Szolgagyőr

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Szolgagyőr (słow. Slavicov, do 1899 r. Poszátka, słow. Posadka) – część Udvarnok, dawniej niezależnej wioski na Słowacji, w obwodzie trnawskim, w powiecie Galgóc.

Lokalizacja

Znajduje się 8 km na południe od Galgóc na lewym brzegu Wagu.

Historia

Pierwsza pisemna wzmianka o Wąwozie Niewolniczym pochodzi z 1217 r. W formie „Zaluga Gewr”, kiedy to Zamek Wąwozu Niewolniczego już kontrolował przeprawę przez Wag. Był to prawdopodobnie zalesiony zamek ziemny otoczony bagnami. Zamek był siedzibą ispána zamku, który obejmował wsie Árpádsoka, Bős, Dombó, Fruit, Petény, Szolgagyőr, Szalonta i Tőnye. Zamek został zniszczony w XIII wieku, według źródeł nie było go już w 1294 roku. Jego ostatnie możliwe do zweryfikowania istnienie pochodzi z 1282 r. Być może w 1291 r. austriacki książę Albert III zmarł podczas kampanii przeciwko Andrzejowi III.

Szolgagyőr első írásos említése 1217-ből származik „Zaluga Gewr” alakban, ekkor már állt Szolgagyőr vára, mely a Vág folyó itteni átkelőhelyét ellenőrizte. Valószínűleg mocsaras területtel körülvett faszerkezetes földvár volt. A vár várispánság székhelye volt, melyhez Árpádsoka, Bős, Dombó, Gyümölcs, Petény, Szolgagyőr, Szalonta és Tőnye csallóközi falvak tartoztak. A vár még a 13. században elpusztult, a források szerint 1294-ben már nem állt. Utolsó igazolható létezése 1282-ből származik. Lehet hogy 1291-ben Albert osztrák herceg III. András elleni hadjárata során pusztult el. 

Wieś była pierwotnie osadą usługową zamku Szolgagyőr. Dopiero w 1671 r. jest wspomniany w źródłach pisanych, należących do kilku rodzin szlacheckich, a później do rodziny Brunszvik. W 1715 r. istniało gospodarstwo domowe płacące podatek.

Według Andrása Vályi „POSZATKA. Wioska Tót w hrabstwie Nitra, ziemscy władcy kilku panów, mieszkańcy różnych katolików, leży po Udvarn, a nie wybielać, którego gałąź, łąka jest dobra, piazza w Galgóczu, jego drzewo do ognia, a jego winnice, jego pastwisko jest bliskie, ziemia. [1]

Vályi András szerint „POSZATKA. Tót falu Nyitra Vármegyében, földes Urai több Uraságok, lakosai katolikusok, ’s másfélék, fekszik Udvarnokhoz nem meszsze, mellynek filiája, határjában réttye jó van, piatzozása Galgóczon, fája tűzre, és szőlőhegye nints, legelője szoros, földgye alábbvaló, harmadik osztálybéli.” 

Według Elek Bright, „Poster, Lake Village, Prowincja Nitra, na lewym brzegu Wagu, ut. p. Do Galgócz na 1 1/2 godziny: 153 kath. 5 żydowskich mieszkań. - Jego granica jest pagórkowata; jego mieszkańcy uprawiają tytoń. F. u. więcej „. [2]

Fényes Elek szerint „Poszátka, tót falu, Nyitra vmegyében, a Vágh bal partján, ut. p. Galgóczhoz 1 1/2 órányira: 153 kath. 5 zsidó lak. – Határa dombos; lakosai dohányt termesztenek. F. u. többen.” 

Według monografii powiatu nitryjskiego „Poszátka, na lewym brzegu Wagu, na południe od Galgóczt, 120 r. kath populacja religijna. Jego poczta Dziedziniec, telegram i dworzec kolejowy Galgócz. Właścicielem była rodzina hrabiego Brunszwicka. Pisemne zapisy tej wioski pochodzą z 1671 r., Ale ostatnio Frigyes Pesty udowodniła przekonującymi argumentami, że kiedyś istniała Straż Graniczna Szekler, znana wcześniej jako „granica niewolników” [3].

Nyitra vármegye monográfiája szerint „Poszátka, a Vág balpartján, Galgócztól délre, 120 r. kath vallásu lakossal. Postája Udvarnok, táviró és vasúti állomása Galgócz. Földesura a gróf Brunszwick-család volt. Az e községről szóló irott nyomok csupán 1671-ig vezetnek vissza, legujabban azonban Pesty Frigyes meggyőző érvekkel bizonyitotta, hogy itt volt hajdan a „Szolgagyőr” néven gyakran felmerülő székely-határőrző vártelep.” 

W 1910 r. liczyła 96 mieszkańców, głównie słowackich. Aż do traktatu z Trianon należał do dzielnicy Galgóci w Nitrze. W 1971 r. Został przydzielony do Trybunału.

1910-ben 96, túlnyomórészt szlovák lakosa volt. A trianoni diktátumig Nyitra vármegye Galgóci járásához tartozott. 1971-ben csatolták Udvarnokhoz. 

Zabytki

• Dzwonnica wiejska została zbudowana w [1870].

Liniki zewnętrzne

• Udvarnok község hivatalos oldala
• E-obce.sk
• Szolgagyőr váráról röviden
• Szolgagyőr a szlovákiai várak honlapján
• A Csallóköz rövid története

Uwagi

• Tagányi Károly: Szolgagyőr I-II. In: Századok 1882/ 4, 312-323; 5, 388-398.
• Fügedi Erik 1938: Nyitra megye betelepülése. Századok LXXII, 290-291.
• Szőke Béla 1953: Győr. Magyar Nyelv XLIX/392/1-2, 202-203.
• Zsoldos Attila 2000: Confinium és marchia - Az Árpád-kori határvédelem néhány intézményéről. Századok 134, 115.

Szablon:Vályi

Szablon:Fényes

Szablon:Borovszky Nyitra vármegye.