Syrmia
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| Strona | Autorzy | Nota |
| [3] | [4] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Kingdom of syrmia according to stanoje stanojevic.png Kingdom of Syrmia of Stefan Dragutin with borders that are including Upper Syrmia (according to Serbian historian Stanoje Stanojević) Syrmia to nazwa większego obszaru wokół rzeki Sawy. Część na północy Sawy znana była jako Górna Syrmia (dzisiejsza Syrmia), podczas gdy obszar na południe od rzeki był znany jako Dolna Syrmia (dzisiejsza Machva). Okręg Syrmia był w średniowieczu podziałem administracyjnym Królestwa Węgier. Został założony w XIII wieku i obejmował większość dzisiejszej Syrmii Serbskiej. Podlegał bantowi Maczwy. Syrmia została podbita przez Turków w 1526 roku. HistoriaPlik:Koh administrative 1370 01.png Jednostki administracyjne na południu Królestwa Węgier w 1370 r. Syrmia w centrum na niebiesko. Temat Sirmium został przejęty przez Węgrów pod koniec XI wieku, a Syrmia stała się przedmiotem sporu między Bizantyjczykami a Węgrami przez cały wiek. Manuel I Komnenos odzyskał Syrmię w 1162 r.,[1] obronił ją w 1167 r.,[2], ale ostatecznie stracił ją na rzecz Węgier króla Beli III w 1180 roku.[3] Jej zarząd przejął w XIII wieku ban Maczwy. Do stycznia 1229 r. Syrmia była w sensie kościelnym podporządkowane arcybiskupstwu Kalocsa.[4] Następnie papież Grzegorz IX zezwolił na ustanowienie nowego biskupstwa z siedzibą w Bánmonostor (współczesny Banoštor).[4] Królestwo Stefana Dragutina (serb. Стефан Драгутин) było średniowiecznym królestwem Serbów. Stefan Dragutin był początkowo królem Serbii od 1276 do 1282. W 1282 złamał nogę podczas polowania i zachorował; przekazał tron swojemu młodszemu bratu Stefanowi Milutinowi podczas soboru w Dieżewie w 1282 r., zachowując dla siebie niektóre północne części kraju (kopalnię i części parafii Podrinje). Ponieważ jego syn Władysław poślubił krewną króla węgierskiego, Dragutin w 1284 r. Dragutin nabył od Władysława IV banat Só (Soli),banat Ózora (Usora) i banat Maczwy (Mačva) z Belgradem, co było znane jako ulterior Sirmia w dokumentach papieskich.[4] Dragutin był znany jako „król Syrmii”.[5] Okręg Syrmia był często wymieniany w węgierskich dokumentach jako hrabstwo, w którym królowie nadawali majątki swojej szlachcie.[4] W czasie, gdy okręg Syrmii znajdował się pod rządami Serbii, węgierski Karol I był w nim aktywny dwukrotnie, wydając dokumenty 1 września 1308 r. w Pétervárad (dzisiejszy Petrovaradin), oraz w lutym 1314 roku w Szávaszentdemeter (dzisiejsza Sremska Mitrovica) i Pétervárad.[4] Stefan początkowo rządził jako wasal węgierski, aż do upadku władzy centralnej w Królestwie Węgier. Pierwszą stolicą jego państwa był Debrc (między Belgradem a Sabacem), a później przeniósł swoją rezydencję do Belgradu. Dragutin był pierwszym serbskim władcą, który rządził z Belgradu jako stolicą. Około 1291 r. I przy pomocy Milutina Dragutin rozszerzył swoje terytorium, aneksując regiony Branicevo i Kucevo, których bułgarscy władcy Darman i Kudelin niedawno uniezależnili się od Królestwa Węgier[6]. Po raz pierwszy region ten stał się częścią państwa serbskiego[3]. Ta akcja prawdopodobnie spowodowała wojnę między bułgarskim despotą Shishmanem z Vidin i Milutin. In roughly 1291 and with the help of Milutin, Dragutin expanded his territory by annexing regions of Braničevo and Kučevo, whose Bulgarian rulers Darman and Kudelin recently became independent from the Kingdom of Hungary.[7] For the first time, that region became part of the Serbian state.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} This action probably caused the war between the Bulgarian despot Shishman of Vidin and Milutin. Pod koniec życia Stefan Dragutin oddzielił się od węgierskich przyjaciół i zacieśnił kontakty w Serbii. Później złożył śluby zakonne i zmarł w 1316 r., Pochowany w klasztorze filarów Đurđevi w pobliżu Novi Pazar. Near the end of his life Stefan Dragutin separated from his Hungarian friends and strengthened his connections in Serbia. He later took monastic vows, and died 1316, buried at the Đurđevi stupovi monastery near Novi Pazar. Po śmierci króla Dragutina jego syn Władysław objął aportaż ojca. Jednak w 1319 r. Serbski król Milutin, wujek Władysława, zaatakował, pokonał i uwięził Władysława. Kiedy Milutin zmarł w 1321 r., Nowo uwolniony Władysław odzyskał ziemie ojca, korzystając z pomocy Węgrów i Szczepana II, Bośni i Hercegowiny [B]. After king Dragutin died, his son Vladislav assumed his father's appanage. However, in 1319, Serbian king Milutin, Vladislav's uncle, invaded, defeated and imprisoned Vladislav. When Milutin died in 1321, the newly freed Vladislav recovered his father's lands, with the help of the Hungarians and Stephen II, Ban of Bosnia.Szablon:Cref2 Po ponownym pobiciu przez zwolenników Stefana Dečańskiego (następcy Milutina) Władysław wycofał się do Królestwa Węgier w 1324 r. Siostrzeniec Władysława, Ban Stephen II, ponownie wcielił Soli i Usorę do Bośni. Belgrad i północna część Banat Macsó wzdłuż rzeki Sawy pozostały pod rządami Królestwa Węgier, natomiast Branicevo i południowa część Macvy pozostały Serbami. Królestwa Serbii i Węgier będą walczyć o miecz na następny wiek. After having been beaten again by supporters of Stefan Dečanski (successor of Milutin), Vladislav retreated to the Kingdom of Hungary in 1324. Vladislav's nephew, Ban Stephen II, reincorporated Soli and Usora into Bosnia. Belgrade and the northern part of Banate of Macsó along the river Sava remained under the rule of the Kingdom of Hungary, while Braničevo and the southern part of Mačva remained Serbian. The kingdoms of Serbia and Hungary would contest Mačva for the next century.
Królowie
WładcyThe head of the county was titled ispán (Slavic: župan) — count (comes). See alsoPrzypisy
Źródła
Linki zewnętrzne
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
