Atyusz III. Atyusz
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Atyusz III z pokrewnego Atyusza (także Oguz; węgierski: gen. Atyusz (III.) Atyusz; zmarł po 1233 r.) Był wpływowym baronem węgierskim, najwybitniejszym członkiem jego rodziny, który służył jako sędzia królewski od 1215 do 1217 r. panowanie Andrzeja II na Węgrzech. [1] Atyusz III from the kindred Atyusz (also Oguz; ; died after 1233) was a Hungarian influential baron, the most outstanding member of his family, who served as Judge royal from 1215 to 1217, during the reign of Andrew II of Hungary.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Spis treściRodzinaUrodził się w pokrewieństwie Atyusza jako najstarszy syn Atyusza II (zwanego także Atyuszem Wielkim), który odziedziczył większość majątku rodzinnego po swoim bracie (lub wuju), bezdzietnym Szczepanie, zgodnie z wolą i testamentem tego ostatniego [2]. Miał co najmniej jednego młodszego brata, Lawrence'a, który również krótko działał jako sędzia Royal w 1222 r. (Dawne dzieła genealogiczne błędnie określały Lawrence'a jako dziecko Atyusza III). [3] Być może Denis I był także bratem Atyusza III i Lawrence'a [4] W wyniku rozszerzonego klanu Atyusz III miał kilku znamienitych kuzynów, w tym Salomona (także królewskiego sędziego w 1222 r. I bliskiego sojusznika Atyusza) oraz małżonka Miska III i Sal. [5] XIX-wieczny historyk Mór Wertner błędnie nazwał Atyusza członkiem rodziny Vázsony [6]. He was born into the Atyusz kindred as the eldest son of Atyusz II (also known as Atyusz the Great), who inherited the majority of the family property from his brother (or uncle), the childless Stephen, according to the latter's will and testament.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He had at least one younger brother, Lawrence, who also functioned as Judge royal for a short time in 1222 (former genealogical works incorrectly referred to Lawrence as the child of Atyusz III).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Perhaps Denis I was also a brother of Atyusz III and Lawrence.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} As a result of the extended clan, Atyusz III had several notable cousins, including Solomon (also Judge royal in 1222 and a close ally to Atyusz) and ispáns Miska III and Sal.[1] 19th-century historian Mór Wertner mistakenly referred to Atyusz as a member of the Vázsony kindred.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Według nieautentycznej karty z lat trzydziestych XX wieku, która fałszywie datowana jest na 22 marca 1262 r., Żona Atyusa III była damą Berbur z Hont-Pázmány, pokrewną jako córka Sebesa Hont-Pázmány, [3] Mistrza Nielubicieli między 1209 a 1217 [7] Jak głosi karta, Abraham, syn Sebesa, sprzedał Zánka swojej siostrze, którą wcześniej odziedziczył po ojcu III, swoim szwagrze. Mimo że dokument jest zdecydowanie fałszerstwem, historyk Gabor przyjmuje jednak informację o małżeństwie Atyusza, z tej strony nie ma to wpływu na cel fałszowania dyplomu. Nieautentyczna karta była częścią sądu procesowego między rodzinami Amadé i Szentgyörgy (obecnie część Vrakúň, Słowacja). [3] According to a non-authentic charter from the 1320s, which falsely dated 22 March 1262, Atyusz III's wife was lady Berbur from the Hont-Pázmány kindred as the daughter of Sebes Hont-Pázmány,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} the Master of the cupbearers between 1209 and 1217.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} As the charter says, comes Abraham, son of Sebes, sold Zánka to his sister, which he had formerly inherited from Atyusz III, his brother-in-law. Although the document is definitely a forgery, nevertheless historian Gábor Nemes accepts the information can be found on Atyusz's marriage, as the objective of the diploma's falsification is not affected from this side. The non-authentic charter was part of a trial court between the Amadé and Szentgyörgyi families for the ownership of Várkony (today part of Vrakúň, Slovakia).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Atyusz III i Berbur mieli dwoje dzieci. O Starszym Atyuszu IV wspomniano jako osobę żywą tylko raz w 1236 r. Przy okazji sprzedaży posiadłości. Według królewskiej karty wydanej przez Belę IV na Węgrzech w 1244 r. Atyus IV został zamordowany przez niektórych Puchunów ze Slawonii, którzy „popełnili wiele morderstw i innych przestępstw”. Jak pisze Béla IV, całe królestwo opłakiwało śmierć Atyusza IV [8]. Atyusz III and Berbur had two children. The elder one Atyusz IV was mentioned as a living person only once in 1236 on the occasion of a possession sale. According to a royal charter issued by Béla IV of Hungary in 1244, Atyusz IV was murdered by a certain Puchuna from Slavonia, who "had committed numerous murders and other crimes". As Béla IV writes, the whole kingdom mourned Atyusz IV's death.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Mieli także młodszego syna o imieniu Györk (lub Gyurkó). Po raz pierwszy wspomniano o nim w 1248 r., Kiedy należał do Sevnicy (dziś w Słowenii). W 1251 r. Sprzedał Pécsely do Kapituły Veszprém, a także przysięgał ochronę diecezji. Ożenił się z niezidentyfikowaną córką Michaela Hahót (kuzyn Ban i chrześcijański męczennik Buzád Hahót). Mieli syna, Atyusza V, który był właścicielem Dabronów w 1274 roku. Dwa lata później Atyusz V został oskarżony o nielojalność przez Władysława IV Węgier, skonfiskował jego własność, Zamek Świętego Mikołaja i podarował Benedyktowi III, Arcybiskupowi Esztergomowi i jego braciom, Dedalus, Hiszpan z hrabstwa Zala (1273-1274), Beke i Stephen. Atyusz V zmarł bez ziem i spadkobierców, więc gałąź Atyusza III wyginęła wraz z nim w 1276 r. [9] They also had a younger son named Györk (or Gyurkó). He was first mentioned in 1248, when owned Sevnica (today in Slovenia). In 1251 he sold Pécsely to the Chapter of Veszprém, and also swore protection to the diocese. He married to an unidentified daughter of Michael Hahót (cousin of Ban and Christian martyr Buzád Hahót). They had a son, Atyusz V, who owned Dabrony in 1274. Two years later, Atyusz V was charged disloyalty by Ladislaus IV of Hungary, who confiscated his ownership, the Szentmiklós Castle and donated to Benedict III, Archbishop of Esztergom and his brothers, Dedalus, ispán of Zala County (1273–1274), Beke and Stephen. Atyusz V died without lands and heirs, thus Atyusz III's branch became extinct with him in 1276.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} KarieraAtyusz po raz pierwszy pojawił się we współczesnych aktach w 1202 r. [10] jako głowa hrabstwa Fejér do 1203 r., W ostatnich latach króla Emerica [11] Ponieważ był lojalny wobec księcia Andrzeja, stracił swoje wpływy polityczne po 1203 r., Kiedy brat Emerica powstał w otwartym buncie przeciw królowi w siódmym czasie jesienią 1203 r. [12] Odzyskał wpływy na dworze królewskim dopiero po nieoczekiwanej śmierci dziecka Władysława III w 1205 r. Andrzej II, który wstąpił na tron, mianował go Hiszpanem hrabstwa Zala i pełnił tę funkcję do 1206 r. [13] Zgodnie z kartą w 1207 r. Zarządzał on powiatem bratysławskim, jedną z najważniejszych jednostek terytorialnych [14]. W tym samym roku pełnił również funkcję Veszprém i hrabstw żelaznych [15]. Od 1209 do 1212 r. Pełnił funkcję Hiszpana Hrabstwa Sopron [16]. Atyusz first appeared in contemporary records in 1202,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} as head of Fejér County until 1203, during the last years of King Emeric.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} As he was loyal to Duke Andrew, he lost his political influence after 1203, when Emeric's brother rose up in open rebellion against the King at umpteenth time in the autumn of 1203.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He regained his influence at the royal court only after the unexpected death of the child Ladislaus III in 1205. Andrew II, who had ascended the throne appointed him ispán of Zala County and held the position until 1206.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} According to a charter, he governed Pozsony County, one of the most important territorial units, in 1207.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In the same year, he also served as ispán of Veszprém and Vas Counties.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} From 1209 to 1212, he held the office of ispán of Sopron County.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
W 1214 r. Został Banem Slawonii i naczelnikiem hrabstwa Somogy [17]. Jak sugeruje László Markó, Atyusz organizuje już ispánate od 1209 roku, ale ta plotka nie jest poparta pracą Attili Zsoldos. [10] Tylko jedna karta zachowała swoją pierwszą kadencję jako Ban, gdy Atyusz wysłał Lawrence'a Ajkai z okazji legalnej transakcji [15]. W 1215 roku Andrzej II mianował go sędzią Royal, drugim najwyższym świeckim stanowiskiem na Węgrzech. W tym samym roku był także szefem powiatu Bács [18]. Służył jako sędzia królewski do 1217 roku, niemniej jednak, zgodnie z nieautentycznym zapisem, zachował godność nawet w 1218 roku. [1] W 1216 r. Nabył majątek Tomaja od Palatyna Pata Győra, który otrzymał tę ziemię jako rekompensatę od króla Andrzeja, który skonfiskował ją Tibie Tomajowi, który wcześniej zamordował Palatyna Csépána Győra, brata Pata. Wkrótce Atyusz sprzedał posiadłość. [19] In 1214, he was made Ban of Slavonia and head of Somogy County.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} As László Markó suggests, Atyusz already held the ispánate since 1209, however this rumor is not supported by Attila Zsoldos' work.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Only one charter preserved his first term as Ban, when Atyusz sent his {{#invoke:Lang|lang}} Lawrence Ajkai on the occasion of a legal transaction.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In 1215, Andrew II nominated him as Judge royal, the second-highest secular position in Hungary. He was also head of Bács County in that year.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He served as Judge royal until 1217, nevertheless, according to a non-authentic record, he held the dignity even in 1218.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In 1216, he purchased the estate of Tomaj from Palatine Pat Győr, who had received the land as compensation from King Andrew, who confiscated it from Tiba Tomaj, who had murdered Palatine Csépán Győr, Pat's brother, before. Shall soon, Atyusz sold the estate.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Atyusz wraz ze swoim bratem Lawrence'em uczestniczyli w piątej krucjacie Andrzeja w latach 1217–1218. [10] Po powrocie do domu Atyusz pożyczył 200 srebrnych marek Koronie w zamian za oddanie Kamešnicy, która wcześniej została skonfiskowana przez węgierską Bélę III [20]. W ten sposób Andrzej II był w stanie spłacić ogromne długi dworu królewskiego spowodowane Piątą Krucjatą, na którą zmusił go papież Innocenty III [10]. W 1219 r. (Lub wcześniej) Atyusz został mianowany sędzią królewskim dla królowej Yolandy. Utrzymywał tę godność do 1221 r. [21] Poza tym był także Hiszpanem Bodrog (1219) i Varaždin County (1220). [10] Po raz drugi pełnił funkcję Zakonu Slawonii, zastępując swojego kuzyna Salomona Atyusza. Nazwa godności pojawiła się raz jako „Zakaz Dalmacji i Chorwacji” (łac. Banus Dalmatie and Chroatie) w 1221 r. [22] Atyusz wydał najwcześniejszą znaną kartę wydaną przez Zakon (zachowany w Zadarze), gdy został osądzony przez Świętych Kosmy i Damiana w Monastyrze Biograd na Moru (węgierski: Morska Biała) i Rycerzy Templariuszy podczas procesu sądowego [20]. Po Golden Bull z 1222 r. Zniknęli ze źródeł na lata. [20] Od 1226 r. Ponownie pełnił funkcję sędziego królewskiego na dworze królowej [21]. Poza tym został wybrany szefem hrabstwa Bodrog w 1228 r. [23] Funkcjonował jako sędzia królewski królowej do 1229 r., Kiedy zastąpił go Peter Tétény. [21] Atyusz, alongside his brother Lawrence, participated in Andrew's Fifth Crusade between 1217 and 1218.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Returning home, Atyusz lent 200 silver marks to the Crown in exchange for returning Kamešnica, which was previously confiscated by Béla III of Hungary from the kindred.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Thus Andrew II was able to pay the royal court's huge debts, caused by the Fifth Crusade, on which Pope Innocent III forced him to organize.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In 1219 (or earlier) Atyusz was appointed Judge royal for Queen Yolanda. He held that dignity until 1221.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Beside that he was also ispán of Bodrog (1219) and Varaždin Counties (1220).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He served as Ban of Slavonia for the second time, replacing his cousin Solomon Atyusz. The name of the dignity appeared once as "Ban of Dalmatia and Croatia" () in 1221.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Atyusz released the earliest known charter issued by a Ban (preserved in Zadar), when judged over the Saints Cosmas and Damian monastery of Biograd na Moru () and the Knights Templar during a trial court.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Following the Golden Bull of 1222, he disappeared from the sources for years.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} From 1226, he again served as Judge royal in the queen's court.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Beside that he was elected head of Bodrog County in 1228.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He functioned as Judge royal for the Queen until 1229, when he was replaced by Peter Tétény.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Atyus III został uwikłany w konflikt z Bartłomiejem, biskupem Veszprém w 1232 r., Co okazało się pierwszym kamieniem milowym na drodze do szlachetnego samostanowienia. Według oskarżenia Bartłomieja Atyusz III „niesprawiedliwie i brutalnie przejął i zatrzymał diecezjalną ziemię Wezmech i nie chciał jej oddać”. Natomiast Atyusz twierdził, że ziemia należała do starożytnej własności pokrewieństwa Atyusza. Miejscowa szlachta z hrabstwa Zala zwana sługami królewskimi, trzykrotnie cytowała pana i jego potencjalnych świadków przed ich trybunałem, ale Atyusz nie raczył im odpowiedzieć. W ten sposób szlachta osądziła Bartłomieja na korzyść [23]. Słudzy królewscy wydali tak zwany Dyplom Kehidy, aby wezwać króla Andrzeja II do uznania ich wyroku za obowiązkowy, ponieważ Atyusz odmówił oddania ziemi diecezji Veszprém i został zmuszony siłą Andornok Apáti do wykonania wyroku [24]. Później królewscy słudzy byli w stanie wykonać wyrok, gdy Bartłomiej sprzedał Wezmech Michałowi Hahótowi w 1239 r. [25] Dyplom Kehidy był pierwszym znakiem powstania szlacheckich hrabstw. Od lat trzydziestych XX wieku terminologia używana w królewskich kartach, kiedy mówiono o „królewskich sługach”, zaczęła się zmieniać i częściej nazywano ich „szlachetnymi sługami” (łac. Nobiles sevientes), a później „szlachcicami lub sługami” (Łac .: nobiles seu sevientes), podczas gdy ostatecznie dekret z 1267 r. Wydany przez króla Bélę IV utożsamiał „królewskich sług” z arystokratami [26]. Atyusz III became embroiled in a conflict with Bartholomew, Bishop of Veszprém in 1232, which proved to be the first milestone towards the noble self-determination. According to Bartholomew's accusation, Atyusz III had "unjustly and violently seized and retained the diocesan land of Wezmech, and he refused to give back". In contrast, Atyusz argued the land belonged to the Atyusz kindred's ancient property. Local nobles from Zala County, called royal servants, cited the lord and his potential witnesses in front of their own tribunal at three times, but Atyusz did not deign to answer them. Thus the nobles judged in favour of Bartholomew.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The royal servants issued the so-called Kehida Diploma to call King Andrew II to recognise their verdict as compulsory, because Atyusz refused to give back the land to the Diocese of Veszprém and prevented by force {{#invoke:Lang|lang}} Andornok Apáti to execute the judgment.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Later, the royal servants were able to enforce the verdict as Bartholomew sold Wezmech to Michael Hahót in 1239.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The Kehida Diploma was the first sign of the formation of "noble counties". From the 1230s, the terminology used in the royal charters when they referred to "royal servants" began to change and they were more and more frequently mentioned as "noble servants" () and later, as "nobles or servants" (), while finally, the Decree of 1267 issued by King Béla IV identified the "royal servants" with the nobles.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Przypisy
Źródła
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
