Frieden von Ofen

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku niemieckim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku niemieckim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

W pokoju ofeńskim (od dawnej nazwy Budy, dziś część miasta Budapesztu) – 3 kwietnia 1254 roku Księstwo Austrii i Styrii zostały podzielone między królów: czeskiego Ottokara II i Belę IV. Tło Po śmierci Babenbergów jako władców Austrii i Styrii w wyniku śmierci księcia Fryderyka II Bitnego w 1246 roku oba księstwa zostały osierocone i wzbudziły pożądanie władców sąsiednich krajów. Ottokar, 22-letni książę czeski, wiosną 1252 roku przejął księstwo austriackie poprzez ślub z 47-letnią Małgorzatą von Babenberg, siostrą Fryderyka II, a także zażądał Styrii. Nieco później Gertruda von Babenberg, bratanica Fryderyka, poślubiła Romana Halickiego, krewnego króla Beli, który z kolei zażądał również dawnych terenów Babenbergów. W dobrach styryjskich jednogłośnie wybrano Stefana, syna króla Beli. Bela, sprzymierzony z księciem Ottonem II Bawarskim i księciem krakowskim Bolesławem V Wstydliwym oraz Romanem, podjął nieudany atak na Morawy i Austrię w 1253 roku. Papież interweniował w tych sporach. Porozumienia pokojowe W pokoju zawartym 3 kwietnia 1254 r. w Ofen między czeskim królem Ottokarem II, a królem Węgier Belą IV – za interwencją papieża Innocentego IV i biskupa Brunona z Ołomuńca, Styria została przyznana królowi węgierskiemu, ale do tego czasu obszar Styrii Pittner na północny wschód od Semmering i Wechsels (od Wechsel granica biegła wzdłuż zlewni Dunaj-Raab do Hartlspitz w górach Rosalien, która znajdowała się na granicy z Węgrami) i Traungau, które było również pierwotnym terytorium Styrii Otakare Styria słyszała, a Ziemia Ischlera spadła na Ottokar. Zamek Schwarzenbach w Dolnej Austrii jest również wspomniany w tej legendzie po raz pierwszy w części przyznanej Węgrom. In dem am 3. April 1254 in Ofen zwischen König Ottokar II. von Böhmen und König Bela IV. von Ungarn durch Intervention von Papst Innozenz IV. und Bischof Bruno von Olmütz geschlossenen Frieden wurde nun die Steiermark dem ungarischen König zugesprochen, doch das bis dahin steirische Pittner Gebiet nordöstlich des Semmerings und des Wechsels (vom Wechsel weg verlief die Grenze entlang der Donau-Raab-Wasserscheide bis zum Hartlspitz im Rosaliengebirge, der an der Grenze zu Ungarn lag) sowie der Traungau, der als ursprüngliches Herrschaftsgebiet der steirischen Otakare ebenfalls zur Steiermark gehört hatte, und das Ischler Land fielen an Ottokar. Auch die Burg Schwarzenbach in Niederösterreich wird in dieser Sage das erste Mal im Ungarn zugesprochenen Teil genannt. Gertruda, opuszczona już przez Romana w 1253 r., została uzgodniona z wieloma władcami i miastami w Styrii, w tym z Voitsbergiem i Judenburgiem, którym później przyznała szereg swobód i darów. Gertrud, die von Roman schon 1253 verlassen worden war, wurde mit einigen Herrschaften und Städten in der Steiermark abgefertigt, darunter Voitsberg und Judenburg, denen sie später mehrere Freiheiten und Schenkungen verlieh. Dalszy rozwój Król Ottokar nie mógł pogodzić się z uzgodnioną utratą terytorium na rzecz Beli i po pewnym czasie wznowił walkę. Na jego korzyść doszło powstanie szlachty styryjskiej przeciwko władzy węgierskiej, które wybuchło w 1260 roku. Po bitwie pod Kressenbrunn w tym samym roku Bela musiał oddać Styrię Ottokarowi w pokoju wiedeńskim w 1261 roku. Dzięki zjednoczeniu Traungau z innymi obszarami Obder Rennesischen, Górna Austria mogła rozpocząć się od centrum Linzu. Durch die Vereinigung des Traungaus mit den übrigen obderennsischen Gebieten konnte die Landwerdung Oberösterreichs mit Zentrum Linz einsetzen. Literatura Walter Kleindel: Die Chronik Österreichs. Chronik-Verlag, Dortmund 1984, ISBN 3-88379-027-3. Szablon:Literatur