Kanizsai Orsolya
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Kanizsai László címere II. Lajos armálisában.jpg Herb Kanizsai. Obraz Władysława Kanizsai w zbroi. Kanizsai Orsolya (* ok.1521, † 2 marca/2 maja 1571 w Sárvár), węgierska szlachcianka, żona palatyna Tomasza III Nádasdyego, siostrzenica Kanizsai Dorottya, opiekunki miejsca pochówku ofiar [[Mohacz|bitwy pod Mohaczem], żony Emeryka Perényiego. Spis treściŻyciorysOrsolya pochodziła ze szlacheckiej rodziny Kanizsai ze starodawnego klanu Osl. Jej ojcem był Władysław (1497–1525), főispán komitatu Vas, zas jej matką Anna Drágffy (fl. 1522–1528) z rodu Drágffy. Jej dziadkami ze strony ojca byli Jerzy (fl. 1469-1509), ban Dalmacji, Chorwacji i Slawonii oraz Klara Rozgonyi (fl. 1474-1515) z rodu Rozgonyi. Jej dziadkiem ze strony matki był Bertalan Drágffy z Bélteki, [wojewoda Siedmiogrodu]]. Siostra Orsolyi, Magdalena, była żoną Krzysztofa Batthyányego († 1570) z Németújvár.[1] Jej ojciec Władysław, był niezwykle bogatym człowiekiem; miał kilka zamków i posiadłości, w tym: Sárvár, Egervár, Kanizsa, Csókakő, Léka, Eisenstadt, German Cross, Kapuvár, Csepreg i wiele innych posiadłości na Zadunaju. Ród Kanizsai mieszkał na zamku Sárvá. To w nim urodziła się i wychowała Orsolya. Władysław był synem lojalnego gubernatora Vasa i gorliwym członkiem kościoła rzymskiego. W 1521 r. pielgrzymował do Loretto, a wraz z żoną Anną i dwojgiem żyjących dzieci został świeckim członkiem zakonu benedyktynów. Również jej matka była kobietą religijną, która miała nadwornego kapłana i odziedziczyła własność pustelnika ormiańskiego. Władysław zmarł wkrótce po narodzinach Orsolyi. W tym czasie wdowa Anna wyszła za mąż za Krzysztofa Frangepana, ale w 1528 r. sporządziła testament w Sárvár. Niestety w wieku siedmiu lat Orsolya została całkowicie osierocona. Z całej rodziny pozostał tylko jej brat Franciszek, który żył jeszcze tylko kilka lat, gdyż zmarł w 1532 r.[2] Matka powierzyła wychowanie i opiekę nad dwojgiem małych osieroconych dzieci Denisowi Hashágyi z Háshágy i Franciszkowi Wathay z Kapuvár oraz nadwornemu księdzu Tomaszowi Grubie. Denis Hashágyi był byłym głównym podkomendnym Władysława Kanizsaia i ojcem chrzestnym Orsolyi. W 1524 roku na prośbę Władysława Kanizsai król Węgier Władysłąw II Jagiellończyk podarował Kehidę Denisowi Háshágyi Kehidakustány.[3][4] Odkąd zmarł jego ojciec i bracia, Jan Zápolya opiekował się bardzo młodą Orsolya w 1532 r. To wówczas Tamás Nádasdy zaręczył się; jak wiadomo, rodzina Nádasdy była znana z rodzinie Orsolyi w poprzednich dziesięcioleciach, a jej starodawne posiadłości znajdowały się wokół tytułowego Nádasd, a także w regionie Sárvár i południowej części komitatu Vas.[5] Tomasz, który należał do zamożnej i prestiżowej klasy szlacheckiej, kilkakrotnie sprawował urząd zastępcy gubernatora w komitatach Zala i Vas, a jego ojcem był Franciszek I był partnerem zamkowym rodu Kanizsai. Z powodu wojennych warunków politycznych ślub Tomasza i Orsolyai musiał odbyć się daleko w Hódmezővásárhely, niedaleko króla Jana na początku 1535 roku. Po ślubie, któremu patronował Franciszek, ze względu na swoje posiadłości pod Wiedniem i przyprowadził swoją młodą żonę do domu w Sárvár, odwiecznego gniazda rodu Kanizsai. Orsolya ożeniła się w wieku 14 lat z Tomaszem Nádasdym, późniejszym palatynem, jako spadkobierca ogromnej fortuny. Podczas nieobecności męża w Sárvár zarządzała majątkami, czemu jednak nie przeszkadzały jej częste choroby. Była jedną z najbardziej wykształconych kobiet w tamtych czasach i prowadziła obszerną korespondencję ze znajomymi rodu lub rodzinami z komitatu Zala. Sąd Tomasza Nádasdyego w Sárvár był bez wątpienia jednym z najważniejszych ośrodków intelektualistów uciekających spod tureckich rządów na Zadunaju. Jego rodzina studiowała w Sárvár i stamtąd została przekierowana do miejsca służby, ale regularnie wracała kilka razy w roku itp. np. reformatorzy, tacy jak Benedykt Abádi, Piotr Bornemisza, Michał Sylvester i Jan [Sylvester, Stefan Beythe, Piot Juhász Méliusz lub Macarius Bódog József.[6] Orsolya miała opinię znanego ogrodnika, była bardzo religijną kobietą, która często pomagała głodnym i biednym. Utrzymywała przyjazne relacja ze swoją szwagierką Anną Nádasdy, która była żoną Stefana Majlátha (1502–1550), która mieszkała w Szeged; gdy Stefan zmarł w niewoli tureckiej w 1550 r., jego syn Gábor został zabrany przez Nádasdych i wychowany w Sárvár. To samo stało się, gdy brat Tomasza, Márton zmarł pozostawiając pięcioro sierot. Po ich ślubie, po około dwudziestu latach bezpłodności, ku wielkiemu zdziwieni w roku 1555 urodził się ich jedyny syn, Franciszek II, znany jako „Czarne Żebro”; z okazji narodzin dziecka otrzymali rodzice kilka pozdrowień od bliskich przyjaciół i krewnych rodziny: wdowy po Stefanie Majláthcie Annie, Mikołaja Zrínyiskiego, Franciszka Töröka ż żoną Barbarą Országh. 2 czerwca 1562 r. zmarł Tomasz Nádasdy; jego żona, Orsolya, wdowa po „wielkim palatynie”, zmarła po nim prawie 10 lat później. Zmarła w Sárvár, a wraz z nim wymarł ród Kanizsai. Dzień jej śmierci nie jest znany, ale wiadomo, że było to między 2 marca a 2 maja 1571 roku. Spoczywa w kościele parafialnym św. Mikołaja w Grobie Nadasdy w Lékán. Źródła
Przypisy
Bibliografia
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
