Bánffy de Alsólendva (rodzina)
| ||||||||||||||||||||||||||
Spis treści
Az alsólendvai Bánffy család
Ten ród pochodzi od urodzonego w Niemczech klanu Hahót; według ostatnich badań przodkowie rodziny wywodzili się z bawarskiego szlachetnego rodzaju Huosi wspomnianego w Lex Baiuvariorum w 743 r.[1] Zgodnie z historią Hahót III. Bánffy założył rodzinę w 1226 r. Ten członek rodziny był kapelanem hrabstwa Vas w latach 1238–1239. Prawdopodobnie zmarł około 1260 roku. Kilku potomków wymienionych jest na wykresach, takich jak IV. Hahót, Máté és István. W 1291 Bánffy István jest wymieniony w dokumentach jako królewski kanclerz. Otrzymał także królewskie potwierdzenie swoich posiadłości. W 1292 r. Walczył z rodem Kőszeg, od 1296 r. był kapelanem hrabstwa Varazdin. Po 1301 roku Kőszegi zdobyli Alsólindvát (obecnie Lendava, Słowenia), prastary zamek rodziny, z którego korzystali. Bánffy III. István odzyskuje w 1323 roku dzięki królowi I. Károly. Od połowy XIV wieku członkowie rodziny Hahót-Buzád konsekwentnie nazywali się Alsólendva i Bánffy [2].
E család a német eredetű Buzád-Hahót nemzetségből veszi eredetét; az újabb kutatások szerint a család ősei a 743-ban a Lex Baiuvariorumban említett bajor ősnemes Huosi-nemzetségből származtak.[2] A történet szerint Bánffy III. Hahót alapította a családot, 1226-ban. E tagja a családnak 1238–39-ben Vas vármegye ispánja volt. Valószínűleg 1260 körül halt meg. Több leszármazottját is említik az oklevelek, úgymint IV. Hahót, Máté és István. 1291-ben Bánffy Istvánt említik az okiratok mint királyi étekfogó kancellárt. Ugyanő birtokaira királyi megerősítést nyert. 1292-ben a Kőszeghyek ellen harcolt, 1296-tól Varasd vármegye ispánja. 1301 után a Kőszeghyek bosszúból elfoglalták tőle családja ősi várát, Alsólindvát (a mai Lendva, Szlovéniában), amit csak Bánffy III. István kap vissza 1323-ban Károly királytól. A Hahót-Buzád család tagjai a 14. század közepétől kezdték magukat következetesen Alsólendvainak és Bánffynak nevezni.[3]
1
„Lendvai” Miklós, uważany za przodka rodziny Alsólendva, pochodzi z 1319 roku. Jego synowie zaczęli używać imienia Bánffy. W latach 1324–1343 był ispánem hrabstwa Zala, który uczestniczył w wojnie austriackiej i został krawcową królowej. Został awansowany na trojana Totland i zdobył ten tytuł w zdobyciu Chorwacji. Walczył z Zadarem i Wenecją, ale został oskarżony o zdradę, więc król odebrał mu banat, który później odzyskał. Jego nazwisko jest również wspomniane w dokumencie zatytułowanym „Pokój zamków” z 1358 r., w którym Wenecja zrezygnowała z Dalmacji na rzecz Królestwa Węgier[4]. Stracił życie około 1361 r. Miał się pięciu synów, z których István był ispánem Zagora (hrabstwa Varazdin) w 1366 r., A od 1383 r. został wyrzucony przez Totland. Miał dwóch synów, ale żaden z nich nie miał dalszych spadkobierców, więc gałąź Mikołaja wyginęła. Jest także wzmianka o Johnie, który był także ispánem Zagorii (czyli hrabstwa Varazdin) około 1383 roku.
„Lendvai” Miklós, akit a család alsólindvai ága ősének tartanak, 1319-től szerepel az írott forrásokban. Az ő fiai kezdték használni a Bánffy nevet. 1324 és 1343 között Zala vármegye ispánja, aki részt vett az osztrák háborúban, és a királyné főlovászmestere is lett. Kinevezték Tótország bánjává, s ebben a titulusában érdemeket szerzett Horvátország visszafoglalásában. Zára és Velence ellen is harcolt, de árulással vádolták, így a király elvette tőle báni rangját, amit aztán később visszakapott. Neve szerepel az 1358-as zárai béke nevű okmányon is, amelyben Velence lemondott Dalmáciáról a Magyar Királyság javára.[3] 1361 körül veszthette életét. Öt fia született, akik közül István 1366-ban zagoriai ispán (Varasd vármegye), majd 1383-tól Tótország bánja. Neki két fia volt, de egyiküknek sem született további örököse, így Miklós ága kihalt. Említenek még egy Jánost is, aki szintén zagoriai (azaz Varasd vármegyei) ispán volt, 1383 körül.
Genealogia
| ||||||||||||||||||||||||||||||
Bánffy de Lendwa, znany również jako Banici, chorwacko-węgierska szlachta, wywodząca się z niemieckiej rodziny szlacheckiej Hahót, która pochodziła z Turyngii, skąd pod koniec XII wieku wyemigrowała do zachodniej części Węgier pod przewodnictwem hrabiego Hahót I. Hahóta. W 1278 r. Król Władysław IV. podarował Szczepanowi I. (1267–1328) jako banowi całej Slawonii Lendava i inne posiadłości w powiatach Zalad, Somod i Križevci, i wziął rodzinę z przymiotnika de Lendwa.
Bánffy de Lendwa, poznati i kao Banići, hrvatsko-ugarska plemićka, ogranak njemačkog plemićkog roda Hahót. Podrijetlom su iz Tiringije, odakle su potkraj 12. stoljeća doselili u Zaladsku županiju u Ugarskoj pod vodstvom grofa Haholda I. Godine 1278. kralj Ladislav IV. darovao je Stjepanu I. (1267.-1328.), banu cijele Slavonije Lendavu i druge posjede u Zaladskoj, Šomodskoj i Križevačkoj županiji te obitelji uzima pridjevak de Lendwa.
Syn Szczepana Mikołaj I. († 1356) był także slawońskim banem, podobnie jak jego synowie Szczepan II. i Jan I. między 1380 a 1385. Ivan I., wraz ze swoim bratem, był także burmistrzem Zagorja i pełnił funkcję ban Maczwy (1386-1387). [1]
Stjepanov sin Nikola I. († 1356.) bio je također slavonski ban, kao i njegovi sinovi, Stjepan II. i Ivan I. u razdoblju 1380.-1385. godine. Ivan I. bio je zajedno s bratom i župan Zagorja, a sam je obnašao dužnost mačvanskog bana (1386.-1387.).[5]
Andrija Bánffy został podbanem (1473–1476), a po śmierci bana Ernuszt I. János został chorwacko-slawońskim banem (1476–1477) i bez większego powodzenia starł się z Turkami.
Andrija Bánffy bio je podban (1473.-1476.), a nakon smrti bana Ivana Ernušta postao je hrvatsko-slavonski ban (1476.-1477.) te se bez većeg uspjeha sukobljavao s Osmanlijama.
W 1481 r. Nikola V. był właścicielem miasta Stupčanica a jego syna Jana IV. (1509-1534) otrzymał Virovitica z majątkiem i honorem dziedzicznego burmistrza hrabstwa Virovitica. W 1527 roku stracił Viroviticę, ponieważ zgodził się na Ivana Zapolję, ale jego syn Stjepan V. zwrócił ją rodzinie, jednak sukces był krótkotrwały, ponieważ Virovitica została już podbita przez Turków w 1552 r.[6]
Godine 1481. Nikola V. dobio je u posjed grad Stupčanicu, a njegov sin Ivan IV. (1509.-1534.) dobio je Viroviticu s vlastelinstvom i čast nasljednog župana Virovitičke županije. Godine 1527. izgubio je Viroviticu, jer je pristao uz Ivana Zapolju, no u posjed obitelji vratio ju je njegov sin Stjepan V. Unatoč tome, uspjeh je bio kratkotrajan jer su Viroviticu već 1552. godine osvojili Turci.[7]
Rodzina Bánffy/Banfi wyginęła w Chorwacji wraz ze śmiercią Mikołaja VIII. W 1627 r.[8]
Obitelj Bánffy izumrla je u Hrvatskoj smrću Nikole VIII. 1627. godine.[9]
- Miklós (Bánffy I. Miklós)
- I. István (1267–1328), ispán Varasdi (fl. 1272-96)
- László (fl. 1356-81)
- Ferenc (fl. 1335-65)
- II. István (1335-1385), Ban Slawonii, ispán Varasdi.
- Miklós, (fl. 1335-36)
- I. János (1335-1388), Ban Slawonii, Ban Maczwy, ispán Varazdi. Na nim rodzina wymarła.
János Bánffy de Alsólendva, Szlavón bán (1381-1385), Macsói bán (1386-1387), Varasdi ispán (1366-1372), fl 1339-1394, +before 25.4.1396; m.N, dau of Miklós Széchy de Felsőlendva, Palatine (nádor) of Hungary by Margit Debreceni;
2
W XV wieku dwóch wybitnych członków rodziny poszło zupełnie inną drogą. Bánffy Pál był zaprzysięgłym wrogiem rodziny Hunyadi, a Bánffy Miklós był był zapalonym wielbicielem króla I. Mátyása. Początkowo Pál Bánffy był przeciwnikiem króla Zsigmonda, potem przyłączył się do swojej partii i został członkiem Smoczego Zakonu. Otrzymał pozwolenie na wydanie od I. Ulászló i zamku Lendava. Schwytał Hunyadi László na rozkaz króla i był członkiem sądu, który skazał go na śmierć.[10]
A család két nevezetes tagja a 15. században élesen eltérő pályát futott be. Pál esküdt ellensége volt a Hunyadi-családnak, Miklós pedig lelkes híve Mátyás királynak. Bánffy Pál eleinte Zsigmond király ellenfele volt, majd a pártjára állt és a Sárkányos rend tagja lett. I. Ulászlótól pénzverési engedélyt kapott Lendva és Bolondóc várára. Ő fogatta el Hunyadi Lászlót a király parancsára és tagja volt annak a bíróságnak, amely halálra ítélte.[11]
3
Miklós Bánffy (zmarł w 1501 r.) Był jednym z najbardziej lojalnych poddanych króla Macieja. Król uratował mu także życie podczas kampanii mołdawskiej. Według Antonio Bonfiniego, Matthias kochał go jak swojego brata. W 1474 roku przewodniczył delegacji, która udała się do Neapolu dla przyszłej królowej Beatrix. W 1471 r. Otrzymał także stanowisko archidiakona Arada wraz z zamkiem Solymos. W 1477 r. Otrzymał tytuł wieczystego hrabiego[12]. Żona Miklósa Bánffy'ego, Margit Sagani, znana ze swojej urody, była ojcem wielu europejskich rodzin[13]. Jednak według Bonfini król Matthias później rzucił oczy na legendarną piękną kobietę, ale jej mąż uciekł przed królem, więc wziął tytuły i uwięził go na dwa lata.
Bánffy Miklós (meghalt 1501-ben) viszont Mátyás király leghűségesebb alattvalói közé tartozott. A király moldvai hadjáratán megmentette az uralkodó életét is. Antonio Bonfini szerint Mátyás a testvéreként szerette. 1474-ben ő vezette azt a küldöttséget, amely Nápolyba utazott Beatrix leendő királynéért. 1471-ben megkapta az aradi főispáni tisztséget is Solymos várával együtt. 1477-ben örökös grófi címet kapott.[11] Bánffy Miklós felesége, a szépségéről híres Sagani Margit hercegnő volt, akinek révén Európa több uralkodócsaládjával került rokonságba.[11] Bonfini szerint azonban később Mátyás király is szemet vetett a legendásan szép asszonyra, férje azonban megszöktette őt a király elől, ezért Mátyás elvette tőle címeit és két évre börtönbe záratta.
4
W XV i XVI wieku członkowie rodziny Bánffy byli jednymi z najważniejszych dostojników w kraju. Byli to portierzy królewscy, cieśle, szklarze, rzemieślnicy, rzemieślnicy, sędziowie. Wśród nich Bánffy János został wyniesiony do palatynatu przez Szapolyai Jánosa w 1530 roku. Był prawdopodobnie pierwszym wyznawcą reformacji w rodzinie. Jego syn Stephen został sędzią. Dziennik rodzinny, który rozpoczął od następców, jest ważnym dokumentem serdeczności. Earl Bánffy Miklós (1547–1593) studiował w Grazu, a następnie w Wiedniu w wieku 9 lat. Oświecony. był człowiekiem kochającym kult i hojnym patronem. W 1573 r. Został naczelnym kanclerzem, aw 1577 r. Został naczelnym kanclerzem hrabstwa Zala. Jego żoną była Zrínyi Orsolya (1552-1593), córka Zrínyi Miklósa , kapitana wyspy Szigetvár. Jedno z ważnych ośrodków intelektualnych Zachodniego Kraju Zadunajskiego rozwinęło się w ich sądzie w Alsólendvie. Jako entuzjastycznie wierzący w reformację, Alsólendvár zaprosił Rudolfa, syna słynnego drukarza Raphaela Hoffhaltera. Dzięki swojej pracy jako drukarni Alsólendva opublikował trzy książki w języku węgierskim, z których każda została napisana przez György Kultsár, nauczyciela i kaznodzieję w Alsólendva. Książki opublikowane w 1573 i 1574 r. Są pierwszymi drukowanymi książkami w hrabstwie Zala i we współczesnej Słowenii [3].
A Bánffy család tagjai a 15. és 16. században is az ország legfontosabb főméltóságaí között szerepeltek. Királyi ajtónállók, asztalnokok, pohárnokok, tárnokmesterek, lovászmesterek, országbírók voltak. Közülük Bánffy Jánost 1530-ban Szapolyai János nádorrá emelte. Valószínűleg ő lett a reformáció első követője a családban. Fia, István országbíró lett. Az általa megkezdett majd utódai által folytatott családi napló fontos kordokumentum. Gróf alsólendvai (IV.) Bánffy Miklós (1547–1593) 9 éves korától Grazban, majd Bécsben tanult. Felvilágosult. kultúrakedvelő ember, nagylelkű mecénás volt. 1573-ban főpohárnok, 1577-ben Zala vármegye főispánja lett. Felesége Zrínyi Orsolya (1552–1593), a szigetvári kapitány Zrínyi Miklós leánya volt. Alsólendvai udvarukban a Nyugat-Dunántúl egyik fontos szellemi központja alakult ki. A reformáció lelkes híveként Alsólendvára hívta a híres Raphael Hoffhalter nyomdász fiát, Rudolfot. A nyomdász tevékenységének köszönhetően Alsólendván három magyar nyelvű könyv jelent meg, mindegyik szerzője Kultsár György alsólendvai tanító és prédikátor volt. Az 1573-ban és 1574-ben megjelent könyvek Zala megye illetve a mai Szlovénia területén is az első nyomtatott könyveknek számítanak.[11]
5
Po upadku Nagykanizsa w 1600 roku Kristóf Bánffy, synowie Miklósa Bánffy'ego i Orsolyi Zrínyi (1577–1644) kontynuowali walkę z Turkami w regionie. Uważano, że umarł z nim przez długi czas, ale według ostatnich badań jego syn Stephen przeżył ojca przez rok i zmarł w Regeden, dzisiejszym Bad Radkersburg, w 1645 roku. Majątek rodziny Bánffy w Alsólendvie został przekazany rodzinie Nádasdy w Sárvár w drodze dziedziczenia kobiet [6].
Herb rodziny Bánffy Alsólendva został zachowany w pieczęciach przedstawiających byka lub żubra, symbol rodziny Buzad-Hahót.
Nagykanizsa 1600-as eleste után Bánffy Kristóf, Bánffy Miklós és Zrínyi Orsolya fia (1577–1644) folytatta a török elleni harcot a vidéken. Sokáig úgy tartották, hogy vele halt ki a család, de újabb kutatások szerint fia, István, egy esztendővel túlélte apját és 1645-ben hunyt el Regedén, a mai Bad Radkersburgban. Az alsólendvai Bánffy család birtokait nőági örökösödés révén a sárvári Nádasdy család kapta meg.[11]
Az alsólendvai Bánffy család címere pecsétekben maradt fenn, amely a Buzád-Hahót nemzetség jelképét, a bikát vagy bölényt ábrázolja.
Znaczący członkowie rodziny
- Bánffy István (?–1468)
- Bánffy Pál (?-1471)
- Bánffy István (1522–1568)
- Bánffy János (?–1544?)
- Bánffy Miklós graf (?–1501)
- Bánffy Miklós (1547–1593)
- Bánffy Kristóf (1577–1644)
- Bánffy László (1671–1753?)
- Bánffy István (1522–1568)
