Nagysinkszék

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Herb Nagysinkszék Nagysinkszék w XV wieku Nagysink, Nagysinkszék egykori központja Nagysinkszék (pol. lokacja Gross-Schenk, niem. Stuhl Gross-Schenk, rum. Scaunul Cincului) była jedną z lokacji saskich w Siedmiogrodzie. Lokalizacja Graniczyła od zachodu z komitatem Fehér vármegye, od południa z Fogarasföld, od wschodu z Kőhalomszék, a od północy z Segesvárszék (rum. Sighisoarą) Historia Nagysinkszék była saską lokacją utworzonym w XIII wieku w Królestwie Węgier, w południowej części Siedmiogrodu, między Nagysink (Nagy-Sink), w środkowej części dorzecza rzeki Hortobágy i Olt (rum. Aluta). Ma powierzchnię 638,82 km² i liczyła 23 970 mieszkańców według danych z 1870 roku. Jaj nazwa po raz pierwszy pojawiło się w statucie z 26 czerwca 1478 roku w postaci lokacji Margondor Senk (KmJkv 2268). Lokacja składała się z wiosek saskich zasiedlonych w Królestwie, później w części zwanej przez Sasów Altland. Sprowadzeni stąd osadnicy zorganizowali później sąsiednie lokacje, które razem utworzyły Hétszék (Siedem Lokacji): na północy Medgyes w Felső-Fehér vármegye; na północnym wschodzie graniczyło lokacją Segesvár (rum. Sighisoara'), na wschodzie z komitatem Felső-Fehér vármegye, z lokacją Kőhalom, na południu z regionem Fogaras vidék, od zachodu z lokacją Újegyház, komitatem Felső-Fehér vármegy i lokacją Medgyes, a w 1413 przez Fogarasa. W 1469 roku król Maciej Korwin przyłączył dystrykt Fagaras do komitatu [Fehér vármegye]], w którym to czasie mógł powstać jego obszar rodowy. W 1486 r., gdy przywileje Andreanum zostały przedłużone, była to jedna 7 saskich lokacji. W okresie reformacji, pod wpływem Braszowa, szerzyły się tu także idee luterańskie. 1 listopada 1540 r. w jedynej diecie odbywającej się tutaj obecni Sasi złożyli przysięgę na wierność Ferdynandowi Habsburgowi, ale 25 maja 1541 r. na rozkaz sułtana Sulejmana I za władcę uznano Jana Zygmunta. W 1553 roku Nagysink był stolica luterańskiego kościoła saskiego. Józef II przyłączył go do okręgu Sibiu i dopiero w 1790 roku odzyskał niepodległość. W latach 1860–1876 był samodzielny, w 1876 r. podporządkowany komitatowi Nagy-Küküllő vármegye, gdzie najpierw stał się częścią powiatu Nagysinki, a w latach 1890–1918 stał się częścią powiatu Szentágota. W 1870 r. liczyła 23 970 mieszkańców Skład narodowościowy Niemcy − 53%, Rumuni − 46% i Węgrzy − 1%. Skład wyznaniowy luteranie − 12 621 (52,7%), luteranami − 9 790 (40,8%), grekokatolicy − 1 230 (5,1%) i inni (głównie rzymskokatolicy) − 329 Miejscowości Scaunul Cincului (în germană Grossschenker Stuhl, în maghiară Nagysink szék) avea în componență următoarele localități : Siedziba Piątki (po niemiecku Grossschenker Stuhl, po węgiersku Nagysink szék) składała się z następujących miejscowości: Nazwa rumuńska Nazwa niemiecka Nazwa węgierska Agnita Agneteln Szentágota Bărcuț Bekokten Brekokten Báránykút Boholț Bucholz Boholc Bruiu Braller Brulya Calbor Kaltbrunnen Kálbor Cincșor Kleinschenk Kissink Cincu Großschenk Nagysink Dealu Frumos Șulumberg Schönberg Lesses Gherdeal Gürteln Gerdály Iakobeni Iacăsdorf Jakobsdorf Jakabfalva Merghindeal Mergeln Mergental Morgonda Movile Hundrubechiu Hundertbücheln Szászhalom Noiștat Neustadt Újvaros Rodbav Rohrbach Nádpatak Ruja Roseln Rosental Rozsonda Seliștat Seligstadt Boldgváros Stejărișu Proștea Probstdorf Prepostfalva Șoarș Scharosch Schars Saros Nagysáros Șomartin Martinsberg Mártonhegy Toarcla Tarteln Tartlau Kisprázsmár Vărd Werd Vérd Veseud Zied Vessződ Wielki Krzesło Cynkowe powstało w 1876 roku. XXXIII. Okręg Nagy-Küküllő. Nagysinkszéket az 1876. XXXIII. törvénycikk Nagy-Küküllő vármegyéhez csatolta. Przypisy Żródła Tekintő. Erdélyi helynévkönyv. Opracowanie: Vistai András János. [Bez miejsca i roku, publikowane tylko w sieci WWW.] 1–3. kötet. Bokor József (szerk.). A Pallas nagy lexikona. Arcanum: FolioNET (1893–1897, 1998.). ISBN 963 85923 2 X Magyar katolikus lexikon IX. (Meszr–Olt). Főszerk. Diós István; szerk. Viczián János. Budapest: Szent István Társulat. 2004.