Lament nad zniszczeniem Węgier przez Tatarów

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Lament nad zniszczeniem Węgier przez Tatarów (łac. Planctus Destructionis regni Hungariae per Tartaros) to wybitny fragment średniowiecznej łacińskiej poezji węgierskiej. Został napisany w 1242 roku, wkrótce po najeździe na Węgry przez Tatarów z Batu-chana, przez mnicha ze świty króla Béli IV. W lamentacji poeta wyraża pogląd, że najazd jest karą Bożą za grzechy Węgrów. Wiersz jest bardzo wizualny, ukazując makabryczną inwazję na Węgry i okrucieństwa popełnione przez Tatarów. Wiersz zaczyna się od wezwania do Boga, w którym osoba uznaje Jego zwierzchnictwo i że Jego osąd jest doskonały. W ostatniej części persona błaga Boga, aby wybawił naród od jego kłopotów. Źródło Planctus destructionis regni Hungariae per Tartaros at The Latin Library