Péc Gergely

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Sędzia królewski (1288) Następca: Balassa Demeter (?) Hont-Pázmány Janka (?) Preceded by Office established Ban of Barancs 1272–1273 Succeeded by Territory ruled by Darman and Kudelin Ban of Kucsó 1272–1273 Succeeded by Stephen, son of Tekesh Péc Gergely (* nieznana, † po 1296÷1309), węgierski baron, rycerz, sędzia królewski w 1288 roku. Przodek późnośredniowiecznej potężnej rodziny Marczalli. Rodzina Gergely urodził się w pierwszej połowie lat czterdziestych XIII wieku. Pochodził z gałęzi Zala rozległego rodu Péc, który posiadał na dużą skalę posiadłości w kilku okręgach Zadunaja, oprócz innych części Królestwa Węgier. Był najstarszym synem Marka I, który pojawił się we mu współczesnych dokumentach w latach 1240–1245. Grzegorz miał czterech młodszych braci, Marka II, Stefana, Łukasza III i Apora [1]. Stefan był przodkiem rodziny Berzence (lub Musinai) i jej gałęzi: Lorántfis i Sándorfis [2]. Łukasz był ispánem komitatu Zala, podczas gdy Apor był uważany za wpływowego barona na przełomie XIII i XIV wieku. Ich kuzynem był Denis, najbardziej znany członek klanu. Gregory was born in the first half of the 1240s. He originated from the Zala branch of the extended gens (clan) Péc, which had large-scale possessions in several counties of Transdanubia, in addition to other parts of the Kingdom of Hungary. He was the eldest son of Mark I, who appeared in contemporary documents in the period between 1240 and 1245. Gregory had four younger brothers, Mark II, Stephen, Lucas III and Apor. Stephen was the ancestor of the Berzencei (or Musinai) family and its cadet branches, the Lorántfis and Sándorfis. Lucas was ispán of Zala County, while Apor was considered an influential baron at the turn of the 13th and 14th centuries. Their cousin was Denis, the most notable member of the clan. Ze szlachcianką o nieznanym imieniu Gergely miał syna Joachima. O Joachimie pisano w dokumentach z lat 1311–1321. Jego zamek w Szentgyörgy (zwany także Békavár, zwany „Zamkiem Żaby”) był oblegany i schwytany przez Andrzeja Kőszegiego około 1315 r. [3] Poprzez swojego jedynego wnuka Stefana Gergely był przodkiem potężnej rodziny Marczalli, która stała się wybitna w XV wieku. Rodzina wymarła w 1487 r. [4] Gregory had a son Joachim from his marriage to an unidentified noble lady. Joachim was referred by written records from 1311 to 1321. His castle at Szentgyörgy (also called Békavár, lit. "Frog's Castle") was besieged and captured by Andrew Kőszegi around 1315.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Through his only grandson Stephen, Gregory was the forefather of the powerful Marcali family, which became prominent in the 15th century. The family died out in 1487. Kariera Gergely został po raz pierwszy wspomniany w przywileju królewskim z 1266 r., który określa go mianem ispána z Rojcsa (obecnie Rovišće, Chorwacja), który leżał na terytorium komitatu Kőrös Križevci i należy do władztwa Beli, księcia slawońskiego [ 5] W tym charakterze uczestniczył w bułgarskiej kampanii, która odbyła się w tym roku. Gdy wasal księcia Stefana, despot Jacob Svetoslav podporządkował się carowi Bułgarii [[Konstantyn Asen Tich|Konstantynowi Tichowi] z Bułgarii, korzystając z wojny domowej na Węgrzech, przekroczyli Dunaj w 1265 r. i napadli na węgierskie fortece na północ od rzeki należącej do władztwa Stefana. W odpowiedzi, po tym, jak Bela IV i jego syn Stefan podpisali traktat pokojowy na Wyspie Królików, rex junior, przy ograniczonym wsparciu królewskiej armii Beli, najechali Bułgarię latem 1266 roku. Główna armia zajęła Widin, Plewen i inne forty, podczas gdy inna armia dowodzona przez Gergely'ego rozgromiła Bułgarów we Vrchovie (lub Vracsa). W tym samym czasie Egyed II Monoszló poprowadził armię Stefana do skutecznego ataku i zdobycia Tyrnowa, plądrując także okoliczne tereny [6]. Historyk Attila Zsoldos, uważał, że intencją powołania młodego Gergely'ego na przywódcę jednej z zaangażowanych armii było umożliwienie mu wykazania się umiejętnościami wojskowymi. Książę Stefan, utalentowany dowódca wojskowy, stara się budować osobiste relacje z szlachcicami, którzy przybyli do Bułgarii za panowania jego ojca Beli. [7] Gregory is first mentioned by a royal charter in 1266, which refers to him as ispán of Rojcsa (today Rovišće, Croatia), which laid in the territory of Križevci (Kőrös) County and belonged to the dominion of Béla, Duke of Slavonia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In this capacity, he participated in the Bulgarian campaign, which took place in that year. When Duke Stephen's vassal, Despot Jacob Svetoslav submitted himself to Tsar Constantine Tikh of Bulgaria, taking advantage of the civil war in Hungary, they crossed the Danube in 1265 and raided the Hungarian fortresses north of the river which belonged to Stephen's realm. In response, after Béla IV and his son Stephen signed the peace treaty on the Rabbits' Island, the rex junior, with the limited support of Béla's royal army, invaded Bulgaria in the summer of 1266. The main army seized Vidin, Pleven and other forts, while another army commanded by Gregory Péc routed the Bulgarians in Vrchov (or Vracsa). In the same time, Egyed Monoszló led Stephen's army to successfully besiege and capture Tirnovo, also plundering the surrounding areas.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Historian Attila Zsoldos considers the intention behind the appointment of the young Gregory as leader of one of the involving armies was to give him opportunity to demonstrate his military skills. Duke Stephen, a talented military leader, has been trying to build personal relationships with those noblemen, who arrived to Bulgaria from his father Béla's dominion.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Kariera polityczna Gergely'ego osiągnęła swój szczyt za panowania króla Węgier Władysława IV, którego rządy cechowała feudalna anarchia, gdy wiele grup baronów - przede wszystkim Csákowie, Kőszegi i Gutkeledowie - walczyło przeciwko sobie o najwyższą władzę. Gdy Bela z Maczwy został zamordowany przez Henryka I. Kőszegiego i jego żołnierzy w wyniku ostrego sporu około 15 listopada 1272 r. [8] jego prowincja, Księstwo Maczwy, zostało podzielone między członków wiodących rodzin szlacheckich. Gergely został banem Barancsy i banem Kucsó (obecnie odpowiednio Braničevo i Kučevo w środkowo-wschodniej Serbii), po raz pierwszy wspomniany w tym charakterze 27 listopada. Nadal posiadał obie godności 14 maja 1273 r. [9] Jednak oba banaty okazały się krótkotrwałymi jednostkami administracyjnymi. Jego następcą został Stefan, syn Tekesa jako ban Kucsó w 1279 roku, podczas gdy regionem Braničevo rządzili dwaj bułgarscy arystokraci, bracia Darman i Kudelin wkrótce po ostatnim wystąpieniu Gergely'ego jako ban. [9] His political career reached its peak during the reign of Ladislaus IV of Hungary, whose rule was characterized by feudal anarchy, when many groupings of barons — primarily the Csáks, Kőszegis, and Gutkeleds — fought against each other for supreme power. When Béla of Macsó was murdered by Henry Kőszegi and his soldiers following a sharp dispute around 15 November 1272,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} his province, the Duchy of Macsó was divided among the members of the leading noble families. Gregory Péc became Ban of Barancs and Kucsó (present-day Braničevo and Kučevo in east-central Serbia, respectively), first mentioned in this capacity on 27 November. He still held both dignities on 14 May 1273.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} However, both banates proved to be short-lived administrative units. He was succeeded by Stephen, son of Tekesh as Ban of Kucsó in 1279, while the region of Braničevo was ruled by two Bulgarian nobles, brothers Darman and Kudelin shortly after Gregory's last appearance as ban.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Gergely walczył z wojskami czeskiego Ottokara II, który najechał pogranicze Węgier w kwietniu 1273 r. Uczestniczył w licznych starciach przeciwko armii morawskiej wraz ze swoimi krewnymi, Denisem i Benedyktem [10]. Gergely był ispánem komitatu Somogy od czerwca do września / grudnia 1275 r. [11] Odzyskał urząd około lipca 1276 r., piastując stanowisko do tego samego miesiąca następnego roku. [11] Funkcję sędziego królewskiego pełnił około września 1288 r., w ostatnich latach panowania Władysława IV [12]. Możliwe, że zachował godność do przyszłego roku, kiedy zastąpił go Amadeusz Aba. [10] Gregory fought against the troops of Ottokar II of Bohemia, who invaded the borderlands of Hungary in April 1273. He participated in numerous clashes against the Moravian army alongside his kinsmen, Denis and Benedict.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Gregory served as ispán of Somogy County from June to September/December 1275.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He regained the office around July 1276, holding the position until the same month of the next year.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He functioned as judge royal around September 1288, during the last regnal years of Ladislaus IV.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} It is possible that he held the dignity until the next year, when he was succeeded by Amadeus Aba.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Po zabójstwie Władysława w 1290 r. Gergely został uznany za zaufanego króla Wegier Andrzeja III. Jego odziedziczone i nabyte ziemie leżały na granicy domen dwóch oligarchicznych mocarstw, Csáków i Kőszegich, więc jego status polityczny, społeczny i finansowy był stale zagrożony. Jest prawdopodobne, że zbudował zamek Szentgyörgy, aby chronić swoje ziemie przed Kőszegimi [3]. Został ispánem komitatów Bars i Nyitra w 1291 r., aby reprezentować władzę królewską w panowaniu klanu Csák [13]. Gdy Andrzej III i książę Austrii Albert wspólnie zaatakowali ziemie Kőszegich i ich główny fort w Kőszeg w sierpniu 1296 r., Gergely wziął udział w tej kampanii wojskowej. To ostatnia istotna informacja o nim. Po śmierci Andrzeja w 1301 r. Gergely wycofał się z życia publicznego, jeśli w ogóle żył. Według nieautentycznej karty z lipca 1309 roku (w rzeczywistości została napisana sto lat później), działał on jako arbiter w pozwie pomiędzy Tengerdisami a opactwem Somogyvár [10]. Following Ladislaus' assassination in 1290, Gregory was considered a confidant of Andrew III of Hungary. His inherited and acquired lands laid in the borderland of domains of two oligarchic powers, the Csáks and the Kőszegi family, thus his political, social and financial status were constantly at risk. It is plausible that he built the castle of Szentgyörgy in order to protect his landholdings against the Kőszegis.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He was made ispán of Bars and Nyitra counties in 1291 to represent the royal power in the dominion of the Csák clan.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} When Andrew III and Albert of Austria jointly invaded the Kőszegis' lands and their main fort at Kőszeg in August 1296, Gregory participated in the military campaign. This is the last relevant information about him. Following Andrew's death in 1301, he retired from public life, if he was still alive at all. According to a non-authentic charter dated July 1309 (in fact it was written a century later), he acted as an arbiter in a lawsuit between the Tengerdis and the Somogyvár Abbey.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Przypisy Źródła Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. [Świecka archontologia Węgier, 1301–1457, Volume I]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0. Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon [Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest; ISBN 963-547-085-1. Zsoldos, Attila (2007). Családi ügy: IV. Béla és István ifjabb király viszálya az 1260-as években [Sprawy rodzinne: konflikt między Belą IV a młodszym królem Stefanem w latach 60. XIII wieku]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 978-963-9627-15-4. Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Świecka archontologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN978-963-9627-38-3.

Péc Gergely (węg.) — Sędzia królewski — Sędzia królewski Okres 1288 Poprzednik Balassa Demeter Następca Hont-Pázmány Janka Dane biograficzne Klan Péc Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny ok.1240 Śmierć po 1296/1309 Ojciec I. Márk Matka nieznana Żona nieznana Dzieci Joachim