Rátót I. Miklós: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 1: | Linia 1: | ||
[[Kategoria:1b]] | [[Kategoria:1b]] | ||
| − | [[Kategoria:Strony | + | [[Kategoria:Strony importowane z angielskiej Wikipedii]] |
{{Uwaga| | {{Uwaga| | ||
|strona = https://en.wikipedia.org/wiki/Nicholas_R%C3%A1t%C3%B3t | |strona = https://en.wikipedia.org/wiki/Nicholas_R%C3%A1t%C3%B3t | ||
Wersja z 15:51, 31 maj 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Rátót I. Miklós, także „Vecse” (pol. Mikołaj I Rátót) (* nieznana, † po 1308), węgierski szlachcic, stolnik królewski (1293-1296). Przodek szlacheckiej rodziny Putnoki. Życie i karieraMiklós (znany również pod pseudonimem „Vecse”) urodził się we wpływowym i prestiżowym klanie Rátót, jako syn Oliwera I, syna Dominika I, który zginął w bitwie pod Mohi w 1241 r. Miklós miał dwóch braci, Renolda III i Jana, oraz siostrę o nieznanym imieniu, która poślubiła potężnego barona Renolda Básztélyego[1]. Miklós był przodkiem rodziny Putnoki poprzez jego swoich synów: Renolda, Władysława i Jana („Głuchego”). Rodzina wymarła w drugiej połowie XV wieku.[2] Miklós po raz pierwszy pojawił się we współczesnych mu dokumentach w 1275 r. podczas kryzysu politycznego w 1280 r. Pod presją kościoła katolickiego król Władysław IV nadał nowe prawa Kumanom. Jednak wielu Kumanów zdecydowało się opuścić Węgry zamiast słuchać żądań papieskiego legata Filipa. W drodze na granicę pustoszyli i plądrowali wiele osad i posiadłości. Miklós i jego kuzyni, Roland II, Dezydery I i Ratold II skutecznie bronili klasztoru cystersów w Egres (dzisiejsze Igriș w Rumunii). Następnie Miklós i kilku innych członków klanu Rátót uczestniczyli w królewskich kampaniach wojskowych przeciwko Kumanom. Wraz z całą rodziną, Miklós był zagorzałym stronnikiem króla Andrzeja III. Za swoją lojalność został latem 1293 r. stolnikiem królewskim. Pełnił tę funkcję co najmniej do października 1296 r.[3]W tym ostatnim przypadku był również określany jako ispán komitatu Szatmár.[3] Miklós zniknął ze źródeł w nadchodzących latach, jego orientacja polityczna podczas interregnum jest nieznana, ale jego krewni początkowo poparli w 1301 r. roszczenia Wacława, a następnie w 1304 r. roszczenia Karola I. Miklós był nazwany „baronem” i został we wrześniu 1308 r. umieszczony przez Karola na ekskluzywnym czwartym miejscu), w chwili gdy król przywrócił przywileje i prawa kościoła w Budzie.[4] Przypisy
Źródła
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||