Radoslav I. Babonić
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Radoslav I. Babonić (pol. Radosław I Bobonicz, węg. Babonić Radiszló, węg. Babonić I. Radoszló), chorwacki szlachcic, ban całej Slawonii. W swoim życiu nazywał się Vodicsai Radoszló; ale historycy używają nazwisko Babonić, wzięte przez synów brata Babonjega w poprzednim pokoleniu. Ojciec Radoslava Stefan II (fl. 1243–1256), ispán i banus maritimus (1243–1249) miał dwóch braci: Stefana III i Babonjega II. Radoslav jako ispán (od 1278), trzykrotnie w latach 1288, 1290 i 1292–1293 był banem całej Slawonii. Już w 1290 r. popierał węgierskie pretensja tron Domu Andegawenów, lecz zaakceptował wybór Andrzeja III na króla Węgier. Aby wyrazić swoje poparcie, udał się z Dujamem II. Krčki Frangepánem na dwór w Neapolu w 1291 r.[1] Siostra zmarłego László Kuna, królowa Maria z rodu Arpadów, odstąpiła w 1292 r. od rodów: Gorica, Podgorja, Szana i Orbász.[2] W 1293 r. Radoslav uwolnił z niewoli hrabiego Veglia Ugrina III Csák, który został wysłał do Slawonii przez Andrzeja III, aby przywitać matkę króla. Następnie Radoslav towarzyszył jej Tomasinie Morosini w kraju. Za te zasługi otrzymał osiem darowizn poza Sawą. Jednak po tym, jak król Andrzej mianował swoją matkę Księżną Slawonii, Radoslav zbuntował się przeciwko królowi w 1295 r., lecz został wkrótce pokonany. Dalszy los Radoslava jest nieznany. Rok 1299 r. jest wymieniany przez dwa źródła, jak rok w którym jego bratankowie, synowie Babonjega II Babonićia przejęli jego posiadłości. PrzypisyZasoby
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
