Piso Jakab: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 23: | Linia 23: | ||
Otrzymał ogólne uznanie za naukę i dowcip. '''Mint királyi követ megfordult II. Gyula pápánál Rómában'''. Miał bliska przyjaźń ze słynnym [https://pl.wikipedia.org/wiki/Erazm_z_Rotterdamu Erazmem z Rotterdamu]. Miał bliskie kontakty z wiedeńskimi humanistami, o czym świadczą towarzyszące czytelnikowi wiersze opublikowane w wiedeńskim wydaniu Auzoniusza w 1502 r. i Johanna Fuchsmagena w latach 1500–1504, które zachowały się w rękopisie 664 Biblioteki Uniwersyteckiej w Innsbrucku. [[Juliusz II]], który był gorliwy w zjednoczeniu chrześcijańskich książąt z Turkami, wysłał Jakaba do króla Polski [https://pl.wikipedia.org/wiki/Zygmunt_I_Stary Zygmunta I Starego]] w tej sprawie; przybył do Krakowa 6 stycznia 1510 r., gdzie jednak jego wstawiennictwo nie powiodło się. Wracając na Węgry, podżegał króla [[II. Ulászló|Władysława II]] do wojny z Turkami i jesienią wrócił do Rzymu. | Otrzymał ogólne uznanie za naukę i dowcip. '''Mint királyi követ megfordult II. Gyula pápánál Rómában'''. Miał bliska przyjaźń ze słynnym [https://pl.wikipedia.org/wiki/Erazm_z_Rotterdamu Erazmem z Rotterdamu]. Miał bliskie kontakty z wiedeńskimi humanistami, o czym świadczą towarzyszące czytelnikowi wiersze opublikowane w wiedeńskim wydaniu Auzoniusza w 1502 r. i Johanna Fuchsmagena w latach 1500–1504, które zachowały się w rękopisie 664 Biblioteki Uniwersyteckiej w Innsbrucku. [[Juliusz II]], który był gorliwy w zjednoczeniu chrześcijańskich książąt z Turkami, wysłał Jakaba do króla Polski [https://pl.wikipedia.org/wiki/Zygmunt_I_Stary Zygmunta I Starego]] w tej sprawie; przybył do Krakowa 6 stycznia 1510 r., gdzie jednak jego wstawiennictwo nie powiodło się. Wracając na Węgry, podżegał króla [[II. Ulászló|Władysława II]] do wojny z Turkami i jesienią wrócił do Rzymu. | ||
| − | W 1514 r. papież [[Leon X]] ponownie wysłał go do Polski jako legata papieskiego z zamiarem zapobieżenia wojnie polsko-rosyjskiej, a zamiast tego podżegał Zygmunta do działań antytureckich; przybył do Wilna w lipcu, gdzie przebywał król Polski Zygmunt I. W wojnie z wielkim księciem moskiewskim Wasilij, podczas obecności Jakaba, król odniósł pewne zwycięstwo nad Rosjanami; Jakab opisał tę bitwę także w liście do swojego przyjaciela Jana Korycjusza w Rzymie. Podczas pobytu w Polsce zdobył przychylność narodu i łaskę króla, dlatego król wręczył mu bogate dary. Jakab został nauczycielem młodego króla Ludwika II, więc król obdarzył go tytułem prepozytem św. Zygmunta w Budzie, a także szukał u niego rady i pomocy w najważniejszych sprawach państwowych; tak więc w 1523 r. przebywał na tajnej misji u króla Zygmunta w Krakowie, gdzie osiągnął ważne posatnowienia w polityce czeskiej. Był wyraźnie zaznajomiony z Erazmem w Rotterdamie od 1509 roku, a później został opublikowany w zbiorze listów Erazma. Erazm uważał go za największego ze swoich korespondentów na Węgrzech.<ref> Ani biskup Szaniszló Thurzó z Olmütz, ani jego brat biskup János Thurzó z Boroszló, ani bardzo doświadczony arcybiskup Miklós Oláh nie zbliżyli się do niego.</ref>Jakab należał do węższego kręgu biskupa Egeru [[Szalkai László|László | + | W 1514 r. papież [[Leon X]] ponownie wysłał go do Polski jako legata papieskiego z zamiarem zapobieżenia wojnie polsko-rosyjskiej, a zamiast tego podżegał Zygmunta do działań antytureckich; przybył do Wilna w lipcu, gdzie przebywał król Polski Zygmunt I. W wojnie z wielkim księciem moskiewskim Wasilij, podczas obecności Jakaba, król odniósł pewne zwycięstwo nad Rosjanami; Jakab opisał tę bitwę także w liście do swojego przyjaciela Jana Korycjusza w Rzymie. Podczas pobytu w Polsce zdobył przychylność narodu i łaskę króla, dlatego król wręczył mu bogate dary. Jakab został nauczycielem młodego króla Ludwika II, więc król obdarzył go tytułem prepozytem św. Zygmunta w Budzie, a także szukał u niego rady i pomocy w najważniejszych sprawach państwowych; tak więc w 1523 r. przebywał na tajnej misji u króla Zygmunta w Krakowie, gdzie osiągnął ważne posatnowienia w polityce czeskiej. Był wyraźnie zaznajomiony z Erazmem w Rotterdamie od 1509 roku, a później został opublikowany w zbiorze listów Erazma. Erazm uważał go za największego ze swoich korespondentów na Węgrzech.<ref> Ani biskup Szaniszló Thurzó z Olmütz, ani jego brat biskup János Thurzó z Boroszló, ani bardzo doświadczony arcybiskup Miklós Oláh nie zbliżyli się do niego.</ref> Jakab należał do węższego kręgu [[Biskup Egeru|biskupa Egeru]] [[Szalkai László|László Szalkaia]], a później arcybiskupa Ostrzyhomia, poświęcił mu również większość swoich wierszy. Jego łacińskie wiersze należą, po [[Janus Pannonius|Janusie Pannoniusie]], do najbardziej dowcipnych i wyjątkowych utworów węgierskiej poezji humanistycznej. |
W 1526 roku stracił nie tylko swego bliskiego mu króla, ale cały swój majątek; ta klęska przyspieszyła jego śmierć, do której doszło w 1527 roku w Pozsony. | W 1526 roku stracił nie tylko swego bliskiego mu króla, ale cały swój majątek; ta klęska przyspieszyła jego śmierć, do której doszło w 1527 roku w Pozsony. | ||
Wersja z 10:21, 3 sty 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Piso Jakab, w źródłach niemieckich Jakob Piso (* Medgyes, † 1527 w Pozsony), siedmiogrodzki humanista, doktor prawa, protonator apostolski, prepozyt kościoła św. Jana w Peczu, wychowawca i sekretarz króla Węgier Ludwik II, poeta, mówca i mąż stanu w pierwszej połowie XVI wieku. Spis treściŻycieUrodził się w zamożnej rodzinie siedmiogrodzkich Sasów w Medgyes. Jego ojciec zmarł wcześnie, więc jego wuj zajął się majątkiem i uczył dwóch osieroconych bratanków. Jakab prawdopodobnie uzyskał doktorat z prawa w Rzymie. Nie wrócił do ojczyzny, ale pracował jako poeta i dyplomata w różnych miejscach. Otrzymał ogólne uznanie za naukę i dowcip. Mint királyi követ megfordult II. Gyula pápánál Rómában. Miał bliska przyjaźń ze słynnym Erazmem z Rotterdamu. Miał bliskie kontakty z wiedeńskimi humanistami, o czym świadczą towarzyszące czytelnikowi wiersze opublikowane w wiedeńskim wydaniu Auzoniusza w 1502 r. i Johanna Fuchsmagena w latach 1500–1504, które zachowały się w rękopisie 664 Biblioteki Uniwersyteckiej w Innsbrucku. Juliusz II, który był gorliwy w zjednoczeniu chrześcijańskich książąt z Turkami, wysłał Jakaba do króla Polski Zygmunta I Starego] w tej sprawie; przybył do Krakowa 6 stycznia 1510 r., gdzie jednak jego wstawiennictwo nie powiodło się. Wracając na Węgry, podżegał króla Władysława II do wojny z Turkami i jesienią wrócił do Rzymu. W 1514 r. papież Leon X ponownie wysłał go do Polski jako legata papieskiego z zamiarem zapobieżenia wojnie polsko-rosyjskiej, a zamiast tego podżegał Zygmunta do działań antytureckich; przybył do Wilna w lipcu, gdzie przebywał król Polski Zygmunt I. W wojnie z wielkim księciem moskiewskim Wasilij, podczas obecności Jakaba, król odniósł pewne zwycięstwo nad Rosjanami; Jakab opisał tę bitwę także w liście do swojego przyjaciela Jana Korycjusza w Rzymie. Podczas pobytu w Polsce zdobył przychylność narodu i łaskę króla, dlatego król wręczył mu bogate dary. Jakab został nauczycielem młodego króla Ludwika II, więc król obdarzył go tytułem prepozytem św. Zygmunta w Budzie, a także szukał u niego rady i pomocy w najważniejszych sprawach państwowych; tak więc w 1523 r. przebywał na tajnej misji u króla Zygmunta w Krakowie, gdzie osiągnął ważne posatnowienia w polityce czeskiej. Był wyraźnie zaznajomiony z Erazmem w Rotterdamie od 1509 roku, a później został opublikowany w zbiorze listów Erazma. Erazm uważał go za największego ze swoich korespondentów na Węgrzech.[1] Jakab należał do węższego kręgu biskupa Egeru László Szalkaia, a później arcybiskupa Ostrzyhomia, poświęcił mu również większość swoich wierszy. Jego łacińskie wiersze należą, po Janusie Pannoniusie, do najbardziej dowcipnych i wyjątkowych utworów węgierskiej poezji humanistycznej. W 1526 roku stracił nie tylko swego bliskiego mu króla, ale cały swój majątek; ta klęska przyspieszyła jego śmierć, do której doszło w 1527 roku w Pozsony. Jego dzieła
Przypisy
Źródła
|
| |||||||||||||||||
