|
Friedrich II von Cilli (pol. Fryderyk II Celejski, chor. Fridrik II. Celjski, węg. Cillei II. Frigyes) (* 1377, † 9 czerwca 1454), austriacki i chorwacko-węgierski szlachcic, z rodziny hrabiów Cilli (chor. Celje). Syn Hermana II i Anna Schaunberg. Ban całej Slawonii (1445-1454)
Friedrich w 1405 r. poślubił Elżbietę, córkę księcia Stjepana I. Frankapana, która otrzymała w posagu połowę wyspy Krk oraz miasta: Trsat, Bakar i Bribir koło Vinodolu. Ojciec Friedricha, Herman II, podarował młodej parze w użytkowanie Steničnjak i Samobo w Slawonii oraz Krško, Kostanjevica, Mehovo i Novo Mesto w Dolenjskju. Po śmierci księżniczki Elżbiety, której śmierć uznano za podejrzaną, Friedrich został zmuszony do wyrzeczenia się wszystkich swoich dóbr frankapańskich.[1] Został osądzony w 1424 r. przez króla Danii Eryk VII|Eryka VII, na wniosek króla Zygmunta, po śmierci żony, ale nie wydano wyroku. Po ślubie z nową żoną, Veroniką Desinićką, wzrosło podejrzenie o zamordowanie Elżbiety, a Friedrich stracił zaufanie ojca Hermana II, który uwięził go w Ojstricy, a następnie uwięził w Gornji Celje, po czym stracił Veronikę. Friedrich ponownie pojawił się publicznie w 1426 r., a trzy lata później otrzymał od króla Kritpu w Slawonii.
W 1436 r. król Zygmunt ogłosił Friedricha i jego syna Ulryka II dziedzicznymi książętami Świętego Cesarstwa Rzymskiego. 17 sierpnia 1443 r. król Albert II potwierdził dziedziczny tytuł księcia, po czym hrabiowie Celje zawarli umowę o wzajemnym dziedziczeniu z Habsburgami. W 1445 r. Friedrich stał się, wraz ze swoim synem Ulrykiem II, banem całej Slawonii, wzmacniając w ten sposób swoją władzę w Slawonii i na Węgrzech, co doprowadziło go do konfliktu z członkami szlachty z rodziny Hunyadi, która uniemożliwiła Friedrichowi dojście do królewskiej korony bośniackiej[2].
Przypisy
Vanjske poveznice
|
|
.svg){kind=link}