Kőhalomszék

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Scaunul Rupea CoA.png Herb Kőhalomszék Plik:Repser Stuhl.svg Kőhalomszék” w XV wieku Plik:Repser Stuhl - Scaunul Rupea, Josephinische Landesaufnahme 1769-73 cut.jpg Mapa Kőhalomszék Kőhalomszék, inaczej Kőhalom szék, Kőhalom-szék lub Kosd szék' (pol. lokacja Reps, niem. Stuhl Reps, sax. Stuhl Räppes, rum. Scaunul Rupea) była specjalną jednostką administracyjną w Królestwie Węgier w Siedmiogrodzie; była to jedna z saskich lokacji w Siedmiogrodzie od XIV wieku do 1876 roku. Miał powierzchnię 619 km², ludność w 1891 roku wynosiła 21 387, a jego siedziba znajdowała się w Kőhalom (rum. Rupea). Lokalizacja Graniczy w południowo-wschodniej części Siedmiogrodu, od północy z Udvarhelyszék, od wschodu z komitatem Felső-Fehér vármegye, od południa z regionem Fogarasföld, od zachodu z Nagysinkszék, komitatem Felső-Fehér vármegye i Segesvárszék. Historia Plik:Kőhalom.jpg Kőhalom, centrum dawnego Kőhalomszék Przed reformacją należał do kapituły Kosd. Jej nazwa została po raz pierwszy wymieniona w 1512 roku wraz z dyplomem w związku ze starszymi wioski Kőhalomszék: „Symone Gereb in Ugra Nicolao similiter Gereb et Luca Zygyartho w Thykus, Petro Biro in dicta Kyralhalma et altero Petro Thorda in eadem Kyralhalma” (TT 1891. 629. Maylát Została prawdopodobnie zorganizowana wokół zamku królewskiego w Kőhalom, który by oblegany w 1324 roku w związku z buntem saskiego ispána Henning (czyli mieszkańca zamku), skierowanym przeciwko królowi Karolowi Robertowi. Zamek był modernizowany w latach 1691-1699, w latach 1704-1708 należał do Kuruców, później zaczął niszczeć, a do XIX wieku pozostały tylko ruiny. Sasi, którzy przybyli do Kőhalom za czasów Arpadów, w XV-XVII wieku stali się po reformacji luteranami, a także właścicielami warownych kościołów z XVI wieku. Około 1786-1790 za panowania Józefa II została przyłączona do komitatu Fogaras vármegye, lecz po śmierci króla odzyskał niezależność. W 1787 r. liczba mieszkańców wynosiła 17 256, przy 3 773 domach i 4 119 rodzinach. Na podstawie artykułu prawnego XXXIII z 1876 r. została przyłączona do nowo utworzonego komitatu Nagy-Küküllő vármegye. W 1870 r. Liczyło 21 387 mieszkańców, w tym Populacja Skład narodowościowy Niemcy − 50%, Rumuni − 43,5% i Węgrzy − 6,5%. Wyznania luteranie − 10 620 (49,7%), prawosławni − 7 307 (34,2%), grekokatolicy − 2 044 (9,6%), reformowani − 1003 (4,7%), katolicy − 337 (1,6%)% i inni − 76 (główni unitarianie) Miejscowości lokacji Nazwa rumuńska Nazwa niemiecka Nazwa lokalna Nazwa węgierska Nazwa łacińska Cața Katzendorf Kazenderf Katsndref Kaca Cobor poprzednio Covor Kiwern Küwern Buchorn Kobern Kîwern Kuivern Kuevern Kóbor Dacia poprzednio Ștenea Stein Ste Stin Štîn Garat Drăușeni poprzednio Draușeni Draos Draoș Dras Drasu Draas Drausz Draes Dräss Drauß Dras Drâts Drauz Homoróddaróc Daróc Felmer Felmern Fälmern Felmér Fișer poprzednio Fișeriu Cișer Șoveniu Schweischer Schweisser Sövénység Sövényszeg Hălmeag Halmagen Halmajen Halmágy Homorod Hamruden Hameruden Hammeroden Homoroden Homrod Homoród Jibert poprzednio Șibert Șiberga Jibergu Seiburg Sibricht Soeibrig Seibrig Zeibriχ Zsiberk Jimbor Sommerburg Sommerburch Székelyzsombor do 1899 Zsombor Lovnic Leblang Löweneck Löwlingen Lihwleng Lieflengk Lemnek Lebnek Mercheașa Streitforth Steritforth Streitfert Štret'tfert Mirkvásár Rupea poprzednio Cohalm, Holuma Reps Rupes Kuhalme Räppes Kőhalom Șona Schönen Schona Schöner Schönau Schinen, Šînen Sona Ticușu Nou formalnie znany jako Ticușul Românesc Konradsdorf Walachisch Tekes Rumänisch Tekes Blesch-Tâkes Felsőtyukos Oláhtyukos Valachiex Tikos Ticușu Vechi poprzednio Tecușul Vechi Ticușul Săsesc Ticușul Sașilor Găinar Deutsch-Tekes Täkes Täckes Szástayukos Tyukos Ungra Galt Ungra Szászugra Viscri poprzednio Giscriu Deutsch-Weißkirch Deutschweißkirch Weiskirich Veiskiriχ Veeskirχ Fehéregyháza Szászfejéregyház Szászfehéregyháza tłum. Saski Biały Kościół Przypisy Źródła Tekintő. Erdélyi helynévkönyv. Opracowanie: Vistai András János. [Bez miejsca i roku, publikowane tylko w sieci WWW.] Tom 1–3. (kötet). Magyar katolikus lexikon A Pallas nagy lexikona