wiederum ebenso vormalige Gebiete der Babenberger beanspruchte. Po dobrach styryjskich jednogłośnie wybrano Stefana, syna króla Beli, ich książę pod koniec tego samego roku Bela, sprzymierzony z księciem Ottonem Bawarskim i księciem krakowskim Bolesławem oraz Romanem, podjął nieudany atak na Morawy i Austrię w 1253 roku. Nachdem die steirischen Stände Ende desselben Jahres Stephan, den Sohn König Belas, einstimmig zu ihrem Herzog gewählt hatten, unternahm Bela, verbündet mit Herzog Otto von Bayern und Herzog Bolesław von Krakau und mit Roman, 1253 einen wenig erfolgreichen Angriff auf Mähren und Österreich. Papież interweniował w tych sporach. In diese Auseinandersetzungen griff der Papst vermittelnd ein. Friedensvereinbarungen W pokoju zawartym 3 kwietnia 1254 r. W Ofen między czeskim królem Ottokarem II a królem Węgier Belą IV za interwencją papieża Innocentego IV i biskupa Brunona z Ołomuńca Styria została przyznana królowi węgierskiemu, ale do tego czasu Obszar Styrii Pittner na północny wschód od Semmering i Wechsels (od Wechsel granica biegła wzdłuż zlewni Dunaj-Raab do Hartlspitz w górach Rosalien, która znajdowała się na granicy z Węgrami) i Traungau, które było również pierwotnym terytorium Styrii Otakare Styria słyszała, a Ziemia Ischlera spadła na Ottokar. Zamek Schwarzenbach w Dolnej Austrii jest również wspomniany w tej legendzie po raz pierwszy w części przyznanej Węgrom. In dem am 3. April 1254 in Ofen zwischen König Ottokar II. von Böhmen und König Bela IV. von Ungarn durch Intervention von Papst Innozenz IV. und Bischof Bruno von Olmütz geschlossenen Frieden wurde nun die Steiermark dem ungarischen König zugesprochen, doch das bis dahin steirische Pittner Gebiet nordöstlich des Semmerings und des Wechsels (vom Wechsel weg verlief die Grenze entlang der Donau-Raab-Wasserscheide bis zum Hartlspitz im Rosaliengebirge, der an der Grenze zu Ungarn lag) sowie der Traungau, der als ursprüngliches Herrschaftsgebiet der steirischen Otakare ebenfalls zur Steiermark gehört hatte, und das Ischler Land fielen an Ottokar. Auch die Burg Schwarzenbach in Niederösterreich wird in dieser Sage das erste Mal im Ungarn zugesprochenen Teil genannt. Gertrud, opuszczona już przez Romana w 1253 r., Została uzgodniona z wieloma władcami i miastami w Styrii, w tym z Voitsbergiem i Judenburgiem, którym później przyznała szereg swobód i darów. Gertrud, die von Roman schon 1253 verlassen worden war, wurde mit einigen Herrschaften und Städten in der Steiermark abgefertigt, darunter Voitsberg und Judenburg, denen sie später mehrere Freiheiten und Schenkungen verlieh. Dalszy rozwój Król Ottokar nie mógł pogodzić się z uzgodnioną utratą terytorium na rzecz Beli Węgier i po pewnym czasie wznowił walkę. Na jego korzyść doszło powstanie szlachty styryjskiej przeciwko władzy węgierskiej, które wybuchło w 1260 roku. König Ottokar konnte sich mit den vereinbarten Gebietseinbußen an Bela von Ungarn nicht abfinden und nahm den Kampf nach einiger Zeit erneut auf. Zu seinem Nutzen geriet ein Aufstand des steirischen Adels gegen die ungarische Herrschaft, der 1260 ausbrach. Po bitwie pod Kressenbrunn w tym samym roku Bela musiał oddać Styrię Ottokarowi w pokoju wiedeńskim w 1261 roku. Nach der Schlacht bei Kressenbrunn im selben Jahr musste Bela im Wiener Frieden 1261 auch die Steiermark an Ottokar abtreten. Dzięki zjednoczeniu Traungau z innymi obszarami Obder Rennesischen, Górna Austria mogła rozpocząć się od centrum Linzu. Durch die Vereinigung des Traungaus mit den übrigen obderennsischen Gebieten konnte die Landwerdung Oberösterreichs mit Zentrum Linz einsetzen. Literatura Walter Kleindel: Die Chronik Österreichs. Chronik-Verlag, Dortmund 1984, ISBN 3-88379-027-3. Szablon:Literatur