Ђорђе Стефановић Бранковић

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Despota Serbii 1486–1496 Następca: Vuk Grgurević Jovan Branković Ђорђе Стефановић Бранковић (pol. Đorđe Stefanović Branković) (* 1461, † 18 stycznia 1516, tytularny Despot Serbii (tytuł nadany w 1486 r. przez Macieja Korwina. Rządził regionem Racszag (znanym jako Raszka; odpowiednikiem współczesnej Wojwodina) w imieniu Królestwa Węgier. Od 1493 r. rządził wspólnie ze swoim bratem Jovanem, który później zastąpił Ђорђе po ślubach zakonnych (jako Maksim/Максим) w 1496 r. Zbudował klasztor w Krušedolu. Był związany z dynastią Basarabów, w szczególności z Neagoe Basarab. Życie Syn Stefana Brankovića, Despoty Serbii (1458–1459) i Angeliny Arianites. Poślubił Isabellę del Balzo, córkę Agilberto, księcia Nardò (Aragonia). Z nominacji Maciej Korwina Đorđe otrzymał tytuł Despoty Serbii w roku 1486, po Vuku Grgurevićiu, który zmarł 16 kwietnia 1485 r. Đorđe otrzymał także miasta Kupinik (Kupinovo), Slankamen i Berkasovo w Syrmii, a także inne miasta, które podpadały pod władze tych miast. Od 1493 r. rządził wspólnie ze swoim bratem Janem, który później zastąpił go jako Despot. W 1494 r. dwaj bracia walczyli przeciwko Herzogowi Lovro], który miał posiadłości w Syrmii i Slawonii. W grudniu 1494 r. bracia podbili Mitrowicę, którą powierzyli szlachcie. Na początku 1496 r. Đorđe złożył śluby zakonne, otrzymując imię Maxim, a następnie został arcybiskupem Belgradu. Jan objął samodzielne rządy ​​w 1496 roku i miał inne cele niż jego brat: Jan nie dążył do stworzenia imperium palatyna, a jedynie starał się pokonać Turków i wypędzić ich ze swoich ziem, nawiązując tym do tradycji przodkoów. Đorđe został wymieniony wraz z całą rodziną w „Dell'Imperadori Constantinopolitani” lub rękopisie Massarelli, znalezionym w pracach Angelo Massarelli (1510–1566). Świętość Zmarł 18 stycznia 1516 r. stworzono mu kult w 1523 r., gdy Belgrad był juz od dwóch lat w rękach osmańskich i gdy ich wpływy przed bitwą pod Mohaczem sięgał coraz bliżej monastyru w Krušedolu i jego włości. Został tam pochowany, a jego kult został upowszechniony, by służyć jako wzmocnienie morale u Serbów, którzy wraz z Węgrami walczyli z potężnymi Turkami. W tym samym czasie, w tym samym miejscu i z tym samym pomysłem, powstał kult całej jego rodziny: jego ojca, Stefana Brankovića (1484), jego matki, Angeliny (w tym samym czasie co Maksyma) i jego brata, Jana (od 1505). Krušedolac z XVI wieku świętował wszystkich ostatnich członków odziny Brankovićów. O Angelinie i Maksimie zostały wówczas napisane biografie. Rodzina została pochowana w monastyrze Krušedol i złożona w trumnach przy ołtarzu. Jednak Turcy spalili święte relikwie w 1716 r. po przegranej bitwie pod Petrovaradinem. Tylko lewe ramię Angeliny i niektóre drobne części ciała innych członków zostały oszczędzone i ogłoszone świętymi relikwiami Serbskiego Kościoła Prawosławnego.                                     16. Branko Mladenović               8. Vuk Branković                       4. Đurađ I Branković                             18. Lazar Hrebeljanović               9. Maria Lazarević                       19. Milica Nemanjić               2. Stefan Branković                                   10. Theodore Palaiologos Kantakouzenos                       5. Eirene Kantakouzene                             11. Euphrosyne Palaiologina                       1. Đorđe Branković                                         12. Komnen Arianiti                       6. George Arianites                             26. Nikola Sakat               13.                       3. Angelina Arianites                                   7. Maria Muzaka                           Galeria Djordje Stefanovic Brankovic.png Herb osobisty Djuradj Stefanovic Brankovic Grb.png Saints Maksim, Angelina, Jovan and Stefan Branković, by Andreja Raičević.jpg Święci Maksim, Angelina, Jovan i Stefan Branković, autor: Andreja Raicevic (ok.1645) Krusedol-2.jpg Monaster Krušedol założony przez Đorđe Brankovićia Old Hopovo monastery.jpg monaster Staro Hopovo założony przez Đorđe Brankovićia Źródła Massarellus, Angelus. Dell'Imperadori Constantinopolitani. Codex Vaticanus Latinus 12127, fols. 349V—353 (po łacinie). Mitrović, K. (2008). "Povelja despotice Jelene Jakšić manastiru Hilandaru". Stari srpski arhiv, no. 7, str. 195–203 (po serbsku). Tubić, D. (2006). "The Branković family from Srem in historiography". Spomenica Istorijskog arhiva Srem, no. 5, str. 232–242 (po serbsku). Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing. Przypisy

Ђорђе Стефановић Бранковић (serb.) Đorđe Stefanović Branković (pol.) — Despot Serbii — Kamienna ikona na zewnętrznej ścianie monastyru Крушедол (Krušedol) Kamienna ikona na zewnętrznej ścianie monastyru Крушедол (Krušedol) Despot Serbii Okres od 1486 do 1496 Poprzednik Vuk Grgurević Następca Jovan Branković Dane biograficzne Dynastia Branković (Brankowicze) 20px Państwo {{{państwo}}} Urodziny 1461 Śmierć 18 stycznia 1516 Miejsce spoczynku monastyr Крушедол (Krušedol) Ojciec Stefan Branković Matka Angelina Arianiti Żona Isabella del Balzo, daughter of Agilberto, Duke of Nardò. Święty Максим (Maksim) Ђорђе Czczony przez Serbski Kościół Prawosławny Beatyfikacja 1523 Belgrad Patron narodu serbskiego Szczególne miejsca kultu monastyr Крушедол (Krušedol), współcześnie Wojwodina, Serbia