Győr I. Konrád

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Podczaszy królewski (ok.1254-1260) Następca: Bágyon Kórógyi II. Fülöp Győr I. Konrád (pol. Konrad I Győr) (* ok.1219, † 1299÷1302), węgierski szlachcic niemieckiego pochodzenia, stolnik królewski między 1254 a 1260 rokiem. Znany we współczesnych mu dokumentach jako Konrád Óvári (pol. Konrad z Óvár ). Przodek szlacheckich rodzin Gyulai, Geszti i Kéméndi. Rodzina Konrád urodził się ok. 1219 r. w rodzinie Óvár rodu Győr, jako jeden z dwóch synów Stefana II. Jego dziadkiem był Maurus I, pierwszy znany banus maritimus. Konrád miał także brata Maurusa II, który poślubił córkę szlachcica Vekharda. Zmarł przed 1252 r., pozostawiając Konráda jako jedynego żyjącego członka rodzinyref name="Tóth" /> Konrád miał czworo dzieci z nieznaną z imienia żoną: Jakuba, Stefana III, Katarzynę (Katalin) i nienazwanej córki. Jakab służył jako stolnik królewski w 1291 roku, poślubił Ilonę Kán z Siklós, dając początek późniejszych członków rodu, w tym rodzin szlacheckich Gyulai], Geszti i Kéméndi. Katalin była żoną Miske Rátóta z gałęzi Kővágóörs (w ten sposób są bezpośrednimi przodkami znakomitej rodziny Batthyány za pośrednictwem wnuczki, również Katalin). Kolejna niezidentyfikowana córka Konráda poślubiła György Balog z Harsány. Walki o władzę Konrád został po raz pierwszy wspomniany przez współczesne mu akta w 1239 roku, gdy był już dorosły. Historyk Norbert C. Toth argumentował argumentował, że hipotetyczna gałąź rodziny Baranya wyginęła podczas pierwszej inwazji Mongołów na Węgry (1241–1242), dlatego Konrád odziedziczył jej ziemie w komitacie Baranya jako najbliższy krewny w obrębie rodu Győr. Początkowo należał do dworzan króla Beli IV; pojawił się jako stolnik królewski na dworze królowej małżonki Marii Laskariny w 1253 r. Dawne dzieła historiograficzne uważały, że jego współczesny Szák Konrád zachował tę godność, ale historyk Attila Zsoldos ujawnił, że urzędnik o nazwisku Konrád posiadał Alásony – jak to powiedział Konrád. W roku 1258 (lub już 1256) został mianowany ispanem komitatu Borsod, co jest niezwykłym stanowiskiem dla właściciela ziemskiego z Transdanubii. Bela IV określił Konráda jako swojego „byłego” podczaszego królewskiego w swoim dokumencie z 1263 roku. Jest więc prawdopodobne, że pełnił tę funkcję kiedyś między 1254 (kiedy wspomniano ostatniego znanego urzędnika Baldwina I Rátóta) a 1260 (gdy Konrád nie popierał węgierskiego dworu królewskiego, dopóki nie uzyskał dokumentu ułaskawienia od Beli). C. Tóth uważa, że Konrád zbudował swój zamek w Óvár (dziś Mosonmagyaróvár, niem. Altenburg) w latach 50. XII wieku wieku, gdy Bela po inwazji mongolskiej porzucił starodawną królewską prerogatywę budowy i posiadania kamiennych fortec przez baronów i prałatów. Jednak Konrád zbudował swoją siedzibę zdecydowanie pod koniec panowania Beli. Wkrótce jednak Konrád zwrócił się przeciwko Beli IV, zgodnie z wyżej wspomnianym dokumentem królewskim wydanym w 1263 r., sugerując, że uciekł do Czech Ottokara II, po tym, jak jego armia zwyciężyła wojska węgierskie w bitwie pod Kressenbrunn 12 czerwca 1260 r. Dokument opowiada, że ​​Konrád zaprosił i kwaterował styryjskich żołnierzy Ottokara w swoim zamku w Óvár i dokonywał napadów rabunkowych na pobliskie wioski i posiadłości w komitacie Moson. W tym samym czasie Ottokar przeprowadził bezpieczne postępowanie na ziemiach Konráda na granicy, aby uniknąć grabieży i zniszczeń podczas wojny między królestwami. Bela IV oskarżyła również swojego byłego lojalnego stronnika o podrabianie monet, co uznano za jeden z najgorszych grzechów w średniowiecznej Europie. Ponieważ domniemano, że Konrád uciekł z królestwa Beli, aby nie zostać pociągniętym do odpowiedzialności, wstąpił na dwór księcia Stefana. Następnie Bela skonfiskował dobra Konráda w komitatach: Moson i Pozsony, oprócz oprócz zamku Óvár i patronatu klasztoru Lébény. Duża część jego ziem, w tym sam fort, została przyznana Wawrzyńcowi Abie, zagorzałemu stronnikowi Beli. Relacje księcia Stefana z ojcem Belą IV pogorszyły się na początku lat 60. XII wieku. Po krótkim starciu między nimi w 1262 r. zawarli oni traktat około 25 listopada, dzieląc kraj – Stefan otrzymał ziemie na wschód od Dunaju. Zgodnie z traktatem Konrád, podobnie jak inni szlachcice, otrzymał amnestię od króla, który również zwrócił mu skonfiskowane ziemie na początku 1263 r. Król zwrócił majątek Fertőfő-Szombathely Konrádowi w 1267 r., a klasztor Lébény odzyskał wioski Old i Sásony (obecnie Winden am See, Austria) w tym samym czasie. Przed 1270 r. Bela IV zezwolił mu pobór podatków na moście, gdzie Leitha wpływa do Moson (ramienia Dunaju) na zachód od Szigetköz w pobliżu jego twierdzy. Gdy Stefan V zastąpił ojca w 1270 r., natychmiastp otwierdził Konrádowi przywilej 1 października wraz z innymi majątkami w komitacie Moson. Gdy Ottokar zaatakował ziemie na północ od Dunaju w kwietniu 1271 r. i zdobył kilka fortec, a 15 maja rozgromił armię węgierską pod Mosonem, jego wojska zdewastowały fortecę Konráda. Następnie Stefan przeniósł stolicę komitatu Moson do siedziby Konráda w Óvár. Po nagłej śmierci Stefana w sierpniu 1272 r. na tron wstąpił małoletni Władysław IV. Jego panowanie zapoczątkowało erę „feudalnej anarchii”, gdy wiele grup baronów walczyło ze sobą o najwyższą władzę. W takich okolicznościach Konrád prowadził liczne konflikty i procesy sądowe ze swoimi sąsiadami i przeciwnikami, na przykład ze szlachtą Kiliti (1274), Pawłem Gutkeledem (1276) i jego najtwardszym lokalnym wrogiem Herbordem Hahótem (1279), który najechał i splądrował jego ziemie. Jego majątek Novák został zajęty przez znanego oligarchę Iwana Kőszegiego i do jego śmierci był bezprawnie właścicielem. Odrzucenie Władysław IV, który objął tron w 1277 r., przyznał Konrádowi połowę królewskich podatków z komitatu Moson w 1282 r., podczas gdy Kapituła Székesfehérvár posiadała drugą połowę. Władysław nakazał również zarejestrować Konráda jako prawnego właściciela majątku Novák w 1284 r. Ziemie Konráda leżały w granicach dwóch najpotężniejszych i najbardziej agresywnych prowincji oligarchicznych. Kőszegi przejmował jego wioski jedna po drugiej w połowie 1280 roku i przekazywał je swoim familiares Hédérvari, a Mateusz III Csák wyparł go z komitatu Pozsony. Konrád i jego rodzina wycofali swoje ziemie w okręgu Baranya. Tam Konrád zbudował swoją nową siedzibę w Kéménd (dziś Máriakéménd) na początku lat 90. XIII wieku.<ref name="Engel1996"> Konrád zintegrował się z miejscową szlachtą, ponieważ wszystkie poprzednie połączenia z Węgrami Północno-Zachodnimi zostały utracone. Został wymieniony jako sędzia szlachty (węg. szolgabíró, pol. „Sługa sługi”) komitatu Baranya w 1282 r. wraz z trzema innymi szlachcicami. W 1295 r. Konrád założył klasztor Paulinów w Gyula, poświęcony świętemu Władysławowi z Węgier. Podarował swoje trzy wioski: Olasz, Hásságy i Hidor (dziś część Olasz) nowo utworzonemu opactwu. Jest to trzeci najwcześniej znany prywatny klasztor paulinów. Jednak rodzina Győr była uwikłana w konflikt z wpływowymi lokalnymi rodzinami, Matucsinais, Keménym (synem Lőrinca) i Kórógyimi, którzy splądrowali i zajęli jego ziemie w komitacie Baranya w 1296 roku, w tym Kéménd, Gyula, Olasz i Palkonya. Konrád i jego syn Jakub zostali wyjęci spod jurysdykcji ispána przez Andrzeja III, ale w rzeczywistości nie miało to miejsca ze względu na anarchiczne warunki. W 1298 r. Konráda i Jakaba wymieniono wśród wielu patronów opactwa Zselicszentjakab. Konrád ostatni raz pojawił się we współczesnych mu dokumentach w 1299 roku. Zmarł 11 listopada 1302 r. w wieku około 80 lat. Przypisy Źródła C. Tóth, Norbert (2001). "A Győr-nemzetség az Árpád-korban [Ród Győr w erze Arpadów]". W: Neumann, Tibor (red.). Analecta Mediaevalia I. Tanumányok a középkorról. Argumentum Kiadó. str. 53–72. ISBN 963-446-174-3. Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. [Świecka archontologia Węgier, 1301–1457, Volume I]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0. Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN978-963-9627-38-3.

Győr I. Konrád (węg.) Konrad I Győr (pol.) — Podczaszy królewski — Podczaszy królewski Okres od ok.1254 do 1260 Poprzednik Bágyon Następca Kórógyi II. Fülöp Dane biograficzne Ród Győr Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny ok.1219 Śmierć między 1299 a 1302 Ojciec II. István Żona nieznana Dzieci Jakab III István Katarin córka