Bitwy Czarnej Armii

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strona Autorzy Nota
[2] [3] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

W czasach króla Macieja

Odmiany nazwisk

Międzynarodowe stosowanie nazw historycznych
Węgierski (nazwisko, imię) Angielski (imię, nazwisko) Ethnolect (imię, nazwisko)
Korvin Mátyás (Mátyás király) Mat(t)hias Rex, Mat(t)hias Corvin, Mat(t)hias Corvinus, Mat(t)hias Hunyadi, Mat(t)hias Korwin po czeskuczeski: Matyáš Korvín, po rumuńsku Matijaš Korvin, po niemiecku: Matthias Corvinus, po łacinie (średniowiecznej: Mattias Corvinus, po polsku: Maciej Korwin, po rumuńsku: Matia/Matei/Mateiaş Corvin, po serbsku: Матија Корвин/Matija Korvin, po słowacku: Matej Korvín, po słoweńsku: Matija Korvin, po rosyjsku: Матьяш Корвин/Matyash Corvin
Magyar Balázs Balázs/Balazs Magyar, Blaž the Magyar po rumuńsku Blaž Mađar, po hiszpańsku:Blas Magyar, po niemiecku:Blasius Magyar, po włosku:Biagio Magiaro
Kinizsi Pál Paul/Pál Kinizsi po rumuńsku: Pavel Chinezul, po hiszpańsku:Pablo Kinizsi
(S)Zápolya(i) Imre, S)Zapolya(i) Imre, Szipolyai Imre
Szapolyai Imre 		Emeric Zapolya, Emeric Zapolyai, Emeric Szapolya, Emeric Szapolyai, Emrich of Zapolya po polsku: Emeryk Zápolya, po słowacku: Imrich Zápoľský, po hiszpańsku: Emérico Szapolyai (de Szepes), po niemiecku: Stefan von Zips
Giskra János John Giskra, John Jiskra po czesku: Jan Jiskra z Brandýsa, po niemiecku: Johann Giskra von Brandeis, po włosku:Giovanni Gressa
Löbl Menyhért Melchior Löbel, Melchior Loebel, Melchior Löbl, Melchior Loebl po niemiecku: Melchior Löbel
Haugwitz János John Haugwitz po niemiecku: Johann Haugwitz, po czesku: Hanuš Haugvic z Biskupic
Báthory István, Báthori István Stephen V Báthory, Stephen Báthory of Ecsed po rumuńsku: Ștefan Báthory, po niemiecku: Stephan Báthory von Ecsed, po włosku: Stefano Batore
Csupor Miklós Nicolaus Chiupor, Nicolaus Csupor po rumuńsku: Nicolae Ciupor
Jaksics Demeter Demetrius Jaksic po serbsku: Dmitar Jakšić
Újlaki V. Miklós Nicholaus of Ujlak, Nicholaus Iločki po rumuńsku Nikola Iločki
Hag Ferenc František Hag po czesku: František z Háje, po niemiecku: Franz von Hag
Tettauer Vilmos Wilhelm Tettauer po czesku: Vilém Tetour z Tetova

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Tibor Szabó: Salgótarján, Salgóvár (po węgiersku). ELTE, 11 września 2010. [dostęp:2010-10-10].
  2. ↑ Tóth Zoltán (1925). Mátyás király idegen zsoldosserege [Cudzoziemska armia najemników Macieja]. Budapest, Hungary: Stádium Sajtóvállalat Rt. [dostęp:2010-10-02].
  3. ↑ Zarnócki Attila (1992). Mátyás király katonai [Soldiers of King Matthias]. Budapest, Hungary: Libra Kiadó. ISBN 963-7663-03-7.
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 Fenyvesi, László (1990). Mátyás Király fekete serege [Czarna Armia Króla Macieja]. Hadtörténelem fiataknak (in Hungarian). Budapest, Hungary: Zrínyi Katonai Kiadó. ISBN 963-327-017-0.
  5. ↑ 5,0 5,1 Csendes, László: Hunyadi Mátyás nyugati politikája és hadjáratai (hungarian nyelven). Játszmák az országért. Napkút Kiadó, 2004. [2011. lipiec 21-i dátummal az eredetiből archiválva]. (Hozzáférés: 25 October 2010)
  6. ↑ Lynn White, jr. (1973). Viator: Mediaeval and Renaissance Studies Volume 4. Los Angeles: University of California Press. ISBN 0-520-02392-7. [dostęp: 2010-10-02].
  7. ↑ Hermann Markgraf: Johann II., Herzog in Schlesien (german nyelven). Allgemeine Deutsche Biographie 14, 1881. [2011. lipiec 22-i dátummal az eredetiből archiválva]. (Hozzáférés: 13 October 2010)
  8. ↑ 8,0 8,1 8,2 Kenneth M. Setton (1978). The papacy and the Levant, 1204–1571, volume 2. Philadelphia, PA: American Philosophical Society. ISBN 0-87169-127-2. [dostęp:2010-10-02].
  9. ↑ Komlovszki Tibor (1965). Irodalomtörténeti Közlemények] [Zapowiedzi historii literackiej] (PDF). 69 (po węgiersku). 3. Budapest, Hungary: Országos Széchényi Könyvtár. [[dostęp:2010-10-02].}
  10. ↑ 10,0 10,1 Jókai Mór (1860). "Mátyás Bécsben" [Matthias in Vienna]. A magyar nemzet története regényes rajzokban [Historia narodu węgierskiego przedstawiona w romantycznych rysunkach] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Tóth Könyvkereskedés és Kiadó. ISBN 978-963-596-542-7. [dostęp: 2010-10-04].
  11. ↑ 11,0 11,1 Antonio Bonfini (1995) [1568]. "Negyedik tized – Nyolcadik könyv" [fourth decade – eighth book]. Rerum Hungaricum Decades [Dziesięć tomów węgierskich] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Balassi Kiadó (reprint). ISBN 963-506-040-8. Zarchiwizowane z oryginału 26 marca 2012. [dostep:2011-06-30].
  12. ↑ [1]. [dostęp:2010-10-02].
  13. ↑ 13,0 13,1 Ferencz Kállay (1829). Historiai értekezés a' nemes székely nemzet' eredetéről: hadi és polgári intézeteiről a régi időkben [Historical discourse about the origin of the 'magnanimous szekler nation' : military and civil institutes in the past times.] (po węgiersku). Nagyenyed, Hungary: Fiedler Gottfried. s. 247. [dostęp:2010-10-09].
  14. ↑ Gerő Lajos (1897). Pallas Nagylexikon [Wielki Leksykon Pallas] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Pallas Irodalmi és Nyomdai Rt. [dostęp:2010-10-06].
  15. ↑ Iván Nagy; Stephen Friebeisz (1857–1868). Magyarország családai czimerekkel és nemzékrendi táblákkal, volume 2 [Heraldyka (szlachecki) rodzin Węgier z tablicami genealogicznymi, 2. książka] (po węgiersku) (7th ed.). Pest, Hungary: Ráth Mór, Helikon Kiadó (reprint). ISBN 963-207-774-1. Zarchiwizowane z oryginału 9 marca 2007. [dostęp:2010-10-03].
  16. ↑ József Bánlaky (1929). "Megjegyzések. Elmélkedések." [Uwagi. Rozważania.]. A magyar nemzet hadtörténelme [Historia militarna narodu węgierskiego] (po wegiersku). Budapest, Hungary: Grill Károly Könyvkiadó vállalata. ISBN 963-86118-7-1. [dostęp:2011-06-27].
  17. ↑ Jaques, Tony (2006). Dictionary of Battles and Sieges: A Guide to 8,500 Battles from Antiquity through the Twenty-first Century, Volume 2, F–O. Santa Barbara, CA United States: Greenwood Publishing Group. s. 484. ISBN 0-313-33538-9. [dostęp:2010-10-21].
  18. ↑ 18,0 18,1 18,2 Thallóczy Lajos (1915). Jajcza (bánság, vár és város) története 1450–1527 [Jajce (Banat, fort i miasto) historia 1450–1527] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Hornyánszky Viktor cs. és kir. udv. könyvnyomdája., Históriaantik Könyvesház Kiadó (reprint). ISBN 978-2-253-05575-4. Zarchiwizowane z oryginału 24 lipca 2010. [dostęp:2010-10-03].
  19. ↑ 19,0 19,1 "Mátyás király idegen zsoldos serege" [Wielonarodowa armia najemników króla Macieja]. matyaseve.hu (po węgiersku). Budapest, Hungary: Municipality of Budavár. 2008. [dostęp:2011-06-15].[stały martwy link]
  20. ↑ 20,0 20,1 Sándor Szilágyi (1896). "7, Mátyás hadserege és diplomatiája". A magyar nemzet története, 5. kötet [Historia narodu węgierskiego, tom 5.] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Athenaeum Irod. és Nyomdai Rt. ISBN 1-144-24218-5. [dostęp:2010-10-04].
  21. ↑ Co najmniej jedno z poprzednich zdań zawiera tekst z publikacji obecnie w: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Albert III.". Encyclopædia Britannica. 1 (11th ed.). Cambridge University Press. str. 497.
  22. ↑ 22,0 22,1 Mórocz Zsolt: Hollószárnyak a Rába fölött (po wegiersku). Vas Népe Kiadói Kft., zarchiwizowano 21 lipca 2011 z oryginału z 30 sierpnia 2008. [dostęp:2010-10-04].
  23. ↑ Uwaga:1 Maciej I został ogłoszony królem przez Estates, ale musiał on prowadzić wojnę przeciwko Fryderykowi III, Świętemu Cesarzowi Rzymu, który przejął tron ​​dla siebie [60]. Kilku magnatów, takich jak rodzina Újlaki, rodzina Garai i rodzina Szentgyörgy, poparło roszczenie cesarza i ogłosiło go królem przeciw królowi Macieja; cesarz nagrodził braci Zygmunta i Jana z Szentgyörgy i Bazina dziedzicznym szlacheckim tytułem „hrabia Świętego Cesarstwa Rzymskiego” w 1459 r., a zatem mieli oni prawo używać czerwonego wosku pieczęci [60] [61] Chociaż hrabiowie Szentgyörgyi zaczęli używać swojego tytułu w swoich czynach, w Królestwie Węgier prawo publiczne nie odróżniało ich od innych szlachciców. Fala się odwróciła, kiedy byli zadowoleni z obietnic Matthiasa, zmienili przynależność i połączyli siły z nim. Druga bitwa zakończyła się więc obroną węgierskiej korony i uczciwości szlachty. Dokładna lokalizacja bitwy jest nieznana, ponieważ zapisy historyczne wskazują tylko, gdzie mogła się ona znajdować.
  24. ↑ 24,0 24,1 24,2 Szentkláray Jenő (2008). "Temesvár és vidéke" [Timișoara i okolice]. Az Osztrák-Magyar Monarchia Irásban és Képben [Monarchia austro-węgierska (przedstawiona) w tekście i na zdjęciach] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Kempelen Farkas Digitális Tankönyvtár. [dostęp:2010-10-04].
  25. ↑ Franz Babinger; Ralph Manheim; William C. Hickman (19 października 1992). "Mehmed in Wallachia and Moldavia". Mehmed the Conqueror and His Time. Princeton, New Jersey, USA: Princeton University Press. str. 349. ISBN 0-691-01078-1. [dostęp:2010-10-21].
  26. ↑ Heltai, Gáspár (2009) [1574]. Magyar krónika, 2. kötet [Kroniki Węgrów, vol.2] (po węgiersku). Kolozsvár, Hungary: ICON Group International (reprint). str. 145–146. ISBN 978-0-546-87357-3. [dostęp:2010-10-21].
  27. ↑ Uwaga:2 Atak Macieja nastąpił po papieskim wezwaniu do krucjaty przeciwko heretyckiemu królowi Czech. Obiecano mu, że Fryderyk III dołączy, ale pozostała pomoc ustna. Porażka pod Vilémovem była przypadkiem poddania się Macieja bez faktycznej bitwy, ponieważ źle wybrał pole bitwy. Łatwo otoczył go Jerzy z Podiebradów i nie pozostało mu nic innego, jak tylko zawrzeć porozumienie. Spotkali się w chacie w Ouhrovie, gdzie rozstrzygnęli konflikt na warunkach, na których Maciej pomógł uzyskać uznanie korony Jerzego przez papieża Pawła II. Co więcej, sukcesja czeskiej korony została ustalona między dwoma królami pod władzą Jerzego aż do jego śmierci, a następnie Maciej odziedziczył tron. Dzieki temu Maciej został uwolniony, aczkolwiek uchylił umowę, koronując się wkrótce na króla Czech. [29] [30]
  28. ↑ "Csehország története" [Historia Czech]. http://www.tankonyvtar.hu/konyvek/osztrak-magyar/osztrak-magyar-081204-685
  29. ↑ György of Podebrady. Government Information Center of the CR, 26 kwietnia 2010. [dostęp:2010-10-06]
  30. ↑ Bartl, Július; Dusan Skvarna (2002). "1463". Slovak history: chronology & lexicon. Mundelein, Illinois, USA: Bolchazy-Carducci Publishers. str. 52. ISBN 0-86516-444-4. [dostęp:2010-10-06].
  31. ↑ "Spilberk Castle"]. Brno, Czech Republic: Muzeum města Brna. 26 kwietnia 2010. [dostęp:2010-10-06].
  32. ↑ Kristó, Gyula (1988). Magyarország története 895–1301 [Historia Węgier 895–1301]. 1984/I (po węgiersku). 74. Budapest, Hungary: Osiris Kiadó. str. 118, 126. ISBN 978-963-389-970-0. [dostęp:2010-10-08].
  33. ↑ Medieval Lands Project: Croatia. Foundation for Medieval Genealogy, 12 lutego 2009. [dostęp:2010-10-08].
  34. ↑ Uwaga:3 Kilka źródeł różni się, niezależnie od tego, czy podczas konfliktu polsko-węgierskiego miało miejsce oblężenie, rzadkie walki czy odwrót spowodowany głodem. Spowodowane i poprzedzone wewnętrznym buntem węgierskiej szlachty i przywódców religijnych pod przewodnictwem Janusza Pannoniusza, Jana Vitéza i Emeryka Zápolya. Polski król Kazimierz IV został zaproszony i wsparty przez zbuntowaną szlachtę, więc wkroczył i wysłał syna Kazimierza jako pretendenta na tron węgierski. Obiecano mu węgierskie wzmocnienie, gdyż szlachta miała dołączyć do niego, gdy tylko przekroczył granicę. Poprowadził swoją armię 12 000 ludzi w kierunku Koszyć, gdzie miał zamiar przejąć miasto bez oporu. Tymczasem Maciej był w stanie rozstrzygnąć spór ze zbuntowanymi frakcjami i przekonał ich, by stanęli po jego stronie. Strony zgodziły się, podobnie jak Zápolya i Mikołaj Cupora de Monoszló, który powstrzymał zbliżającą się polską inwazję od próby oblężenia Koszyc przez zajęcie miasta przed nim i umocnienia się. Książę Kazimierz zamiast tego zajął Nitrę. Maciej przybył tam, aby wyzwolić miasto ze swoją armią 16 000 najemników i chorągwi możnowładców. Od tego momentu wydarzenia są niejasne; pewne jest to, że Kazimierz wycofał się z eskortą jazdy, a reszta polskich sił głównych została wypuszczona wkrótce potem. Ostatecznie konflikt został rozstrzygnięty w traktacie z Falu [36] Prezentacje współczesnych historyków różnią się przyczynami tego wyniku. Włoski historyk Antonio Bonfini na zlecenie Macieja nazywa to oblężeniem, które spowodowało początkowo ciężkie straty dla oblężonych z powodu głodu. Twierdzi, że druga grupa Polaków została wymordowana przez chłopów i obywateli podczas marszu do domu, podczas gdy książę uciekł kilka dni wcześniej, po spotkaniu z Maciejem i został oszczędzony przez niego [37]. Węgier Johannes de Thurocz zgadza się, dodając, że kontratak nastąpił po wydarzeniach, w których Węgrzy zaatakowali komitaty Zemplén i Sáros nadal będące w posiadaniu Polaków, wypędzili je i wtargnęli również do Polski w celu prześladowania (warto zauważyć, że wydarzenia te wykazują niezwykłe podobieństwo do te, które miały miejsce dwa lata później) [38] Podczas gdy polski historyk Jan Długosz twierdzi, że wtargnięcie nastąpiło na zaproszenie i że nie doszło do stanu wojennego. Przywołuje działania szlachty jako zdradę, a kroki Kazimierza jako pomoc lub jakąś pomoc dla hrabiów Węgier. Kwestionuje również okoliczności odwrotu, twierdząc, że był to powrót pokojowy po spotkaniu Kazimierza IV z emisariuszem papieża Sykstusa IV w Krakowie, który interweniował i nalegał na utrzymanie pokoju [39]. W oparciu o powyższe przyczyny wycofania mogą być (dowolne lub wielokrotne):
    • Głód spowodowany oblężeniem;
    • Rozczarowanie Kazimierza jego byłymi sojusznikami węgierskimi i frustracja, że projekt stał się trudniejszy do realizacji;
    • Porozumienie w sprawach wojskowych z Maciejem na podstawie dyplomatycznej (status quo);
    • Pośrednictwo papieża i jego wezwania do pokoju;
    • Strach Kazimierza przed pojmaniem i strach Macieja przed wywołaniem możliwej „oficjalnej” wojny z Kazimierzem IV (powód, dla którego pozwolili im się wycofać);
    • Intryga szlachty po obu stronach.
  35. ↑ 35,0 35,1 Antonio Bonfini (1995) [1568]. Rerum Hungaricum Decades [Dziesięć tomów węgierskich] (po wegiersku). Budapest, Hungary: Balassi Kiadó (reprint). ISBN 963-506-040-8. Zarchiwizowabe z oryginału w 5 czerwca 2010. [dostęp:2010-10-09].
  36. ↑ Thuróczy János (2001) [1488]. A magyarok krónikája és Siralmas ének (Rogerius mester) [Kronika Węgrów] (słowo mówione (mp3)) (po węgiersku). Budapest, Hungary: Osiris Kiadó (reprint). ISBN 963-389-129-9. [dostęp:2010-10-09].
  37. ↑ Jan Długosz (1712). Historiae Polonicae liber XIII.et ultimus (po łac). str. 470–473. ASIN B001C6WHOI.
  38. ↑ 38,0 38,1 Heltai, Gáspár (1981). "XXXV. Rész" [part XXXV.]. Krónika az magyaroknak dolgairól [Kroniki o sprawach Węgrów] (PDF) (po węgiersku). Budapest, Hungary: Magyar Helikon (reprint). str. 360–362. ISBN 963-207-840-3. [dostęp:2010-10-09].
  39. ↑ 39,0 39,1 39,2 39,3 39,4 39,5 "Kezdőlap". jupiter.elte.hu.
  40. ↑ A jászói vár (po węgiersku). Zarchiwizowano z oryginału 26 lipca 2011. [dostęp:2010-10-21].
  41. ↑ 41,0 41,1 Karl Nehring: Vita del re Mattio Corvino (po włosku). von Hase & Koehler Verlag, 1973. [dostep:2010-10-26].
  42. ↑ Delia Grigorescu (11 stycznia 2010). "Vlad the Impaler, the second reign – Part 4". [dostęp:2010-10-18].
  43. ↑ Halil İnalcık; Suraiya Faroqhi; Bruce McGowan; Donald Quataert; Sevket Pamuk (27 stycznia 1995). An economic and social history of the Ottoman Empire, 1300–1914. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. str. 290. ISBN 0-521-34315-1. [dostęp:2010-10-12].
  44. ↑ Uwaga:4 7 lutego 1474 r. niespodziewanym atakiem Mihaloglu Alego Beya zawładnął miastem. Ze swoimi 7 000 jeźdźcami przedarł się przez drewniane ogrodzenia i splądrował miasto, spalił domy i wziął ludność w jasyr. Ich celem była grabież skarbu episkopatu, ale uchodźcy i duchowieństwo bronili sie w zamku biskupim (w tym czasie biskup była nieobecny, a żadne dokumenty nie wspominają o tożsamości ewentualnego dowódcy). Miasto upadło, ale zamek broniłsię, zmuszając Turków do rezygnacji z walki po jednym dniu oblężenia. Wycofując się, zdewastowali okoliczne tereny. [48]
  45. ↑ Bunyitay Vincze (1883–1884). A váradi püspökség története (Epistolario di Pier Paolo Vergerio)] [Historia episkopatu Váradu] (po węgiersku). Nagyvárad, Hungary: Episcopate of Várad. [dostęp:2010-10-20].
  46. ↑ 46,0 46,1 József Bánlaky (1929). "b) Az 1483–1489. évi hadjárat Frigyes császár és egyes birodalmi rendek ellen. Mátyás erőlködései Corvin János trónigényeinek biztosítása érdekében. A király halála." [B. Kampania w latach 1483–1489 przeciwko Fryderykowi i niektórym majątkom cesarskim. Walka Macieja o zdobycie tronu dla Jánosa Korwina. Śmierć króla.]. A magyar nemzet hadtörténelme [Historia militarna narodu węgierskiego] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Grill Károly Könyvkiadó vállalata. ISBN 963-86118-7-1. Zarchiwizowany z oryginału 5 lipca 2011. [dostęp:2011-06-27].
  47. ↑ Tamás Szatmári (2011). "Palocsa – vár Sáros vármegye" (po węgiersku). Budapest, Hungary: ELTE. [dostęp:2011-06-27].
  48. ↑ 48,0 48,1 48,2 József Bánlaky (1929). "Az 1472–1474. évi főbb események. Béketárgyalások Kázmérral és Frigyes császárral." [Główne wydarzenia z lat 1472–1474. Rozmowy pokojowe rozmowy z Kazimierzem i cesarzem Fryderykiem.]. A magyar nemzet hadtörténelme [Historia militarna narodu węgierskiego] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Grill Károly Könyvkiadó vállalata. ISBN 963-86118-7-1. [dostęp:2011-06-27].
  49. ↑ Uwaga:5 W marcu 1474 r. polski najemnik – werbownik, Piotr Komorowski, już przedostał się do regionu przygranicznego Węgier i zdobył kilka twierdz. Poparł księcia Kazimierza w jego próbie zdobycia tronu węgierskiego. Zirytowanny jego obecnością król Matthias rozpoczął kampanię mającą na celu odzyskanie fortec. Zamki Ružomberok, Hrádek, Sklabiňa, Olováry i Chynadiyovo poddały się bez oporu. Pozostała ufortyfikowana warownia Árva i Komorowski sam ją obronił. Ta komplikacja zaowocowała ofertą Macieja 8 000 złotych florenów w zamian za zamki, którą Komorowski przyjął. Zgodził się nawet, aby jego najemnicy przystąpili do Czarnej Armii.[50]
  50. ↑ József Bánlaky (1929). "31. Az alkudozások és a kis háborúskodás folytatása Frigyes császárral. Kinizsi 1481–1482. évi délvidéki hadjáratai. Békekötés Bajezid szultánnal." [31. Negocjacje i wrogość są kontynuowane przez cesarza Fryderyka. Kampania Kinizsi z lat 1481–1482 na południe. Traktat pokojowy z Bayezidem II.]. A magyar nemzet hadtörténelme [Historia militarna narodu węgierskiego] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Grill Károly Könyvkiadó vállalata. ISBN 963-86118-7-1. [dostęp:2011-06-28].
  51. ↑ Uwaga:y W 1480 r. Turcy szukali możliwości grabieży Styrii. Wojny austro-węgierskie zmobilizowały chrześcijańskie wojska z tego obszaru, dlatego Turcy postanowili interweniować. Po otrzymaniu informacji o zamiarach tureckich Maciej wysłał Jana Haugwitz i jego 1500 najemników, aby stawili czoła Turkom. Po ich przybyciu Haugwitz zdał sobie sprawę, że przewyższa liczebnościąnad spahisami i postanowił zająć pobliski fort Neumarkt w Steiermark, który wciąż był w rękach Świętego Cesarza Rzymskiego. Mieszkańcy szukali ochrony przed Turkami, a więc wpuścili armię Haugwitz do miasta, skutecznie odpierając oblężenie. Po zwolnieniu z oblężenia Węgrzy utrzymywali miasto aż do śmierci Macieja w 1490 r. [53]
  52. ↑ Ferenc Bánhegyi (2008). "Az osztrák háborúk kezdete" [początek wojen austriackich]. A Hunyadiak Dicsősége [Triumf Hunyadich] (po węgiersku). Celldömölk, Hungary: Apáczai Kiadó. ISBN 978-963-465-183-3. [dostęp:2011-06-30].
  53. ↑ Elke Feichtinger: Schloss Forchtenstein] (po niemiecku). marktgemeinde-neumarkt.at. Marktgemeinde Neumarkt, 2010. [dostęp:2011-06-30].
  54. ↑ 54,0 54,1 Zeleny (Selene), ungarischer Hauptmann (po niemiecku). Regesta Imperii. Akademie der Wissenschaften und der Literatur. Zarchiwizowano z oryginału 8 października 2011. [dostęp:2011-06-30].
  55. ↑ 55,0 55,1 Alexander Ganse: Austro-Hungarian War, 1479–1491. World History at KMLA. Korean Minjok Leadership Academy. [dostęp:2011-06-30].
  56. ↑ Geschichte Chronik 987–2009 (po niemiecku). baderlach.gv.at. Marktgemeinde Bad Erlach. [dostęp:2011-06-30].
  57. ↑ 57,0 57,1 József Bánlaky (1929). "Ulászló küzdelmei János Albert lengyel herceggel és Miksa római királlyal. Az 1492. évi budai országgyűlés főbb határozatai." [Walka Władysława z księciem Janem Albertem i świętym cesarzem rzymskim Maksinmilanem. Zgromadzenie Budy w 1492 r. I jego sankcje.]. A magyar nemzet hadtörténelme [Historia militarna narodu węgierskiego] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Grill Károly Könyvkiadó vállalata. ISBN 963-86118-7-1. [dostęp:2011-06-16].
  58. ↑ 58,0 58,1 58,2 Ágnes Kenyeres (1994). "Haugwitz János (15. sz.): zsoldosvezér" [jan Haugwitz (XV wiek): kapitan najemników]. Magyar életrajzi lexikon 1000–1990 [Węgierski leksykon biografii] (po wegiersku). Budapest, Hungary: Akadémiai Kiadó. ISBN 963-9374-13-X. [dostęp:2011-06-16].
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Bitwy_Czarnej_Armii&oldid=51910”