Sandalj Hranić Kosača: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 72: | Linia 72: | ||
|} | |} | ||
| − | [[Plik: | + | [[Plik:Bosnia_around_1412.png|thumb|280px|left|Obszar księcia Sandalja Hranicia na początku XV wieku]] |
'''Sandalj Hranić Kosača''' (* 1370, † 15 marca 1435), wielki książę ze szlacheckiej rodziny [https://en.wikipedia.org/wiki/Kosa%C4%8Da_noble_family Kosača]. Znacząco rozbudował posiadłości rodzinne i wzmocnił pozycję swojej rodziny, a za swoich czasów był jednym z najpotężniejszych wielmożów chorwackich. | '''Sandalj Hranić Kosača''' (* 1370, † 15 marca 1435), wielki książę ze szlacheckiej rodziny [https://en.wikipedia.org/wiki/Kosa%C4%8Da_noble_family Kosača]. Znacząco rozbudował posiadłości rodzinne i wzmocnił pozycję swojej rodziny, a za swoich czasów był jednym z najpotężniejszych wielmożów chorwackich. | ||
Wersja z 05:57, 11 cze 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||
Sandalj Hranić Kosača (* 1370, † 15 marca 1435), wielki książę ze szlacheckiej rodziny Kosača. Znacząco rozbudował posiadłości rodzinne i wzmocnił pozycję swojej rodziny, a za swoich czasów był jednym z najpotężniejszych wielmożów chorwackich.
Biografia
Syn wielkiego księcia Hrany Vukovića, siostrzeniec, a od 1392 r. Spadkobiercą wielkiego księcia Vlatko Vukovića († 1392), który pozostawił mu bogate dziedzictwo.[1]
W walce o tron węgierski po śmierci Ludwika I Andegaweńskiego (zm. 1382) zgodził się, podobnie jak reszta szlachty w Bośni, na kandydaturę Władysława Andegaweńskiego z Neapolu. Interweniował w konfliktach feudalnych w Zecie, pomagając Crnojevićowi w walce z Balšićiem, a po śmierci Radiča Crnojevicia odziedziczył dziedzictwo w 1396 r. i został władcą Budvy, żupanii Grbaljskiej i części górskich posiadłości. Dziedziczył Crnojevićia do 1398 r.[2]
Podczas wojny bośniacko-dubrownickiej w latach 1402–1403 wykorzystał trudną pozycję rządu centralnego i uciekł przed królem i zakazał Stjepanowi Ostoi i stał się prawie niezależnym władcą. W maju 1404 r.wraz z księciem Hrvojem Vukčiciem i książętami Juraj i Pavlem Radivojevićem wziął udział w obaleniu Stjepan Ostoja i wstąpieniu na tron Tvrtko II. Następnie rozliczył się z Radiciem Sankoviciem i przywłaszczył ziemie Sankovica i majątek od Popovo polje do Nevesinje w Zahumlu.
W 1405 r. wraz ze swoim bratem Vukacem († 1432) otrzymał szlachtę dubrownicką, pałac księcia Sankovicia w mieście, część jego ziemi na wybrzeżu i prawo do azylu w Dubrowniku. W tym samym roku zawarł sojusz z potężnym księciem Hrvojem Vukčiciem, którego ukoronował, poślubiając Katarinę, córkę chorwackiego bana Vuka Vukčicia Hrvatinića, co przyniosło mu Ostrovicę i Skradina jako posag.[3]
Godine 1405. dobio je, s bratom Vukcem († 1432.), dubrovačko plemstvo, palaču vojvode Sankovića u gradu, dio njegove zemlje u primorju i pravo azila u Dubrovniku. Iste godine, sklopio je savezništvo s moćnim vojvodom Hrvojem Vukčićem koje je okrunio ženidbom s Katarinom, kćeri hrvatskoga bana Vuka Vukčića Hrvatinića, što mu je donijelo u miraz Ostrovicu i Skradin.
Poprowadził szlachtę, która przywróciła Stjepana Ostoję na tron w 1409 r. z powodu napiętych relacji z Hrvojem Vukčiciem zerwał małżeństwo z Katariną, sprzedał Ostrovicę Wenecjanom i scedował Skradina. Do 1410 r. rządził rozległym obszarem między Drijevo nad Neretwą, rzeką Limą i Zatoką Kotorską na południu. W 1411 roku poślubił Jelenę, wdowę po Jerzym II. Stracimirovićiu, zabezpieczając w ten sposób wschodnie granice swoich posiadłości. Brał udział w zabójstwie księcia Pawła Radinovićia (1415), co doprowadziło go do konfliktu z synami Radinovicia. Dlatego szukał pomocy u Turków i zdołał zachować swój stan posiadania. Od 1416 r. był najpotężniejszym szlachcicem w Bośni. W 1419 r. sprzedał swoją część majątku w Konavle, w tym Prevlaka, mieszkańcom Dubrownika. Cenne przedmioty trzymał także w Dubrowniku. W 1423 r. przekazał Kotor Wenecjanom. Ponieważ nie pozostawił potomków, jego rozległe dziedzictwo odziedziczył jego najstarszy bratanek [Stjepan Vukčić Kosača Stjepan Vukčić Kosača.[4]
