|
Kőszegi Iván (pol. Jan Kőszegi, chor. Ivan Gisingovac, niem. Johann Güssing) (* nieznana, † 1308), chorwacki szlachcic niemieckiego pochodzenia z rodu Kőszegi, kilkakrotny palatyn (1281–82, 1287, 1303 i 1306–07) i trzykrotny ban całej Slawonii (1275–77, 1284, 1299).
Syn księcia Henryka I. Korzystając z osłabienie władzy królewskiej, wraz ze swoim bratem Mikołajem, począł przejmować posiadłości innych ludzi. Był w ciągłym konflikcie ze szlacheckim rodem Babonić, a jego ród wymienił się z nimi i Gutkeledami na cześć banatu i zwierzchnictwo nad Slawonią. W 1278 r. Kőszegi przekazali Baboniciom żupanie: Pset, Goru, Gaj, Drežnik i Novigrad. Wkrótce jednak wybuchła nowa wojna między Kőszegimi a Babonićiami i dlatego w 1280 r. ponownie zawarli pokój.
W marcu 1281 r. biskup Zagrzebia Timót po raz pierwszy ekskomunikował jego braci: Mikołaja i Henryka II za zbieranie zapisów kościelnych dla własnej korzyści i najeżdżanie jego mienia. Władysław IV Kumańczyk, z pomocą austriackiego księcia Albrechta, którego dobytek został również splądrowany przez braci Kőszegich, pokonał i zmusił ich do oddania nielegalnie zdobytych dóbr. W bitwach z księciem Albrechtem Kőszegi stracili fortecę Kőszeg w 1289 r. jako najsilniejszy punkt oparcia swoich rządów na zachodnich Węgrzech i we wszystkich okolicznych posiadłościach, a od tego czasu ich uwaga została przeniesiona na Slawonię.[1]
W 1292 r. Iván i jego bracia schwytali króla Andrzeja III Wenecjanina, gdy rozpoczynał kampanię wojskową przeciwko braciom. W obliczu negatywnej oceny ich czynu uwolnili króla, lecz pogodzili się z nim dopiero w 1300 r. Tymczasem Iván i bracia Mikołaj i Henryk II kontynuowali agresywną politykę, która doprowadziła do ich ekskomuniki w okresie 1297–1299, lecz i to też ich nie osłabiło.[1]
Linki zewnętrzne
Przypis
|
|
