IV. István

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

IV. István (pol. Stefan IV, chor. Stjepan IV, slow. Štefan IV. Ogrski, słow. Štefan IV, cz. Štěpán IV. Uherský) (* ok.1133, † 11 kwietnia 1165), węgierski monarcha, król Węgier i Chorwacji, wstąpił na tron ​​w latach 1163–1165, gdy koronę uzurpował sobie bratanek, Stefan III. Był trzecim synem króla Węgier Beli II, a gdy jego spisek przeciwko bratu, Gejzie II, nie powiódł się, został wygnany z Węgier latem 1157 r. Początkowo szukał schronienia w Świętym Cesarstwie Rzymskim, ale nie otrzymał poparcia od cesarza Fryderyka I. Wkrótce potem został przeniósł się do Cesarstwa Bizantyjskiego, gdzie ożenił się z Marią Komnene, córką cesarza Manuela I Komnenosa.

Po śmierci Gejzy II 31 maja 1162 r. cesarz Manuel próbował pomóc István w walce z jego bratankiem i imiennikiem, Stefanem III. Chociaż węgierscy władcy byli gotowi opuścić swojego młodego monarchę, byli zdecydowanie przeciwni Stefanowi i wybrali na króla jego brata Władysława II. Władysław II wydzielił Stefanowi księstwo, które obejmowało jedną trzecią królestwa. Władysław II zmarł 14 stycznia 1163 r., a István zastąpił go. Lucas, arcybiskup Esztergom, który był zagorzałym zwolennikiem wydalonego młodego Stefana III, odmówił mu korony i ekskomunikował go. István pozostał niepopularny wśród węgierskich władców, umożliwiając swemu bratankowi posiadanie armii. W decydującej bitwie, która toczyła się pod Székesfehérvár 19 czerwca 1163 r., Młodszy Stefan III rozgromił wojska stryja, zmuszając go ponownie do ucieczki z Węgier.

István próbował odzyskać koronę z pomocą Manuela I i Fryderyka I, ale obaj cesarze go porzucili. Cesarz Manuel osiedlił go w Syrmium, prowincji przejętej od Węgier. István zmarł z powodu otrucia przez stronników jego bratanka podczas oblężenia Zimony (obecnie Zemun w Serbii).

Dzieciństwo i młodość (ok. 1133-1157)

Plik:Bela2 pecet.jpg
The seal of Stephen's father, King Béla II of Hungary

István był trzecim synem króla Beli II Ślepego i jego żony Heleny z Raszki.[1][2] Pierwsze odnotowane zdarzenie z życia István miało miejsce za panowania jego starszego brata, Gejzy II, który zastąpił ojca 13 lutego 1141 r.[2][3] Król Gejza „przyznał zyski książęce swoim braciom”[4], Władysławowi i Istvánowi, zgodnie z Képes Krónika.[2] Choć w kronice nie podano daty tego wydarzenia, historyk Hóman Bálint napisał, że stało się to w 1146 r. Jednak uczeni Makk Ferenc i Kristó Gyula twierdzą, że później, bo około 1152 r., gdy Gejza II oficjalnie wskazał swojego syna, Stefana, jako swego spadkobiercę.[2]

Według współczesnego Rahewina István został „oskarżony przed królem o aspiracje do władzy królewskiej”[5][6] wraz z przyjaciółmi Istvána, a zwłaszcza ich wujem, Belošem[6]. W obawie przed porwaniem i straceniem przez brata István szukał schronienia w Świętym Cesarstwie Rzymskim latem 1157 r.[6]

{Cesarz Fryderyk I} odbył sejm w Regensburgu, z wielką liczbą książąt, w oktawie Objawienia Pańskiego. Wśród wielu obecnych byli ambasadorzy {króla Węgier [[II. Géza|Gezy II}. Gdyż jego brat, imieniem {István}, został oskarżony przed królem o dążenie do władzy królewskiej. Uważano, że został podżegany przez księcia {Beloša}, wuja obu, bardzo przebiegłego i sprytnego człowieka, który wydawał się karmić dumę młodego mężczyzny, który już przywykł do zbyt wielkiego honoru. Ale król, podejrzliwy wobec wielkiej uwagi poświęconej swojemu bratu i obawiając się gorszych rzeczy od niego, niż potrzebował, teraz otwarcie oskarżył nie samego człowieka, ale jego przyjaciół i członków jego rodziny i odwrócił wszystko, co powiedzieli lub zrobili przeciwko niemu. Po wygłoszeniu wielu oskarżeń i nakłonieniu wielu osób do złożenia fałszywego świadectwa, król miał zamiar zabić swojego brata. Ten ostatni, dowiedziawszy się, że imperium rzymskie jest azylem dla całego świata, uciekł do cesarza i ze łzami w oczach opłakiwał swój los i gorzkie okrucieństwo brata wobec niego..

– Czyny Fredericka Barbarossy[5]

<templatestyles src="Template:Quote/styles.css"/>

{{#invoke:Trim quotes|trim|s=[Emperor Frederick I] held a diet at Regensburg, with a great attendance of princes, on the octave of Epiphany. Among the many present there were ambassadors of [King Géza II of Hungary]. For his brother, [Stephen] by name, had by certain men been accused before the king of aspiring to royal power. In this he was thought to have been instigated by Duke [Beloš], an uncle of them both, a very shrewd and scheming man, who seemed to be feeding the pride of a young man already accustomed to too much honor. But the king, suspicious of the great attention paid to his brother, and fearing worse things from him than was needful, now openly accused not the man himself so much as his friends and those of his household, and turned all that they said or did against him. After many accusations had been aired and many persons induced to bear false witness, the king was said to be planning to have his brother killed. The latter, having learned that the Roman empire is an asylum for the whole world, escaped by fleeing to the emperor and tearfully bewailed his fate and his brother's bitter cruelty toward him.}}

— {{safesubst:#invoke:Separated entries|comma}}

Na wygnaniu (1157-1162)

Plik:Barbarossa.jpg
Frederick I, Holy Roman Emperor, who did not provide assistance to Stephen
Plik:Manuel I Comnenus.jpg
Byzantine Emperor Manuel I Komnenos who was willing to support Stephen in seizing the crown

Fryderk I, Święty Cesarz Rzymski, był gotów rozstrzygnąć konflikt między Gejzą II a István i przygotowywał swoich wysłanników na Węgry.[6][8] W odpowiedzi Gejza wysłała delegatów do cesarza.[6] Fryderyk I początkowo rozważał, że „spór musi zostać zakończony albo przez podział królestwa, albo przez potępienie jednego lub drugiego”, ale w końcu „postanowił przejść na bardziej odpowiedni czas na rozstrzygnięcie tej kłótni”[5]. ponieważ planował najechać Włochy.[6] W rezultacie, za zgodą Fryderyka I, István wyjechał do Konstantynopola[2][6], jak udokumentował Niketas Choniates, współczesny historyk, który napisał, że Stephen uciekł „z morderczych szponów swego brata”[9].[6] 

Frederick I, Holy Roman Emperor, was willing to arbitrate the conflict between Géza II and Stephen, and dispatched his envoys to Hungary.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In response, Géza sent delegates to the Emperor.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Frederick I initially contemplated that "the dispute must be terminated either by a division of the realm or by the condemnation of one or the other", but finally "decided to defer to a more suitable time the settlement of this quarrel",[10] because he was planning to invade Italy.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} As a result, with Frederick I's consent, Stephen left for Constantinople,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} as documented by Niketas Choniates, a contemporary historian, who wrote that Stephen fled "from the murderous clutches of his brother".[11]{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}

Bizantyjski cesarz Manuel I Komnenos przywitał go i zaaranżował małżeństwo Istvána z córką swego bratanka Marią Komnene.[2][12] Według Gerhoha z Reichersberg István przy tej okazji przeszedł na prawosławie[12]. Brat Istvána, Władysław, również przybył do Konstantynopola około 1160 r., ale odmówił poślubienia krewnej cesarza[6].

Manuel I, którego głównym zmartwieniem była niepewność wschodniej granicy jego imperium w tamtym czasie, nie pomagał Istvánowi[6], dlatego István wyruszył i odwiedził cesarza Fryderyka I w Parmie w pewnym momencie pod koniec 1160 roku lub na początku z 1161.[6] Obiecał Fryderykowi I „płacić mu 3000 marek rocznie”, jeśli cesarz pomógłby mu w zdobyciu Węgier[6]. Gdy Fryderyk, który przygotowywał się do oblężenia Mediolanu, nie obiecał żadnej pomocy, István niebawem powrócił do Konstantynopola[2]. (Według historyka Paula Stephensona ten epizod miał miejsce w marcu 1164 r.)[12]

Gejza II zmarł 31 maja 1162 r.[2] W ciągu kilku dni jego 15-letni syn, Stefan III, został koronowany na króla przez arcybiskupa Esztergoma Łukasza[2]. Cesarz Manuel I wysłał wysłanników na Węgry w celu poparcia roszczeń starszego Istvána do korony przeciwko młodemu królowi[6], jednak węgierscy lordowie byli mu przeciwni, ponieważ „uważali, że niekorzystne było dołączenie do mężczyzny, który był spokrewniony z cesarzem przez małżeństwo i obawiano się, że jako Węgrzy będą rządzeni przez niego jako król, podczas gdy on będzie rządzony „przez cesarza Manuela”[13][6][14] István powrócił na Węgry wraz z bizantyjską armią pod dowództwem Alexiosa Kontostephanosa[6]. Bizantyjska armia maszerowała aż do Haramu (obecnie Ram, Serbia), gdzie rozpoczęto nowe negocjacje między wysłannikami bizantyjskimi a panami węgierskimi[6]. Opracowano kompromisowe porozumienie: węgierscy lordowie uznali roszczenie starszego brata Istvána, Władysława, do korony, zmuszając Szczepana III do ucieczki do Austrii sześć tygodni po jego koronacji[6]. 

Géza II died on 31 May 1162.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Within days, his 15-year-old son, Stephen III, was crowned king by Lucas, Archbishop of Esztergom.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Emperor Manuel I sent envoys to Hungary to promote the elder Stephen's claim to the crown against the young King,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} however, the Hungarian lords opposed him, because "they deemed it disadvantageous to join with a man who was related to the emperor by marriage and feared that as Hungarians they would be governed by him as king while he was ruled" by Emperor Manuel.[15]{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Stephen returned to Hungary accompanied by a Byzantine army under the command of Alexios Kontostephanos.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The Byzantine army marched as far as Haram (now Ram, Serbia), where new negotiations were opened between the Byzantine envoys and the Hungarian lords.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} They worked out a compromise agreement: the Hungarian lords acknowledged the claim of Stephen's elder brother, Ladislaus, to the crown, forcing Stephen III to flee to Austria six weeks after his coronation.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}

Książę i król (1162–1163)

Plik:Chronicon Pictum P121 A korona elrablása.JPG
Stephen's brother, Ladislaus II, steals the crown from their nephew, Stephen III (from the Illuminated Chronicle)

Władysław został koronowany na króla w lipcu 1162 r. przez Mikó, arcybiskupa Kalocsa, ponieważ arcybiskup Łukasz pozostał lojalny wobec wydalonego króla i uważał Władysława za uzurpatora [25]. István otrzymał „stopień urum” („Mylord”) od swojego brata, ponieważ „wśród Węgrów imię to oznacza tego, który odniesie władzę królewską”[16][6][12] Kronika Henryka z Mügeln udokumentowała, że ​​nowo koronowany król nadał Istvánowi jedną trzecią Królestwa Węgier[6][12], podczas gdy historyk Florin Curta określił, że księstwo Istvána obejmowało południowe regiony królestwa.[17] 

Ladislaus was crowned king in July 1162 by Mikó, Archbishop of Kalocsa, because Archbishop Lucas remained loyal to the expelled king and considered Ladislaus a usurper.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Stephen received "the rank of urum" ("Mylord") from his brother, because "among the Hungarians, this name means he who will succeed to the royal authority".[18]{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The chronicle of Henry of Mügeln documented that the newly crowned King granted one-third of the Kingdom of Hungary to Stephen with the title of duke,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} while historian Florin Curta specified that Stephen's duchy included the southern regions of the kingdom.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}

Władysław II zmarł 14 stycznia 1163 r.[8][2] Stefan został koronowany na króla trzynaście dni później[3][12] Mikó z Kalocsy po raz kolejny wykonał ceremonię, ponieważ Łukasz z Esztergom odmówił ukoronowania go[2][12]. Łukasz nawet ekskomunikował nowego króla, uznając jego rządy za niezgodne z prawem[2]. Według Gerhona z Reichersberg Stefan zabronił węgierskim prałatom wysłania wysłanników do papieża Aleksandra III lub spotkania legatów papieskich[2][6]. 

Ladislaus II died on 14 January 1163.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Stephen was crowned king thirteen days later.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Mikó of Kalocsa once again performed the ceremony, because Lucas of Esztergom refused to crown him.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Lucas even excommunicated Stephen, declaring his rule unlawful.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} According to the Gerhoh of Reichersberg, Stephen forbade the Hungarian prelates to send envoys to Pope Alexander III or to meet papal legates.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}

Stefan, który nazywał się Stefanem III w swojej jedynej zachowanej karcie, „wydawał się poważny i nadmiernie uciskał główne postacie” na Węgrzech, według Kinnamosa.[19][2][6] Grupa węgierskich panów podniosła bunt przeciwko królowi na korzyść wydalonego bratanka[6]. Na prośbę Stefana cesarz Manuel wysłał armię na Węgry w marcu[6], jednak wiadomość o zbliżającej się armii cesarskiej wzmocniła pozycję István, więc odesłał Bizantyjczyków[6]. Jednak było już za późno i wybuchł bunt, gdy tylko bizantyjskie wojska opuściły Węgry.[6] 

Stephen, who named himself Stephen III in his only preserved charter, "seemed grievous and was excessively oppressive to the principal personages" in Hungary, according to Kinnamos.[20]{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} A group of Hungarian lords started conspiring against Stephen in favor of his expelled nephew.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} At Stephen's request, Emperor Manuel sent an army to Hungary in March,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} however the news of the approaching imperial army strengthened Stephen's position, so he sent the Byzantines back.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} But it was too late, and a rebellion broke out as soon as the Byzantine troops left Hungary.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}

Za zgodą cesarza Fryderyka I wydalony młody István zebrał armię niemieckich najemników i niezadowolonych władców węgierskich i rozpoczął kampanię przeciwko swojemu stryjowi[6]. Decydująca bitwa odbyła się pod Székesfehérvár 19 czerwca 1163 r., starszy Stefan został rozgromiony przez swojego bratanka[6][12], jednak Stefan IV został schwytany podczas bitwy, ale jego bratanek wkrótce uwolnił go za radą arcybiskupa Łukasza[2]. 

With Emperor Frederick I's approval, the expelled young Stephen mustered an army of German mercenaries and discontented Hungarian lords, and launched a campaign against his uncle.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The decisive battle was fought at Székesfehérvár on 19 June 1163, with the elder Stephen routed by his nephew.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Stephen IV was captured during the battle, but his nephew soon released him upon Archbishop Lucas's advice.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}

Ostatnie lata (1163–1165)

Po wydaleniu István albo odwiedził cesarza Fryderyka przed wyjazdem do Cesarstwa Bizantyjskiego, albo pospieszył do Sardiki (obecnie Sofia w Bułgarii), by spotkać się z cesarzem Manuelem[12][6]. W Sardice zaproponował zaakceptowanie zwierzchnictwa Manuela I, jeśli cesarz pomógłby mu odzyskać koronę[6][2] Cesarz Manuel „podarował mu pieniądze” i zmobilizował armię do inwazji na Węgry.[19][12][6] Jednak wkrótce cesarz „zdał sobie sprawę, że István nie mógłby wtedy rządzić ziemią Węgrów” i wynegocjował traktat pokojowy z bratankiem Istvána w Belgradzie[19][6]. Zgodnie z tym traktatem młody król zgodził się na pozwolenie Bizantyjczykom na przejęcie Syrmii i innych części królestwa w zamian za rezygnację Manuela z dalszego wspierania stryja[14][12]. Porzucony przez swojego obrońcę Stefan IV wysłał swoich wysłanników do cesarza Fryderyka I na przełomie 1163 i 1164 roku, gdzie odmówiono również pomocy[6]. 

Having been expelled, Stephen either visited Emperor Frederick before leaving for the Byzantine Empire, or hastened to Sardica (now Sofia in Bulgaria) to meet Emperor Manuel.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In Sardica, he proposed to accept Manuel I's suzerainty if the Emperor assisted him in regaining his crown.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Emperor Manuel "presented him with money," and mobilized his army to invade Hungary.[21]{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} However, the Emperor soon "realized that it was then impossible for Stephen to rule the Hungarians' land", and negotiated a peace treaty with Stephen's nephew in Belgrade.[22]{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} According to that treaty, the young King agreed to allow the Byzantines to take possession of Syrmium and other parts of his kingdom in exchange for Manuel's renouncing any further support for his uncle.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Abandoned by his protector, Stephen IV sent his envoys to Emperor Frederick I at the turn of 1163 and 1164, where assistance was also refused.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}

Bratanek István wkrótce złamał traktat z Manuelem I.[6] István, który przebywał w Anchialus nad Morzem Czarnym (obecnie Pomorie w Bułgarii), wpadł do Syrmium latem 1164 roku, zdobywając wielu mieszkańców podczas marszu przez ten region.[6][17] Cesarz Manuel dołączył do István podczas jego inwazji na Węgry.[6] Młody Stefan III otrzymał pomoc wojskową z zagranicy, zmuszając cesarza Manuela do zawarcia z nim traktatu pokojowego i obiecując, że nie poprze Istvána w przyszłości.[6][14] Ponownie łamiąc traktat pokojowy, król Stefan III zaatakował Syrmium wiosną 1165 roku, powodując, że István wycofał się do fortu Zimony.[12] Stefan III oblegał fort[6] i według niektórych źródeł oblegający przekupili „niektórych Węgrów, którzy służyli Istvánowi”, aby otruli go powolną trucizną, co doprowadziło do śmierci byłego zdetronizowanego króla 11 kwietnia.[23][14] 


m in summer of 1164, winning over many inhabitants while marching through the region.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Emperor Manuel joined Stephen in his invasion of Hungary.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The young Stephen III received military assistance from abroad, forcing Emperor Manuel to conclude a peace treaty with him, and to promise not to support Stephen IV in the future.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Again breaking the peace treaty, Stephen III of Hungary invaded Syrmium in spring 1165, causing Stephen to withdraw to the fort of Zimony.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Stephen III laid siege to the fort,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} and according to some sources, the besiegers bribed "some of the Hungarians who served Stephen" into poisoning him with slow poison, resulting in the dethroned King's death on 11 April.[24]{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The fort soon fell, and Stephen's corpse was "cast out before the city's gates" without a funeral.[24]{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The corpse lied unburied before being interred in the church dedicated to Saint Stephen the Protomartyr in Zimony.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} At an unspecified date, Stephen's body was transferred to the Székesfehérvár Basilica.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}

„Węgrzy postanowili pozbyć się podłego {Istvána}, uciekając się do zdrady. Zgadzając się, że trucizna jest najlepszym sposobem na zabicie go, szukali odpowiedniej osoby, która umieściłaby w rękach zabójczy puchar. Pewien asystent {Istvána} o imieniu Thomas zgodził się pomóc im, jeśli zapłaca jego cenę. Ten człowiek, który wyciągnął rękę do złego zysku, tak zdecydowanie i szybko odebrał człowiekowi życie i oderwał ciało od duszy, znalazł inną metodę aby posłać {Istvána} szybciej w drodze do Hadesu. Krwawiącą żyłę {Istvána} rozmazał trucizną bandaż pokrywający ranę; stamtąd rozprzestrzeniał się i rozprzestrzeniał po całym ciele, przenikał do najważniejszych części ciała i usuwał człowiek z życia, tym samym wyraźnie potwierdzając niepewne i tchórzliwe postępowanie ludzi ”.

– Niketas Choniates: O City of Bizancjum[13]

<templatestyles src="Template:Quote/styles.css"/>

{{#invoke:Trim quotes|trim|s=[The] "Hungarians decided to get rid of the depicable [Stephen] by resorting to treachery. Agreed that poison was the best way of putting him to death, they searched for the right person to place the death-bringing cup in his hands. A certain attendant of [Stephen] named Thomas agreed to help them if they paid his price. This man who held out his hand for evil gain, was so sharp and quick in taking a man's life and severing the body from the soul found another method to send [Stephen] more speedily on his way to Hades. In bleeding [Stephen's] vein, he smeared with poison the bandage which covered the wound; from there it spread and diffused throughout the body and penetrated into the most vital parts and removed the man from life, thereby clearly confirming the uncertain and cowardly devices of men."}}

— {{safesubst:#invoke:Separated entries|comma}}

Rodzina[26]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16. I. Béla, król Węgier
 
 
 
 
 
 
 
8. I. Géza, król Węgier
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. Richeza
 
 
 
 
 
 
 
4. Álmos, książę Chorwacji
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18.
 
 
 
 
 
 
 
9. Sophia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19.
 
 
 
 
 
 
 
2. II. Béla, król Węgier
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20.
 
 
 
 
 
 
 
10.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
21.
 
 
 
 
 
 
 
5. Predslava of Kiev
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
22.
 
 
 
 
 
 
 
11.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23.
 
 
 
 
 
 
 
1. IV. István
król Węgier
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24.
 
 
 
 
 
 
 
12.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25.
 
 
 
 
 
 
 
6. Uroš I of Serbia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26.
 
 
 
 
 
 
 
13.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27.
 
 
 
 
 
 
 
3. Helena z Raszki
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28.
 
 
 
 
 
 
 
14.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29.
 
 
 
 
 
 
 
7.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
30.
 
 
 
 
 
 
 
15.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31.
 
 
 
 
 
 

Żona Istvána, Maria, była córką sebastokratora Izaaka Komnenosa, który był najmłodszym bratem cesarza Manuela I.[2][14] Jej matką była pierwszą żoną Izaaka Komnenosa, Teodora, której rodzina jest nieznana.[14] Ich małżeństwo nie zrodziło żadnych dzieci, których narodziny zostały zarejestrowane.[27] 

Stephen's wife, Maria, was the daughter of sebastocrator Isaac Komnenos, who was Emperor Manuel I's youngest brother.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Her mother was Isaac Komnenos's first wife, Theodora, whose family is unknown.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Their marriage did not produce any children whose birth was recorded.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}

Przypisy

  1. ↑ Makk, Ferenc (1994). IV. István. In Kristó, Gyula; Engel, Pál; Makk, Ferenc (red.). Korai magyar történeti lexikon (9–14. század) [Encyklopedia wczesnej historii Węgier (IX-XIV wiek)]. Akadémiai Kiadó. str. 293.
  2. ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 2,16 Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). Az Árpád-ház uralkodói [Władcy dynastii Arpadów]. I.P.C. Könyvek. str. 191, 197, 200–202.
  3. ↑ 3,0 3,1 Bartl, Július; Čičaj, Viliam; Kohútova, Mária; Letz, Róbert; Segeš, Vladimír; Škvarna, Dušan (2002). Slovak History: Chronology & Lexicon. Bolchazy-Carducci Publishers, Slovenské Pedegogické Nakladatel'stvo. str. 28–29.
  4. ↑ [Węgierska Iluminowana Kronika]: Chronica de Gestis Hungarorum (Wydawca: Dezső Dercsényi) (1970). Corvina, Taplinger Publishing. (rozdz. 167.121), str. 139.
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 The Deeds of Frederick Barbarossa by Otto of Freising and his Continuator, Rahewin [Czyny Fryderyka Barbarossy Otto z Freising i jego kontynuatora, Rahewina] (Tłum. i uwagi z wprowadzeniem Charles Christopher Mierow, współpraca Richard Emery) (2004). Columbia University Press. (3.13.), str. 187–188.
  6. ↑ 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09 6,10 6,11 6,12 6,13 6,14 6,15 6,16 6,17 6,18 6,19 6,20 6,21 6,22 6,23 6,24 6,25 6,26 6,27 6,28 6,29 6,30 6,31 6,32 6,33 6,34 6,35 6,36 Makk, Ferenc (1989). The Árpáds and the Comneni: Political Relations between Hungary and Byzantium in the 12th century (Tłum. György Novák). Akadémiai Kiadó. str. 66, 68–70, 74, 76, 81–85, 87, 89–91.
  7. ↑ The Deeds of Frederick Barbarossa (3.13.), pp. 187–188.
  8. ↑ 8,0 8,1 Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. I.B. Tauris Publishers. str. 51–52.
  9. ↑ O City of Byzantium, Annals of Niketas Choniates [Bizancjum, Annały Niketasa Choniatesa] (Tłum. Harry J. Magoulias) (1984). Wayne State University Press. (4.126), str. 72.
  10. ↑ The Deeds of Frederick Barbarossa (3.13.), p. 188.
  11. ↑ O City of Byzantium, Annals of Niketas Choniates (4.126), p. 72.
  12. ↑ 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 12,11 Stephenson, Paul (2000). Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900–1204. Cambridge University Press. str. 247, 249–250, 252, 255.
  13. ↑ 13,0 13,1 O City of Byzantium, Annals of Niketas Choniates [Bizancjum, Annały Niketasa Choniatesa] (Tłum. Harry J. Magoulias) (1984). Wayne State University Press. (4.127), str. 73–73.
  14. ↑ 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 14,5 Magdalino, Paul (1993). The Empire of Manuel Komnenos, 1143–1180. Cambridge University Press. str. 79–80, XXV.
  15. ↑ O City of Byzantium, Annals of Niketas Choniates (4.127), p. 72.
  16. ↑ Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos [Czyny Jana i Manuela Komnenusów] (Tłum. Charles M. Brand) (1976). Columbia University Press. (5.1), str. 155.
  17. ↑ 17,0 17,1 Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500–1250. Cambridge University Press. str. 332–333.
  18. ↑ Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos (5.1), p. 155.
  19. ↑ 19,0 19,1 19,2 Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos [Czyny Jana i Manuela Komnenusów] (Tłum. Charles M. Brand) (1976). Columbia University Press. (5.5), str. 160–161, 163.
  20. ↑ Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos (5.5), p. 160.
  21. ↑ Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos (5.5), p. 161.
  22. ↑ Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos (5.5), p. 163.
  23. ↑ Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos [Czyny Jana i Manuela Komnenusów] (Tłum. Charles M. Brand) (1976). Columbia University Press. (5.13), str. 180.
  24. ↑ 24,0 24,1 Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos (5.13), p. 180.
  25. ↑ O City of Byzantium, Annals of Niketas Choniates (4.127), p. 73.
  26. ↑ Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). Az Árpád-ház uralkodói [Władcy dynastii Arpadów]. I.P.C. Könyvek. str. 197, Apendiksy 2–3.
  27. ↑ Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). Az Árpád-ház uralkodói [Władcy dynastii Arpadów]. I.P.C. Könyvek. str. 200, Apendiks 3.

Źródła

Główne źródła

  • Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos [Czyny Jana i Manuela Komnenusów] (Tłum. Charles M. Brand) (1976). Columbia University Press. ISBN 0-231-04080-6.
  • O City of Byzantium, Annals of Niketas Choniatēs [Bizancjum, Annały Niketasa Choniatēsa] (Tłum. Harry J. Magoulias) (1984). Wayne State University Press. ISBN 978-0-8143-1764-8.
  • The Deeds of Frederick Barbarossa by Otto of Freising and his Continuator, Rahewin [Czyny Fryderyka Barbarossy Otto z Freising i jego kontynuatora, Rahewina] (Tłum. i uwagi z wprowadzeniem Charles Christopher Mierow, współpraca Richard Emery) (2004). Columbia University Press. ISBN 0-231-13419-3.
  • [Węgierska Iluminowana Kronika]: Chronica de Gestis Hungarorum (Wydawca: Dezső Dercsényi) (1970). Corvina, Taplinger Publishing. ISBN 0-8008-4015-1.

Dodatkowe źródła

  • Bartl, Július; Čičaj, Viliam; Kohútova, Mária; Letz, Róbert; Segeš, Vladimír; Škvarna, Dušan (2002). Slovak History: Chronology & Lexicon. Bolchazy-Carducci Publishers, Slovenské Pedegogické Nakladatel'stvo. ISBN 0-86516-444-4.
  • Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. I.B. Tauris Publishers. ISBN 1-86064-061-3.
  • Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). Az Árpád-ház uralkodói [Władcy dynastii Arpadów]. I.P.C. Könyvek. ISBN 963-7930-97-3.
  • Magdalino, Paul (1993). The Empire of Manuel Komnenos, 1143–1180. Cambridge University Press. ISBN 0-521-52653-1.
  • Makk, Ferenc (1989). The Árpáds and the Comneni: Political Relations between Hungary and Byzantium in the 12th century (Tłum. György Novák). Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-5268-X.
  • Makk, Ferenc (1994). IV. István. In Kristó, Gyula; Engel, Pál; Makk, Ferenc (red.). Korai magyar történeti lexikon (9–14. század) [Encyklopedia wczesnej historii Węgier (IX-XIV wiek)]. Akadémiai Kiadó. str. 293–294. ISBN 963-05-6722-9.
  • Stephenson, Paul (2000). Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900–1204. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-02756-4.

IV. István (węg.)
Stefan IV (pol.)
Stjepan IV (chor.)
Štefan IV. Ogrski (slow.)
Štefan IV (słow.)
Štěpán IV. Uherský (cz.)

— Król Węgier i Chorwacji —
Plik:Stephen IV of Hungary.jpg
Król Węgier i Chorwacji
Okres 1163
Poprzednik Władysław II
Następca Stefan III
Dane biograficzne
Dynastia Arpadowie
Państwo {{{państwo}}}
Śmierć 1 kwietnia 1165
Ojciec Bela II Ślepy
Matka Helena
Żona Maria Komnena
Multimedia w Wikimedia Commons
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=IV._István&oldid=38637”