|
Kán I. Gyula (* nieznana, † 1237), węgierski szlachcic, dostojnik i wielki właściciel ziemski za panowania królów Węgier Emeryka, Władysława III i Andrzeja II. Przodek klanu Kán, który pochodził z komitatu Baranya.[1]
Kariera
Gyula ożenił się z Heleną z nieznanego rodu († przed 1250). Mieli dwóch synów: Władysława I, palatyna (1242-1244/5) i Juliusza II, stolnika królewskiego (1222-1228).Lexikon [Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest. str. 235.</ref>
Jego nazwisko zostało po raz pierwszy wymienione w aktach jako wojewoda Siedmiogrodu w 1201 r.[2][3] Oprócz wojewodowania pełni także funkcję ispána komitatu Fejér.[2] Pełnił funkcję sędziego królewskiego między 1202 a 1204, poza tym był ispánem komitatów: Csanád (1202-1203) i Nyitra (1204).[1][2]
Po śmierci króla Władysława III stał się gorliwym zwolennikiem Andrzeja II. Służył jako ispán komitatu Sopron w 1205 roku.[2] Następnie został powołany do ispána komitatu Bodrog w 1206 r., które to stanowisko utrzymywał do 1212 r.[1][2] W latach 1212–1213 ponownie został sędzią królewskim, poza tym otrzymał manor komitatu Bács jako ispán.[2] W 1213 r. Został banem Slawonii i ispánem komitatu Vas[2]. Rok później został wojewodą Siedmiogrodu na drugą kadencję, poza tym działał jako ispán w komitacie Szolnok.[2][3]
Gyula został mianowany palatynem, drugim co do ważności świeckim urzędem po królu w 1215 r. i pełnił tę funkcję do 1217 r. Zgodnie z nieautoryzowanym statutem działał również jako palatyn w 1218 r. Służył również jako ispán komitatu Sopron w 1215.[2] Podczas piątej krucjaty Andrzeja II (1217-1218) Gyula nie był w stanie zapobiec pojawieniu się anarchicznych zachowań w rezultacie stracił na krótko wpływy polityczne.[1]
Odzyskał je, ponieważ w 1219 r. został banem Slawonii i ispánem komitatu Somogy[2]. Był także ispánem komitatu Szolnok i Bodrog od 1220 do 1221.[2] W 1221 r. został członkiem dworu królowej, jako skarbnik i sędzia królowej Yolandy de Courtenay.[1] Rok później został palatynem po raz drugi (1222–1226) i ispánem komitatu Bodrog (1222–1224). Został także ispánem komitatu Sopron między 1224 a 1226.[2] To ostatnie stanowisko Gyula zajmował także od 1228 do 1230.[2] Po raz trzeci pełnił funkcję bana Slawonii między 1229 a 1235 r.. W międzyczasie ponownie pełnił funkcję sędziego królewskiego królowej, w 1232 roku.[2]
Po śmierci Andrzeja II (1235) został zhańbiony i uwięziony przez nowego króla Belę IV. Zmarł w niewoli w 1237 r. Gyula założył klasztor Templariuszy w Martinie, Chorwacja.[1]
Identyfikacja
Powyższa kariera jest konsekwentna i bezproblemowa, więc może odnosić się do jednej osoby, niemniej jednak nie jest wolna od wątpliwości: może się zdarzyć, że Gyula za panowania Emeryka był inną osobą niż Gyula, baron Andrzeja II, ze względu na warunki polityczno-historyczne (książę Andrzej zbuntował się przeciwko rządom swojego starszego brata). Teorię tę można jednak wyeliminować, ponieważ Gyula był, podobnie jak wielu innych, tajnym zwolennikiem księcia Andrzeja[2].
Nie jest też pocieszające, że kariera Gyuli rozpoczęła się od zbyt wysokich stanowisk, bez wstępnej części niższych urzędów. Historyk Wertner Mór utożsamiał wszystkich występujących Juliuszy w pierwszych dziesięcioleciach XIII wieku z osobą klanu Kán, chyba że miał powód, by postępować inaczej. W przeciwieństwie do tego, Karácsonyi János dokonał przeglądu kariery Juliusza I Kána od roku 1219, gdy już był łatwo odróżnialny od Juliusa I Rátóta, sędziego królewskiego (1219-1221; 1235-1239) i wojewody Siedmiogrodu (1229-1231)[2].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon [Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest. str. 235.
- ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. str. 18, 28, 37, 43-44, 141, 151, 196-197, 210, 306.
- ↑ 3,0 3,1 Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526. I.B. Tauris Publishers. str. 381.
Źródła
- Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526. I.B. Tauris Publishers. ISBN 1-86064-061-3.
- Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon [Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest. ISBN 963-547-085-1.
- Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN978-963-9627-38-3.
|
|
|
|
|
| Ban jednolitej Chorwacji
|
| Okres
|
od : (1) 1213, (2) 1219, (3) 1229 do : (1) 1213, (2) 1219, (3) 1234
|
| Poprzednik
|
1. Hont-Pázmány Márton 2. Bár-Kalán Bánk 3. Valeginus 3. Atyusz Salamon
|
| Następca
|
1. Atyusz III. Atyusz 2. Atyusz Salamon 3. Gutkeled Apaj
|
| Wojewoda Siedmiogrodu
|
| Okres
|
: (1) 1213, (2) 1219, (3) 1229
|
| Poprzednik
|
1. Geregye I. Eth 2. II. Miklós
|
| Następca
|
1. I. Miklós 2. Kacsics Simon
|
| Sędzia królewski
|
| Okres
|
od : (1) 1202, (2) 1212 do : (1) 1204, (2) 1213
|
| Poprzednik
|
1. Achilleus 2. Tétény Marcell
|
| Następca
|
1. Smaragd 2. Hont-Pázmány Márton]]
|
| Palatyn Królestwa Węgier
|
| Okres
|
od : (1) 1215, (2) 1222 do : (1) 1217, (2) 1226
|
| Poprzednik
|
1. Szák I. Miklós 2. Csanád Tódor
|
| Następca
|
1. Szák I. Miklós 2. Szák I. Miklós
|
| Ban Dalmacji i Chorwacji
|
| Okres
|
od 1229 do 1234
|
| Poprzednik
|
Valeginus i Atyusz Salamon
|
| Następca
|
Gutkeled Apaj
|
| Ban całej Slawonii
|
| Okres
|
od 1229 do 1235
|
| Poprzednik
|
Monoszló I. Tamás
|
| Następca
|
Vacat
|
| Dane biograficzne
|
| Ród
|
Kán
|
| Pochodzenie
|
węgierskie
|
| Państwo
|
Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji
|
|
|
| Urodziny
|
data nieznana
|
|
|
| Śmierć
|
1237
|
|
|
| Ojciec
|
nieznany
|
| Matka
|
nieznana
|
|
|
| Żona
|
Helena
|
| Dzieci
|
I. László II. Gyula Simon
|
|