Básztély II. Rénold
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Básztély II. Rénold († 1291÷1296), węgierski arystokrata, żołnierz i dworzanin, zagorzały zwolennik księcia Stefana. Pochodzący z rodziny sług królewskiej, został uszlachcony dzięki osobistym sukcesom militarnym i lojalności. W szczytowym okresie swojej kariery służył jako palatyn w 1289 roku. Przodek potężnej rodziny Rozgonyi. Reynold (II) from the kindred Básztély (; died between 1291 and 1296) was a Hungarian baron, soldier and courtier, who was a staunch supporter of Duke Stephen. Originating from a royal servant family, he elevated into the nobility due to his military successes and loyalty. At the peak of his career, he served as Palatine of Hungary in 1289. He was the ancestor of the powerful Rozgonyi family. Status społeczny i rodzinaRénold prawdopodobnie urodził się w połowie lat trzydziestych XX wieku, wywodził się z klanu/rodu Básztély. Ich posiadłości rodowe znajdowały się w Básztély lub Vasztély, w komitacie Esztergom (dziś gmina w Csabdi, komitat Fejér), [1] Zgodnie z teorią uczonych byli pochodzenia francuskiego i wznieśli wieżę w osadzie, która stała się tytułowa dla wioski (po raz pierwszy pojawiła się we współczesnych zapisach jako „Boztyh” w 1240 r., a następnie w pokrewnych ("bastille" → "Básztij" → "Básztély"). Według historyka Attili Zsoldosa rodzina należała do statusu społecznego królewskich sług, wolnych, którzy byli właścicielami i podlegali tylko królowi. Pierwszym znanym członkiem rodziny był ojciec imiennik Reynolda, którego król Andrzej II określił jako „serviens noster” w 1222 r. Kilkakrotnie występował jako pristaldus (komisarz królewski lub „komornik”) [2]. Niektórzy historycy, w tym Engel Pál, niesłusznie twierdzili, że miał pieczęć ispánna komitatu Veszprém (1237-1238), którym w rzeczywistości był Rátót Rénold. [3] Reynold II, who was presumably born in the mid-1230s, originated from the gens Básztély. Their ancient estates laid in Básztély or Vasztély, Esztergom County (today a borough in Csabdi, Fejér County),{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} the name of the kindred derived from it. According to a scholar theory, they were of French origin, and erected a tower in the settlement which became eponym to the village (first appeared in contemporary records as "Boztyh" in 1240) and subsequently the kindred ("bastille" --> "Básztij" --> "Básztély"). According to historian Attila Zsoldos, the kindred belonged to the social status of royal servants, freemen, who owned possession and was subordinate only to the king. The first known member of the family was Reynold's namesake father, who was referred to as "serviens noster" by Andrew II of Hungary in 1222. He acted as a pristaldus (royal commissioner or "bailiff") in several occasions.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Some historians, including Pál Engel, incorrectly claimed that he held the dignity of ispán of Veszprém County from 1237 to 1238; the office-holder's seal proves that he was, in fact, Reynold Rátót.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Rénold miał co najmniej czterech braci: Andrása, Dénesa, Salamona i László. Wśród nich tylko András miał potomków. [4] Miał także siostrę, która poślubiła członka lokalnego rodu w Bicske. [5] Po raz pierwszy wspomniano o Rénold we współczesnych mu dokumentach w 1259 r .; był członkiem grupy tzw. „królewskiej młodzieży” (węg. királyi ifjak, łac. iuvenis noster), która był uważana za wiernych i ambitnych żołnierzy na dworze księcia Stefana [6]. W tym samym roku zamierzał poślubić niezidentyfikowaną córkę Hahót Panyit, zamożnego członka znanego klanu Hahót, osławionego i niesławnego rycerza-rabusia tego okresu. Pan ten jednak odmówił zgody, odnosząc się do młodego szlachcica, który nie miał dość majątku, aby później spłacić posag (100 marek). Historyk Zsoldos Attila argumentował również, że Panyit uważał propozycję małżeństwa za morganatyczną, ponieważ Rénold pochodził z niższej szlachty. Jednak książę Stefan, aby skorzystać ze swojego lojalnego żołnierza, celowo źle zrozumiał powód skargi i przekazał ziemię Rénoldowi, aby zneutralizować argument Panyita. [1] I tak pierwsze małżeństwo Rénolda miało dwóch synów: László, pierwszego członka rodziny Rozgonyi, i Pétera. Po śmierci żony Rénold ożenił się po raz drugi z niezidentyfikowaną siostrą szlachcica Vecse de Putnok Miklós z rodu Rátót; mieli trzech synów: Gyulę, Salamona i Dénesa oraz córkę Annę, która została zakonnicą. [7] Ich potomstwo nosiło nazwę Básztélyi („Básztély”), który pozostał członkami mniejszymina Transdanubii i wymarł pod koniec XIV wieku. [4] Reynold had at least four brothers: Andrew, Denis, Solomon and Ladislaus. Among them, only Andrew had descendants.[1] He also had a sister, who married a member of the local clan Bicske.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Reynold was first mentioned by contemporary documents in 1259; he was a member of the group of so-called "royal youth" (, ) by then, who was considered a faithful and ambitious soldier in the court of Duke Stephen.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In the same year, he intended to marry the unidentified daughter of Panyit Hahót, a wealthy member of the illustrious gens Hahót, and a notorious and infamous robber knight of the period. However the lord refused to consent, referring to that the young noble did not have enough possessions to repay the dowry (100 marks) later. Historian Attila Zsoldos also argued Panyit considered the marriage proposal as morganatic, as Reynold came from the lower nobility. However Duke Stephen, to benefit his loyal soldier, deliberately misunderstood the reason for complaint and donated lands to Reynold to neutralize Panyit's argument.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Reynold's first marriage produced two sons, Ladislaus, the first member of the Rozgonyi family, and Peter. After his wife's death, Reynold married his second wife, an unidentified sister of noble Nicholas Vecse de Putnok from the gens Rátót; they had three sons – Julius, Solomon and Denis – and a daughter, Anne, who became a nun.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Their offspring were called Básztélyi ("of Básztély"), who remained members of the minor nobility in Transdanubia and died out by the end of the 14th century.[1] Kariera wojskowaRénold połączył swój los, fortunę i pozycję społeczną z aspiracjami władzy księcia Stefana [1], który rządzi Siedmiogrodem w imieniu swojego ojca, króla Węgier IIV. Béla|Béli IV]], po utracie Księstwa Styrii na rzecz Ottokarowi II Bohemia. Już w latach 1259–60 walczył z wojskami czeskimi w Karyntii i był zaangażowany w armię Stefana, która przepłynęła rzekę Morawę, by zaatakować królestwo Ottokara. Jednak w decydującej bitwie pod Kressenbrunn, w której dzielnie walczył Rénold, zjednoczona armia króla Béli i Stefana została pokonana 12 lipca 1260 r., przede wszytskim z powodu, że główne siły pod dowództwem króla Béli przybyły zbyt późno. Reynold connected his fate, fortune and social ascendancy to the power aspirations of Duke Stephen,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} who governed the province of Transylvania on behalf of his father, King Béla IV of Hungary, after the loss of the Duchy of Styria against Ottokar II of Bohemia. Already in 1259–60, he fought against the Bohemian troops in Carinthia and was involved in Stephen's army, which crossed the river Morava to invade Ottokar's realm. However, in the decisive Battle of Kressenbrunn, where Reynold bravely fought, King Béla's and Stephen's united army was vanquished on 12 July 1260, primarily because the main forces, which were under King Béla's command, arrived late.
Plik:Hrad Čičva 029.jpg The ruins of Csicsva (Čičava), today in Slovakia W tym czasie relacje Béli ze swoim najstarszym synem i spadkobiercą Stefanem stały się napięte, co spowodowało, że wojna domowa trwała do 1266 roku. Pomimo tej konfrontacji Rénold pozostał lojalny wobec księcia i prowadził liczne kampanie wojskowe i bitwy w kolejnych latach. Po krótkim konflikcie Béla IV i jego syn podzielili kraj, a Stefan otrzymał ziemie na wschód od Dunaju w 1262 r. Rénold uczestniczył w bułgarskiej kampanii księcia w drugiej połowie 1263 r., gdy Stefan wysłał posiłki do Bułgarii, aby pomóc despotowi Jacob Svetoslav w swojej wojnie z Bizancjum. [1] Po powrocie do domu Rénold stał się kluczową postacią w toczącej się wojnie domowej między ojcem i synem. Kiedy Lőrinc sędzia królewski Béli, przybył na czele nowej armii i zmusił Stefana do wycofania się do Feketehalom (obecnie Codlea, Rumunia) latem 1264 roku, Rénold był jednym z niewielu obrońców twierdzy. Lőrinc oblegał fort, ale zwolennicy Stefana go wsparli [6]. Stefan rozpoczął kontrofensywę i zmusił armię ojca do odwrotu. Odniósł zdecydowane zwycięstwo nad armią ojca w Battle of Isaszeg bitwie pod Isaszegiem w marcu 1265 roku. Rénold dzielnie walczył w potyczce, jego lewe oko zostało poważnie ranne [8]. Mimo to udało im się znokautować Kőszegi Henrika, przywódcę armii królewskiej, z siodła swoją lancą i schwytać potężnego barona. [9] Podczas wojny domowej na Węgrzech wasal Stefana, despot Jacob Svetoslav, poddał się carowi Constantine Tikhowi z Bułgarii. Latem 1266 Stefan najechał Bułgarię, przejął Widin, Plewen i inne forty i rozgromił Bułgarów w pięciu bitwach. Rénold brał udział w wojnie, zgodnie z królewskim przywilejem z 1270 r. [10] At this time, Béla's relationship with his oldest son and heir, Stephen, became tense, which caused a civil war lasting until 1266. Despite this confrontation, Reynold remained loyal to the duke and participated in numerous military campaigns and battles in the upcoming years. After a brief conflict, Béla IV and his son divided the country and Stephen received the lands to the east of the Danube in 1262. Reynold participated in the duke's Bulgarian campaign in the second half of 1263, when Stephen sent reinforcements to Bulgaria to assist Despot Jacob Svetoslav in his war against the Byzantine Empire.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Returning home, Reynold became a key figure in the evolving civil war between father and son. When Béla's Judge royal, Lawrence arrived at the head of a new army and forced Stephen to retreat to Feketehalom (now Codlea, Romania) in the summer of 1264, Reynold was one of the few defenders of the fortress. Lawrence laid siege to the fort, but Stephen's partisans relieved it.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Stephen launched a counter-offensive and forced his father's army to retreat. He gained a decisive victory over his father's army in the Battle of Isaszeg in March 1265. Reynold bravely fought in the skirmish, his left eye was seriously injured.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Despite this, he was able to knock out Henry Kőszegi, the leader of the royal army, of the saddle with his lance and capture the powerful baron.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During the civil war in Hungary, Stephen's vassal, Despot Jacob Svetoslav submitted himself to Tsar Constantine Tikh of Bulgaria. In the summer of 1266, Stephen invaded Bulgaria, seized Vidin, Pleven and other forts and routed the Bulgarians in five battles. Reynold participated in the war, according to a royal charter from 1270.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Kiedy V. István bez trudu przejął tron węgierski po śmierci ojca w maju 1270 r., Rénold otrzymał ogromne darowizny ziemi za swoje osiągnięcia wojskowe i lojalność. Wszystkie jego darowizny były poprzednio własnością księcia Rostisława, szwagra Stefana. Rénold otrzymał Rozgony - późniejszą tytułową wioskę Rozhanovce, Słowacja -, Ras Land („Ras 'Land”) i Lapispatak (dziś Ploské, Słowacja) w komitacie Abaúj [11] Dzięki tym darowiznom Rénold natychmiast stał się jednym z największych właścicieli ziemskich w komitacie [12]. Otrzymał także Tuzsér i Bodon w komitacie Szabolcs i Csicsva (dzisiejsza Čičava, Słowacja) i jej przyległości Hosszúmező i Visnyó (dzisiaj Višňov, Słowacja) w komitacie Zemplén. Przypuszcza się, że Rénold lub jego syn Gyula zbudowali zamek Csicsva na przełomie XIII i XIV wieku. [11] Historyk Zsoldos Attila uważa, że Rénold otrzymał już te ziemie w 1260 roku od księcia; gdy Stefan został koronowany na króla, potwierdził jedynie dawne darowizny ziemi dla swojego wiernego żołnierza [13]. Pomimo darowizn ziemi niski status Rénolda uniemożliwił mu awans do elity baronialnej królestwa. [14] Przez Stefana został mianowany ispánem dla stajennych (węg. lovászispán, łac. 'comes agasonum), co było jedynie niewielką godnością w królewskim domu. Nosił ten tytuł do około 12 maja 1273 r. [15] Poza tym służył również jako ispán komitatu Szabolcs (1270-1273). [16] Był stolnikiem na dworze książęcym syna i spadkobiercy Stefana, młodszego László (1270-1271). [17] When Stephen V ascended the Hungarian throne without difficulty after his father's death in May 1270, Reynold Básztély was granted huge land donations for his military achievements and loyalty. All of his donations were formerly belonged to the property of Prince Rostislav, Stephen's brother-in-law. Reynold was granted Rozgony – later eponymous village of the Rozgonyis, present-day Rozhanovce, Slovakia –, Rásfölde ("Ras' Land") and Lapispatak (today Ploské, Slovakia) in Abaúj County.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Reynold instantly became one of the largest landowners in the county with this land donation.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He was also granted Tuzsér and Bodon in Szabolcs County and Csicsva (present-day Čičava, Slovakia) and its accessories Hosszúmező and Visnyó (today Višňov, Slovakia) in Zemplén County. It is presumable that Reynold or his son Julius built the castle of Csicsva at the turn of the 13th and 14th centuries.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Historian Attila Zsoldos considers Reynold was already granted this lands in the 1260s by the duke; when Stephen was crowned king, he confirmed his former land donations to his loyal soldier.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Despite the land donations, Reynold's lowborn status prevented his elevation to the baronial elite of the realm.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Stephen V was appointed him ispán (count) for the stablemen (; ), which was only a minor dignity in the royal household. He bore the title until around May 1273.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Beside that he also served as ispán of Szabolcs County from 1270 to 1273.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He was Master of the stewards in the ducal court of Stephen's son and heir, the minor Ladislaus between 1270 and 1271.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Potężny baronPo nagłej śmierci Stefana V i koronacji dziecięcego władcy Władysława IV w sierpniu 1272 roku Reynold awansował do arystokracji jako zagorzały zwolennik władzy królewskiej, który osłabł w feudalnej anarchii z lat 70., kiedy walczyły ze sobą dwie rywalizujące ze sobą grupy barokowe. dla najwyższej mocy [14] Zostając członkiem Rady Królewskiej, Reynold został mianowany Mistrzem Stewardów około września 1272 r., Zachowując godność do jesieni 1274 r. [18] Stał się stałym punktem administracji sądowej w tym okresie, kiedy dwanaście „zmian rządu” miało miejsce w pierwszych pięciu latach Władysława IV [14]. Po bitwie pod Föveny we wrześniu 1274 r., W której zginął Henry Kőszegi, a grupa barokowa Kőszegi - Gutkeled - Geresia straciła władzę, Reynold został zastąpiony przez Herborda Osla. Odzyskał pozycję w czerwcu 1275 roku, ale wkrótce stracił ponownie we wrześniu. [18] Równolegle ze swoją funkcją mistrza stewardów działał również jako ispán Slava Györ (Galgóc) (1273–74; 1275), znajdujący się na terytorium hrabstwa Nyitra [19]. Kiedy w sierpniu 1276 r. Kőszegis powrócili do władzy, Reynold po raz trzeci służył jako Mistrz Stewardów, ale była to także krótka kadencja [18]. Following the sudden death of Stephen V and the coronation of the child ruler Ladislaus IV in August 1272, Reynold elevated into the aristocracy as a staunch supporter of the royal power, which weakened in the 1270s feudal anarchy, when two rival baronial groups fought each other for the supreme power.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Becoming a member of the royal council, Reynold was appointed Master of the stewards around September 1272, holding the dignity until the autumn of 1274.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He became a stable point in the court administration in that period, when twelve "changes of government" took place in the first five regnal years of Ladislaus IV.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Following the Battle of Föveny in September 1274, where Henry Kőszegi was killed and the Kőszegi–Gutkeled–Geregye baronial group lost power, Reynold was replaced by Herbord Osl. He regained the position in June 1275, but soon lost again in September.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Simultaneously with his position of Master of the stewards, he also functioned as ispán of Szolgagyőr (Galgóc) ispánate (1273–74; 1275), which located in the territory of Nyitra County.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} When the Kőszegis returned to the power by August 1276, Reynold served as Master of the stewards third time, but it was a short term of office too.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Plik:IV László és Rudolf.jpg Aftermath of the Battle on the Marchfeld; Reynold Básztély kept the royal Árpád banner in the background Według Gesta Hunnorum i Hungarorum Szymona Handy, Reynold i jego bracia, Andrzej, Salomon i Władysław dzielnie walczyli w bitwie pod Marchfeld 26 sierpnia 1278 r., Gdzie zginął Ottokar II. [7] Podczas potyczki Reynold trzymał i pilnował królewskiego sztandaru. Podczas gdy Magister Simon opisywał wydarzenia bitwy, opisywał wyłącznie heroizm braci Bastion; dlatego nie historycy tacy jak Gyula Pauler i Sándor Domanovszky uważali, że kronikarz pochodził z Dunakeszi, które należały do klanu [14]. Pomimo lojalności i umiejętności militarnych Reynolda przez następną dekadę nie cieszył się godnością na dworze królewskim, choć przypuszczalnie jest identyczny z Reynoldem, który w 1279 r. Nosił styl hrabstwa Valkó [20]. According to Simon of Kéza's Gesta Hunnorum et Hungarorum, Reynold and his brothers, Andrew, Solomon and Ladislaus bravely fought in the Battle on the Marchfeld on 26 August 1278, where Ottokar II was killed.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During the skirmish, Reynold kept and guarded the royal banner. While magister Simon described the events of the battle, he detailed exclusively the heroism of the Básztély brothers; therefore notable historians, like Gyula Pauler and Sándor Domanovszky considered that the chronicler originated from Dunakeszi, which belonged to the ownership of the clan.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Despite Reynold's loyalty and military skills, he did not hold any dignities in the royal court for the next decade, albeit it is presumable that he is identical with that Reynold, who was styled as ispán of Valkó County in 1279.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Osiągnął szczyt swojej kariery, kiedy został powołany do Palatynatu Węgierskiego bez żadnych poprzedników, czasami około sierpnia 1289 r., W ostatnich latach panowania Władysława, który do tego czasu został odizolowany politycznie [21]. Do następnego miesiąca Nicholas Kőszegi już miał godność, zgodnie z statutem wydanym 8 września. Jak inny dokument odnosi się do następnego dnia, odnosząc się do Reynoldsa jako zasiedziałego palatyna, Gyula Pauler argumentował, że w królestwie są jednocześnie dwa palatyny, jako prekursor ustanowionej administracji politycznej późnego panowania Andrzeja III Węgier. [22] W związku z tym Reynold był odpowiedzialny za sprawy na Cisdanubia [23]. Jednak Attila Zsoldos, który wcześniej również podzielał ten punkt widzenia, [14] zakwestionował teorię Paulera, udowadniając, że karta królewska wydana 9 września i jej transkrybowana wersja 30 września były nieautentyczne. Jest zatem pewne, że Reynolds nosił godność 21 sierpnia, ale wkrótce został zastąpiony przez Kőszegi do 8 września (poprzednik Reynolda, Amadeus Abba, został ostatnio stylizowany na palatyn w 1288 r.) [22]. Historyk Tibor Szőcs uznał, że Mikołaj Kőszegi arbitralnie użył tytułu podniebienia we wrześniu 1289 r., Bez uznania monarchy. Opowiadają się za niektórymi tekstami na temat nieautentycznych czarterów z tego okresu na podstawie autentycznych dokumentów [24]. He reached the peak in his career, when he was appointed Palatine of Hungary without any antecedents sometimes around August 1289, during the last regnal years of Ladislaus, who became politically isolated by then.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} By the next month, already Nicholas Kőszegi held the dignity, according to a charter issued on 8 September. As another document, which was transcribed in the next day, refers to Reynold as an incumbent palatine, Gyula Pauler argued there were two palatines in the kingdom simultaneously during that time, as a precursor of the established political administration during the late reign of Andrew III of Hungary.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Accordingly, Reynold was responsible for the affairs in Cisdanubia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} However Attila Zsoldos, who formerly also shared this viewpoint,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} questioned Pauler's theory, proving that the royal charter, which issued on 9 September, and its transcribed version on 30 September were non-authentic. Thus it is sure that Reynold bore the dignity on 21 August, but soon he was replaced by Kőszegi by 8 September (Reynold's predecessor Amadeus Aba was last styled as palatine in 1288).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Historian Tibor Szőcs considers that Nicholas Kőszegi arbitrarily used the title of palatine in September 1289, without the recognition of the monarch. He argues some texts of the non-authentic charters from that period were based on authentic documents.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Wraz z Piotrem, synem Petenye i pewnym Jakubem, starszy Reynold służył jako szlachetny sędzia (węgierski: sługa „sędzia”) okręgu Zemplén czasami po 1289 r. (Niektórzy historycy datowali się na około 1286 i 1291 r.) [25]. ] Reynold zmarł do września 1296 r., Kiedy skierowano go do osoby zmarłej [7]. Jego synowie pozostali marginalnymi arystokratami, nie sprawując żadnego urzędu; ich niski status utrudniał odziedziczenie wpływów ojca, który wzrósł do elity dzięki swojemu talentowi i lojalności. Jeden z nich Juliusz pojawił się jako znany potężny oligarcha Amadeusz Aba. Rozgonyi powrócili na czoło węgierskiej szlachty dopiero na początku XV wieku, za panowania Zygmunta [5]. Alongside Peter, son of Petenye and a certain James, the elderly Reynold served as noble judge (; lit. "servants' judge") of Zemplén County sometimes after 1289 (some historians dated to around 1286 and 1291).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Reynold died by September 1296, when he was referred to as a deceased person.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} His sons remained marginal nobles, without holding any office; their lowborn status hindered to inherit their father's influence, who rose to the elite due to his talent and loyalty. One of them Julius appeared as a familiaris of the powerful oligarch Amadeus Aba. The Rozgonyis returned to the forefront of the Hungarian nobility only in the early 15th century, during the reign of Sigismund.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Źródła
Przypisy |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
