|
Rátót IV. Leusták (pol. Eustachy IV Rátót) (* nieznana, † 1340), węgierski szlachcic, ispán w komitatach: Somogy i Tolna od 1333 roku, a w komitatach: Sopron i Vas od 1336 do śmierci, za panowania króla Węgier Karola I.
Rodzina i kariera
Ruiny zamku Schwarzenbach w Austrii. Eustachy IV Rátót służył w tym zamku w 1337, gdy ten fort przejściowo przez dekady należał do Królestwa Węgier
Leusták urodził się we wpływowym i prestiżowym rodzie Rátót, jako syn Rolanda II, który służył jako palatyn. Miał trzech braci. Najstarszy, Desideriusz II, był przodkiem szlacheckiej rodziny Jolsvai (wcześniej Gedei), która wymarła w 1427 r. Jego drugi brat, Roland III, poprzedzał go jako ispán dwóch komitatów w zachodnich Węgrzech. Trzeci brat, Stefan III, został wymieniony tylko raz w 1321 r.[1]
Bracia po raz pierwszy pojawiają się we współczesnych im aktach w 1321 roku. Mimo że ich ojciec był ważnym stronnikiem króla Karola I aż do swej śmierci w 1307 roku, jego synowie Roland III i Leusták IV nie awansowali do grona baronów[2]. Po tym, jak Jan I Drugeth opuścił Węgry i udał się do Neapolu w 1333 r., Leusták został ispánem komitatów: Somogy i Tolna od tego roku.[3] Jest prawdopodobne, że pełnił oba urzędy bez przerwy aż do swojej śmierci, choć jego daleki krewny Oliwier Paksi, również pochodzący z rodu Rátót, został również nazwany przez niektóre ówczesne dokumenty latem 1336 roku jako ispán komitatu Somogy[3].
Po śmierci brata Rolanda III w drugiej połowie 1336 r. Leusták został wyznaczony na ispána komitatów: Sopron i Vas (których dwie godności były połączone od 1330 r.)[3]. Gdy Karol I ostatecznie pokonał Kőszegich i zawarł sojusz z książętami Austrii, a następnie 11 września 1337 r. podpisał traktat pokojowy z Albertem II i Otto z Austrii. Traktat zabronił zarówno książętom, jak i Karolowi udzielania schronienia zbuntowanym poddanym drugiej stony. Zgodnie z traktatem zamek Schwarzenbach podlegał jurysdykcji węgierskiej. Leusták został nazwany jego kasztelanem w dokumencie wydanym 4 października 1337 r.[3]
Przypisy
- ↑ Engel: Genealógia (Genus Rátót 7. gałąź Jolsvai)
- ↑ Kristó, Gyula (1999). "I. Károly király főúri elitje (1301–1309) [Arystokratyczne elity króla Karola I, 1301–1309]". Századok. Magyar Történelmi Társulat. 133 (1): s. 47.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I [Świecka archontologia Węgier, 1301-1457, Volume I] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. str. 175-176, 179, 205, 226, 407. ISBN 963-8312-44-0.
Źródła
- Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I [Świecka archontologia Węgier, 1301-1457, Volume I] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0.
- Kristó, Gyula (1999). "I. Károly király főúri elitje (1301–1309) [Arystokratyczne elity króla Karola I, 1301–1309]". Századok. Magyar Történelmi Társulat. 133 (1): 41–62.
|
|