Wojna Bośnia-Dubrownik (1403–1404)
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Wojna między Bośnią i Republiką Dubrownika trwała od 1403 do 1404 roku. Został on oficjalnie zakończony zawieszeniem broni podpisanym w 1405 r., Po obaleniu króla Ostoi w maju 1404 r. Rat između Bosne i Dubrovačke Republike je trajao od 1403. do 1404. godine. Službeno je završen je primirjem potpisanim 1405. godine, poslije svrgavanja kralja Ostoje u svibnju 1404. Tijekkurs Król Stjepan Ostoja wykorzystał słabości węgierskiego władcy Zygmunta Luksemburczyka, aw 1403 r. Osiadł w Dubrowniku, który był węgierskim majątkiem wasalnym. Otwarty atak poprzedziło kilka ważnych wydarzeń. Zagrożeni właściciele, którzy nie byli podobnie myślącymi Ostoja (Pavle Radisic), schronili się w Dubrowniku. Szukając usprawiedliwienia dla ataku Ostoja, znalazł pretekst, aby zwrócić zbiegającym feudalnym panom, zwrócić wybrzeże, które im pozostawił w 1399 r., A na koniec oflagować swoją flagę, aby zaznaczyć, że był częścią królestwa Bośni. Kralj Stjepan Ostoja je iskoristio slabosti ugarskog vladara Žigmunda Luksemburškog i 1403. se okomio na Dubrovnik koji bio ugarski vazalni posjed. Otvorenom napadu je prethodilo nekoliko važnih događaja. U Dubrovnik su se sklanjali ugroženi vlastelini koji nisu bili Ostojini istomišljenici (Pavle Radišić). U traženju povoda za napad Ostoja je našao izgovor u vraćanju odbjeglih feudalaca, vraćanju primorja koje im je on prepustio 1399. te na kraju da treba izvjesiti njegovu zastavu kao znak da priznaje da je dio bosanskog kraljevstva. Mieszkańcy Dubrownika nie zaakceptowali żądań Ostoi, aw 1403 r. Doszło do konfliktu. Książę Radic Sankovic poprowadził Bośniaków z północy, którym udało się wydalić władze Dubrownika z wybrzeża i sprowadzić go do wcześniejszych granic. Inni wielcy zaś najechali terytorium Dubrownika od południa i wschodu, książę Pavle Radinović i książę Sandalj Hranić Kosača. Jedyną siłą, która mogła pomóc mieszkańcom Dubrownika, był książę Hrvoje Vukčić Hrvatinić, który miał silny wpływ na króla Ostoi i bośniacką szlachtę. Pozycja Chorwata nie pozwoliła mu jednak. Hrvoje był główną siłą Ladislava Naplesskiego, przeciwnika Zygmunta Luksemburskiego, a tym samym przeciwnika Dubrownika, który uznał Anjuwina za swojego władcę. Dubrovčani nisu prihvatili Ostojine zahtjeve i došlo je do sukoba 1403. Bosance je predvodio sa sjevera vojvoda Radič Sanković koji je uspio istjerati predstavnike dubrovačke vlasti iz dobijenog primorja i svede je na ranije granice. I drugi velikaši su sa drugih strana napadali na dubrovački teritorij, sa juga i istoka knez Pavle Radinović i vojvoda Sandalj Hranić Kosača. Jedina snaga koja je mogla pomoći Dubrovčanima bio je herceg Hrvoje Vukčić Hrvatinić koji je imao jak utjecaj na kralja Ostoju i bosanske velmože. Hrvojeva pozicija mu to ipak nije dozvoljavala. Hrvoje je bio glavna snaga Ladislava Napuljskog, protivnika Žigmunda Luksemburškog, a time i protivnika Dubrovnika koji je priznavao Anžuvinca za svog vladara. Choć dotarli do murów Dubrownika, Bośniacy nie byli w stanie zbrojnie pokonać ludności Dubrownika. Konflikty zakończyły się pod koniec 1403 r., A sporadyczne incydenty trwały nawet na początku 1404 r. Chorwacka inicjatywa pojednania przyniosła rezultaty. Zebrał wokół siebie bośniackiego władcę, który był przeciwny kontynuacji wojny. Obalenie króla Ostoi w maju 1404 r. Stworzyło warunki pokoju między Królestwem Bośniackim a Dubrownikiem. Ze względu na nierozwiązaną kwestię spornej wioski Lisac pokój został podpisany dopiero w 1405 r. Premda su dosegli zidine Dubrovnika Bosanci nisu mogli vojno savladati Dubrovčane. Do jenjavanja sukoba došlo je krajem 1403., a sporadičnih incidenata bilo je i dalje, pa i početkom 1404. Hrvojeva inicijativa za pomirenje je donijela rezultate. On je oko sebe okupio bosansku vlastelu koja je bila protiv nastavka rata. Svrgavanjem kralja Ostoje svibnja 1404. stvoreni su uvjeti za mir između bosanskog kraljevstva i Dubrovnika. Zbog neriješenog pitanja spornog sela Lisac, mir je potpisan tek sljedeće 1405. godine. W czerwcu 1405 r. Nowy bośniacki władca Tvrtko II. wydaje kartę uznającą sytuację przedwojenną, zwracając wybrzeże Dubrownikowi i obwiniając go o Ostoję. Mieszkańcy Dubrownika przyjmują go pod jego władzą, dając mu dom w Dubrowniku i ziemię na Wybrzeżu. W tym samym roku Sandalj i Vukac Hranić zostali ogłoszeni szlachtą Dubrownika. [1] Lata później osie wojenne zostały pochowane, a 31 grudnia 1409 r. Dom i ziemia na Wybrzeżu zostały zwrócone, a wraz z synem i potomkami został przyjęty do Koła Watykańskiego. U lipnju 1405. novi bosanski vladar Tvrtko II. izdaje povelju kojom priznaje predratno stanje, te vraća Dubrovniku Primorje i krivnju svaljuje na Ostoju. Dubrovčani ga primaju u vlastelu, darujući mu kuću u Dubrovniku i zemlju u Primorju. Iste godine dubrovačkim plemićima proglašeni su Sandalj i Vukac Hranić.[1] Godinama kasnije ratne sjekire su zakopane, a 31. prosinca 1409. Ostoji je vraćena kuća i zemlja u Primorju te je sa sinom i potomcima primljen u vlasteoski krug. Izvori
Kategorija:Ratovi Kategorija:Dubrovačka Republika Kategorija:Povijest Bosne i Hercegovine (1102. – 1463.) |
_(Border).svg){kind=link}