Rátót IV. Leusták

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rátót IV. Leusták (pol. Eustachy IV Rátót) (* nieznana, † 1340), węgierski szlachcic, ispán w komitatach: Somogy i Tolna od 1333 roku, a w komitatach: Sopron i Vas od 1336 do śmierci, za panowania króla Węgier Karola I.

Rodzina i kariera

Ruiny zamku Schwarzenbach w Austrii. Eustachy IV Rátót służył w tym zamku w 1337, gdy ten fort przejściowo przez dekady należał do Królestwa Węgier

Leusták urodził się we wpływowym i prestiżowym rodzie Rátót, jako syn Rolanda II, który służył jako palatyn. Miał trzech braci. Najstarszy, Desideriusz II, był przodkiem szlacheckiej rodziny Jolsvai (wcześniej Gedei), która wymarła w 1427 r. Jego drugi brat, Roland III, poprzedzał go jako ispán dwóch komitatów w zachodnich Węgrzech. Trzeci brat, Stefan III, został wymieniony tylko raz w 1321 r.[1]

Bracia po raz pierwszy pojawiają się we współczesnych im aktach w 1321 roku. Mimo że ich ojciec był ważnym stronnikiem króla Karola I aż do swej śmierci w 1307 roku, jego synowie Roland III i Leusták IV nie awansowali do grona baronów[2]. Po tym, jak Jan I Drugeth opuścił Węgry i udał się do Neapolu w 1333 r., Leusták został ispánem komitatów: Somogy i Tolna od tego roku.[3] Jest prawdopodobne, że pełnił oba urzędy bez przerwy aż do swojej śmierci, choć jego daleki krewny Oliwier Paksi, również pochodzący z rodu Rátót, został również nazwany przez niektóre ówczesne dokumenty latem 1336 roku jako ispán komitatu Somogy[3].

Po śmierci brata Rolanda III w drugiej połowie 1336 r. Leusták został wyznaczony na ispána komitatów: Sopron i Vas (których dwie godności były połączone od 1330 r.)[3]. Gdy Karol I ostatecznie pokonał Kőszegich i zawarł sojusz z książętami Austrii, a następnie 11 września 1337 r. podpisał traktat pokojowy z Albertem II i Otto z Austrii. Traktat zabronił zarówno książętom, jak i Karolowi udzielania schronienia zbuntowanym poddanym drugiej stony. Zgodnie z traktatem zamek Schwarzenbach podlegał jurysdykcji węgierskiej. Leusták został nazwany jego kasztelanem w dokumencie wydanym 4 października 1337 r.[3]

Przypisy

  1. Engel: Genealógia (Genus Rátót 7. gałąź Jolsvai)
  2. Kristó, Gyula (1999). "I. Károly király főúri elitje (1301–1309) [Arystokratyczne elity króla Karola I, 1301–1309]". Századok. Magyar Történelmi Társulat. 133 (1): s. 47.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I [Świecka archontologia Węgier, 1301-1457, Volume I] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. str. 175-176, 179, 205, 226, 407. ISBN 963-8312-44-0.

Źródła

  • Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I [Świecka archontologia Węgier, 1301-1457, Volume I] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0.
  • Kristó, Gyula (1999). "I. Károly király főúri elitje (1301–1309) [Arystokratyczne elity króla Karola I, 1301–1309]". Századok. Magyar Történelmi Társulat. 133 (1): 41–62.

Rátót IV. Leusták (węg.)
Eustachy IV Rátót (pol.)

Ispán Somogy
Ispán Tolna
Ispán Sopron i Vas
Ispán Somogy
Okres od 1333
do 1340
Poprzednik Drugeth János
Następca Frankapan Bartholom ??
Ispán Tolna
Okres od 1333
do 1340
Poprzednik Drugeth János
Następca Kotromanić István
Ispán Sopron i Vas
Okres od 1336
do 1240
Poprzednik Rátót III. Loránd
Następca Lackfi I. István
Dane biograficzne
Ród Rátót
Pochodzenie węgierskie
Państwo Królestwo Węgier
Urodziny data nieznana
Śmierć 1340
Ojciec II. Loránd
Matka nieznana
Rodzeństwo II. Dezső, III. Loránd, III. Istvan