Sandalj Hranić Kosača: Różnice pomiędzy wersjami
| (Nie pokazano 4 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:0]] |
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z chorwackiej Wikipedii]] | [[Kategoria:Strony przetłumaczone z chorwackiej Wikipedii]] | ||
{{Uwaga| | {{Uwaga| | ||
| Linia 25: | Linia 25: | ||
W walce o tron węgierski po śmierci [[I. Lajos|Ludwika I Andegaweńskiego]] (zm. 1382) zgodził się, podobnie jak reszta szlachty w Bośni, na kandydaturę [[Ladislao I|Władysława Andegaweńskiego]] z Neapolu. Interweniował w konfliktach feudalnych w [https://hr.wikipedia.org/wiki/Zetska_dr%C5%BEava Zecie], pomagając [https://pl.wikipedia.org/wiki/Dynastia_Crnojewici%C3%B3w Crnojevićowi] w walce z [https://pl.wikipedia.org/wiki/Dynastia_Bal%C5%A1ici%C3%B3w Balšićiem], a po śmierci Radiča Crnojevicia odziedziczył dziedzictwo w 1396 r. i został władcą Budvy, żupanii Grbaljskiej i części górskich posiadłości. Dziedziczył Crnojevićia do 1398 r.<ref>[http://hbl.lzmk.hr/clanak.aspx?id=244 Kosače - Hrvatski biografski leksikon]</ref> | W walce o tron węgierski po śmierci [[I. Lajos|Ludwika I Andegaweńskiego]] (zm. 1382) zgodził się, podobnie jak reszta szlachty w Bośni, na kandydaturę [[Ladislao I|Władysława Andegaweńskiego]] z Neapolu. Interweniował w konfliktach feudalnych w [https://hr.wikipedia.org/wiki/Zetska_dr%C5%BEava Zecie], pomagając [https://pl.wikipedia.org/wiki/Dynastia_Crnojewici%C3%B3w Crnojevićowi] w walce z [https://pl.wikipedia.org/wiki/Dynastia_Bal%C5%A1ici%C3%B3w Balšićiem], a po śmierci Radiča Crnojevicia odziedziczył dziedzictwo w 1396 r. i został władcą Budvy, żupanii Grbaljskiej i części górskich posiadłości. Dziedziczył Crnojevićia do 1398 r.<ref>[http://hbl.lzmk.hr/clanak.aspx?id=244 Kosače - Hrvatski biografski leksikon]</ref> | ||
| − | Podczas wojny bośniacko-dubrownickiej w latach 1402–1403 wykorzystał trudną pozycję rządu centralnego i uciekł przed królem i | + | Podczas wojny bośniacko-dubrownickiej w latach 1402–1403 wykorzystał trudną pozycję rządu centralnego i uciekł przed królem i banem Stjepanem Ostoją i stał się prawie niezależnym władcą. W maju 1404 r.wraz z księciem [[Hrvoje Vukčić Hrvatinić|Hrvojem Vukčiciem]] i książętami Jurajem i Pavlem Radivojevićem wziął udział w obaleniu [[Stjepan Ostoja|Stjepana Ostoji]] i wstąpieniu na tron [[Tvrtko II]]. Następnie rozliczył się z Radiciem Sankoviciem i przywłaszczył jego ziemie [https://hr.wikipedia.org/wiki/Sankovi%C4%87i Sankovica] i majątek od [https://hr.wikipedia.org/wiki/Popovo_polje Popovo polje] do Nevesinje w [[Zahumle|Zahumlu]]. |
| − | W 1405 r. wraz ze swoim bratem Vukacem († 1432) otrzymał | + | W 1405 r. wraz ze swoim bratem Vukacem († 1432) otrzymał szlachectwo dubrownickie, pałac księcia Sankovicia w mieście, część jego ziemi na wybrzeżu i prawo do azylu w Dubrowniku. W tym samym roku zawarł sojusz z potężnym księciem [[Hrvoje Vukčić Hrvatinić|Hrvojem Vukčiciem]], który potwierdził, poślubiając Katarinę, córkę chorwackiego bana [[Vuk Vukčić Hrvatinić|Vuka Vukčicia Hrvatinića]], co przyniosło mu Ostrovicę i Skradin jako posag.<ref>[http://hbl.lzmk.hr/clanak.aspx?id=244 Kosače - Hrvatski biografski leksikon]</ref> |
| − | |||
| − | |||
Poprowadził szlachtę, która przywróciła Stjepana Ostoję na tron w 1409 r. z powodu napiętych relacji z Hrvojem Vukčiciem zerwał małżeństwo z Katariną, sprzedał Ostrovicę Wenecjanom i scedował Skradina. Do 1410 r. rządził rozległym obszarem między Drijevo nad Neretwą, rzeką Limą i Zatoką Kotorską na południu. W 1411 roku poślubił Jelenę, wdowę po Jerzym II. Stracimirovićiu, zabezpieczając w ten sposób wschodnie granice swoich posiadłości. Brał udział w zabójstwie księcia [https://en.wikipedia.org/wiki/Pavle_Radinovi%C4%87 Pawła Radinovićia (1415), co doprowadziło go do konfliktu z synami Radinovicia. Dlatego szukał pomocy u Turków i zdołał zachować swój stan posiadania. Od 1416 r. był najpotężniejszym szlachcicem w [[Bośnia|Bośni]]. W 1419 r. sprzedał swoją część majątku w Konavle, w tym Prevlaka, mieszkańcom [[Dubrownik]]a. Cenne przedmioty trzymał także w Dubrowniku. W 1423 r. przekazał Kotor Wenecjanom. Ponieważ nie pozostawił potomków, jego rozległe dziedzictwo odziedziczył jego najstarszy bratanek [Stjepan Vukčić Kosača Stjepan Vukčić Kosača].<ref>[http://hbl.lzmk.hr/clanak.aspx?id=244 Kosače - Hrvatski biografski leksikon]</ref> | Poprowadził szlachtę, która przywróciła Stjepana Ostoję na tron w 1409 r. z powodu napiętych relacji z Hrvojem Vukčiciem zerwał małżeństwo z Katariną, sprzedał Ostrovicę Wenecjanom i scedował Skradina. Do 1410 r. rządził rozległym obszarem między Drijevo nad Neretwą, rzeką Limą i Zatoką Kotorską na południu. W 1411 roku poślubił Jelenę, wdowę po Jerzym II. Stracimirovićiu, zabezpieczając w ten sposób wschodnie granice swoich posiadłości. Brał udział w zabójstwie księcia [https://en.wikipedia.org/wiki/Pavle_Radinovi%C4%87 Pawła Radinovićia (1415), co doprowadziło go do konfliktu z synami Radinovicia. Dlatego szukał pomocy u Turków i zdołał zachować swój stan posiadania. Od 1416 r. był najpotężniejszym szlachcicem w [[Bośnia|Bośni]]. W 1419 r. sprzedał swoją część majątku w Konavle, w tym Prevlaka, mieszkańcom [[Dubrownik]]a. Cenne przedmioty trzymał także w Dubrowniku. W 1423 r. przekazał Kotor Wenecjanom. Ponieważ nie pozostawił potomków, jego rozległe dziedzictwo odziedziczył jego najstarszy bratanek [Stjepan Vukčić Kosača Stjepan Vukčić Kosača].<ref>[http://hbl.lzmk.hr/clanak.aspx?id=244 Kosače - Hrvatski biografski leksikon]</ref> | ||
| − | == | + | == Przypisy == |
{{izvori}} | {{izvori}} | ||
Aktualna wersja na dzień 13:38, 20 lip 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Bosnia around 1412.png Obszar księcia Sandalja Hranicia na początku XV wieku Sandalj Hranić Kosača (* 1370, † 15 marca 1435), wielki książę ze szlacheckiej rodziny Kosača. Znacząco rozbudował posiadłości rodzinne i wzmocnił pozycję swojej rodziny, a za swoich czasów był jednym z najpotężniejszych wielmożów chorwackich. BiografiaSyn wielkiego księcia Hrany Vukovića, siostrzeniec, a od 1392 r. Spadkobiercą wielkiego księcia Vlatko Vukovića († 1392), który pozostawił mu bogate dziedzictwo.[1] W walce o tron węgierski po śmierci Ludwika I Andegaweńskiego (zm. 1382) zgodził się, podobnie jak reszta szlachty w Bośni, na kandydaturę Władysława Andegaweńskiego z Neapolu. Interweniował w konfliktach feudalnych w Zecie, pomagając Crnojevićowi w walce z Balšićiem, a po śmierci Radiča Crnojevicia odziedziczył dziedzictwo w 1396 r. i został władcą Budvy, żupanii Grbaljskiej i części górskich posiadłości. Dziedziczył Crnojevićia do 1398 r.[2] Podczas wojny bośniacko-dubrownickiej w latach 1402–1403 wykorzystał trudną pozycję rządu centralnego i uciekł przed królem i banem Stjepanem Ostoją i stał się prawie niezależnym władcą. W maju 1404 r.wraz z księciem Hrvojem Vukčiciem i książętami Jurajem i Pavlem Radivojevićem wziął udział w obaleniu Stjepana Ostoji i wstąpieniu na tron Tvrtko II. Następnie rozliczył się z Radiciem Sankoviciem i przywłaszczył jego ziemie Sankovica i majątek od Popovo polje do Nevesinje w Zahumlu. W 1405 r. wraz ze swoim bratem Vukacem († 1432) otrzymał szlachectwo dubrownickie, pałac księcia Sankovicia w mieście, część jego ziemi na wybrzeżu i prawo do azylu w Dubrowniku. W tym samym roku zawarł sojusz z potężnym księciem Hrvojem Vukčiciem, który potwierdził, poślubiając Katarinę, córkę chorwackiego bana Vuka Vukčicia Hrvatinića, co przyniosło mu Ostrovicę i Skradin jako posag.[3] Poprowadził szlachtę, która przywróciła Stjepana Ostoję na tron w 1409 r. z powodu napiętych relacji z Hrvojem Vukčiciem zerwał małżeństwo z Katariną, sprzedał Ostrovicę Wenecjanom i scedował Skradina. Do 1410 r. rządził rozległym obszarem między Drijevo nad Neretwą, rzeką Limą i Zatoką Kotorską na południu. W 1411 roku poślubił Jelenę, wdowę po Jerzym II. Stracimirovićiu, zabezpieczając w ten sposób wschodnie granice swoich posiadłości. Brał udział w zabójstwie księcia Pawła Radinovićia (1415), co doprowadziło go do konfliktu z synami Radinovicia. Dlatego szukał pomocy u Turków i zdołał zachować swój stan posiadania. Od 1416 r. był najpotężniejszym szlachcicem w Bośni. W 1419 r. sprzedał swoją część majątku w Konavle, w tym Prevlaka, mieszkańcom Dubrownika. Cenne przedmioty trzymał także w Dubrowniku. W 1423 r. przekazał Kotor Wenecjanom. Ponieważ nie pozostawił potomków, jego rozległe dziedzictwo odziedziczył jego najstarszy bratanek [Stjepan Vukčić Kosača Stjepan Vukčić Kosača.[4] PrzypisyLinki zewnętrzne
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||
