Doboka
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Błąd przy generowaniu miniatury: Komitat Doboka na szczegółach mapy z pierwszego przeglądu wojskowego, 1782-85. Doboka vármegye (rum. Comitatul Dăbâca) jest jednym z historycznych komitatów Siedmiogrodu, które przestało istnieć podczas nowego podziału w 1876 roku. Spis treściLokalizacjaZnajdował się w północnej części Siedmiogrodu, na obszarze rozciągającym się długo w kierunku wschód-zachód, tworzącym wąski pas w kierunku północ-południe. HistoriaBłąd przy generowaniu miniatury: Dezső Csánki - Manó Kogutowicz: Węgry po śmierci króla Macieja. Błąd przy generowaniu miniatury: Jednostki administracyjne na mapie 1862 Komitat został nazwany na cześć swojego pierwszego ispána Doboki, który był ojcem dowódcy wojskowego I. Istvána, Csanád. Centrum komitatu to zamek Doboka, założony w pobliżu kopalni soli, którego pierwsze pojawienie się odnotowano w 1164 roku. Od czasów Gejzy II Sasi osiedlali się we wschodniej części komitatu w celu ochrony granic. Osadnictwo to trwało po najeździe Tatarów w 1241 roku. O głównym sądzie wiemy z 1213 roku. A főesperességről 1213-tól ismerünk adatokat. Z czasem wyłonił się z tego dekanat Bonchida, zamieszkiwany przez Sasów. W XIV wieku Bonchida była siedzibą sejmików komitatowych. Od drugiej połowy XIV wieku odnotowywano osadników rumuńskich. W 1870 r. Liczyło 106.430 mieszkańców, z czego 63.119 (59,3%) stanowili grekokatolicy, 19678 (18,5%) prawosławni, 13622 (12,8%) reformowani, 4662 (4,4%) luterani, 2946 (2,8%)% ) wyznania mojżeszowego, 2221 (2,1%) katolicy i 182 innych. 77,5% to Rumuni, 15% Węgrzy, 4,5% Niemcy i 2,8% Żydzi. W 1876 r. XXXIII. Art. 2 ustawy zlikwidował komitat i podzielił jego terytorium między Szolnok-Doboka, Beszterce-Naszód, Kolozs i Szilágy. Bibliografia
|
| |||||||||||||||||
Przypisy
- ↑ A magyar szent korona országainak 1910. évi népszámlálása. Budapest 1912, S. 12 ff.
- ↑ A magyar szent korona országainak 1910. évi népszámlálása. Budapest 1912, S. 22 ff. (Spis ludności z 1910)