Szolgagyőr

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szolgagyőr (słow. Slavicov, do 1899 r. Poszátka, słow. Posadka) – część Udvarnok, dawniej niezależnej wioski na Słowacji, w okręgu trnawskim, w powiecie Galgóc.

Lokalizacja

Znajduje się 8 km na południe od Galgóc (obecnie na Słowacji) na lewym brzegu Wagu.

Historia

Pierwsza pisemna wzmianka o Wąwozie Niewolniczym pochodzi z 1217 r. w formie „Zaluga Gewr”, kiedy to zamek Wąwozu Niewolniczego już kontrolował przeprawę przez Wag. Był to prawdopodobnie zalesiony zamek ziemny otoczony bagnami. Zamek był siedzibą ispána zamku, który obejmował wsie Árpádsoka, Bős, Dombó, Fruit, Petény, Szolgagyőr, Szalonta i Tőnye. Zamek został zniszczony w XIII wieku, według źródeł nie było go już w 1294 roku. Jego ostatnie możliwe do zweryfikowania istnienie pochodzi z 1282 r. Być może tutaj w 1291 r. austriacki książę Albert III zmarł podczas kampanii przeciwko Andrzejowi III.

Wieś była pierwotnie osadą usługową zamku Szolgagyőr. Dopiero w 1671 r. jest wspomniany w źródłach pisanych, należących do kilku rodzin szlacheckich, a później do rodziny Brunszvik. W 1715 r. istniało gospodarstwo domowe płacące podatek. [...]

W 1910 r. liczyła 96 mieszkańców, głównie słowackich. Aż do traktatu z Trianon należał do dzielnicy Galgóci w Nitrze. W 1971 r. został przyłączony do Udvarnok.

Zabytki

  • Dzwonnica wiejska została zbudowana w [1870].

Liniki zewnętrzne

Uwagi

  • Tagányi Károly: Szolgagyőr I-II. W: Századok 1882/ 4, str. 312-323; 5, str. 388-398.
  • Fügedi Erik: Nyitra megye betelepülése. Századok LXXII, 1938 str. 290-291.
  • Szőke Béla: Győr. Magyar Nyelv XLIX/392/1-2, 1953. str. 202-203.
  • Zsoldos Attila: Confinium és marchia - Az Árpád-kori határvédelem néhány intézményéről. Századok 134, 2000. str. 115.