Babonić (ród)

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Babonići, także Babonegi, Babonezići – to chorwacka gigantyczna rodzina, której początki sięgają końca XII wieku. Dobra rodziny rozciągały się na obszar średniowiecznej Slawonii. Pierwotny obszar rodzaju znajdował się w okręgu Gorizia. Babonići (Babonegi, Babonezići) su hrvatska velikaška obitelj koja se u izvorima javlja krajem 12. stoljeća. Posjedi obitelji prostirali su se na području srednjovjekovne Slavonije. Prvobitno područje roda bilo je u Goričkoj županiji. Rodzina Pierwszym znanym przodkiem rodziny jest Babonjeg Vodicsai, który jest wymieniony w źródłach między 1249 a 1256 (MNL, s. 781). Trzej bracia: István (Babonić I. István) nevű testvére Dénes, Radoszló (Radoszláv) kilkakrotnie nosił także różne godności; nie wiemy jednak (jeśli w ogóle) ich potomstwa. Genealogia Babonić I. István, (koniec XII wieku – początek XIII wieku) A1. Vodicsai Babonjeg / I. Babonjeg († 1269), ft. 1249–56, ispán B1. Petr B2. Matij B3. Jakov B4. Kristan A2. Vodicsai II. István, ft. 1243–56, ispán; tengermelléki bán (banus maritimus, 1243–49 B1 Vodicsai III. István / (Vodicsai Babonić István († 9 lutego 1300), ft.1273–1300;, 1273-tól ispán (comes), ban całej Slawonii, (1278, 1287, 1289–1290 i 1295). Przeżył do śmierci III. András magyar király|III. András hűségén. C1 Babonić László, ft. 1293 C2 Babonić V. István, ft. 1293 D1 Babonić Henrik, ft. 1345 D2 Babonić VI. István, ft. 1345 B2 Babonić I. Radoszló / (Babonić I. Radoszláv ft. 1273–93), ban całej Slawonii, (1288, 1292, 1294) — zaczął używać nazwiska ''Babonić'', zamiast Vodicaya (MNL, s. 782). W 1295 roku zwrócił się przeciwko Andrzejowi III, ale jego powstanie zostało stłumione. B3 Babonić II. Babonjeg / (II. Babonjeg), ft. 1249–56 C3 Babonić I. Miklós, ft. 1278–92 C4 Babonić IV. István / Babonić IV. István ( † 1 marcado 200 grudnia 1316) tartományúr, najsłynniejszy członek rodziny, ft. 1278–1316, ban całej Slawonii, (1299; 1310–1316), D3 Babonić György, ft. 1321–36 D4 Babonić II. János, ft. 1321–28 D5 Babonić Dénes, ft. 1321–70 D5 Babonić Pál, ft. 1321–81, zmarł bez spadkobierców C5 Babonić I. János, ft. 1284–1334, ban całej Slawonii, (1317–1322), ban Dalmacji i Chorwacji, (1322) D1 dziewczyna o nieznanym nazwisku, ft. 1328, mąż: Kőszegi II. Péter; od nich pochodzi gałąź Herceg C6 chłopiec o nieznanym imieniu, ft. 1322) C7 Babonić Ottó, ft. 1284–1300) C8 Babonić II. Radoszló / Babonić II. Radoszláv, ft. 1284–1314) D1 Babonić III. Miklós, ft. 1321–1330) D2 Babonić III. Duim, ft. 1321–1369), przodek rodu Blagay E1. Nikola IV. F1. Ladislav, ft. 1396–1436 F2. Antun I., ft. 1396–1436 F3. Ivan IV., ft. 1396–1442 E2. Stjepan VII. E3. Baboneg III. E4. Toma C10. Ivana († po 1334) Babonići Pierwszym znanym członkiem tego rodzaju z imienia jest Stephen I, zwany Babon († początek XIII wieku). Pierwotne dobra Babonića znajdowały się na prawym brzegu rzeki Kupy między dzisiejszymi Karlovac i Sisak. Ich najstarszą posiadłością była Vodice, niedaleko Dubicy, zgodnie z którą nazywano ich książętami Vodice. Później ważną fortecą było miasto Steničnjak (dziś Senjičak), zgodnie z którym nazywali także przymiotnik „de Stenischnach”, a także byli książętami Gorizii. W czasach największej władzy utrzymywali obszar od Krainy do Vrbas i od Sawy do Gvozd, w tym miasta Susedgrad i Medvedgrad w Slawonii i Mehovo oraz Kostanjevic w południowej Krainie. [1] Babonics to jedno z plemion należących do „nobiles ultra Forest” (szlachta poza Gvozd). Prvi po imenu poznati član ovoga roda je Stjepan I., zvani Babon († poč. 13. st.). Prvotni posjedi Babonića nalazili su se na području desne obale Kupe između današnjeg Karlovca i Siska. Najstariji im je posjed bila Vodica, blizu Dubice, prema kojoj su nazivani vodičkim knezovima. Kasnije važno uporište bio im je grad Steničnjak (danas Sjeničak) prema kojemu su nosili i pridjevak "de Stenischnach", a nazivali su se i goričkim knezovima. U doba najveće moći držali su područje od Kranjske do Vrbasa i od Save do Gvozda, uključujući gradove Susedgrad i Medvedgrad u Slavoniji te Mehovo i Kostanjevicu u južnoj Kranjskoj. Babonići su jedno od plemena koja su pripadala upisa u »nobiles ultra Gozd« (plemstva s one strane Gvozda). 1 Synowie Szczepana, Baboneg I. († po 1269) i Szczepan II. uczestniczył w 1217 roku w krucjacie króla Andrzeja II. (1205-1235), a ich działalność doprowadziła do umocnienia rodziny Babonic, szczególnie dzięki Szczepanowi II. który był na służbie na wybrzeżu od 1243 do 1249. Baboneg I. pozostawił po sobie synów Piotra, Macieja, Jakuba i Kristana, którzy przejęli opiekę i opiekę nad Vodice, a bardziej znaczącą rolę odegrali synowie Szczepana II, który zachował posiadanie Gorizian. [2] Stjepanovi sinovi, Baboneg I. († iza 1269.) i Stjepan II. sudjelovali su 1217. godine u križarskoj vojni kralja Andrije II. (1205.-1235.) i njihovo djelovanje dovelo je do jačanja roda Babonića, osobito, zahvaljujući Stjepanu II. koji je bio na dužnosti primorskog bana od 1243. do 1249. godine. Baboneg I. ostavio je iza sebe sinove Petra, Matiju, Jakova i Kristana koji su preuzeli nadzor i brigu za Vodicu, a istaknutiju ulogu ostvarili su sinovi Stjepana II., koji su zadržali gorički posjed. 2 W 1241 r. Babilończycy otrzymali dotację od króla Beli IV. (1235-1270), którzy byli zwolnieni z podatku i zwolnieni z rządów Ban, i uważa się, że powodem tego była ich pomoc dla króla w wycofaniu się przed Tatarami przez Zagrzeb na wybrzeże Adriatyku. Powstanie rodziny odnotowano pod koniec XIII wieku podczas sukcesji tronów między ostatnim Arpadoviciem, królem Andrzejem III. Wenecjanie (1290–1011) i Anjuwianie, kiedy Babilończycy wykorzystali mylące okoliczności i stali się, wraz z książętami Bribirskiej, najpotężniejszymi panami w Chorwacji. W tym czasie często starli się z Gising i Gut-Keled, z którymi wymienili honor Bana. W tym czasie bracia Radoslav I. (1287-1293) i Stjepan III spełniali honor Ban. (1288-1295). [3] Osiągają szczyt władzy pod Stephenem IV, zakazem „całej Slawonii”, kiedy ich majątki rozciągają się od Krainy do rzeki Bośny i od Sawy do Gvozd. Godine 1241. Babonići su primili darovnicu od kralja Bele IV. (1235.-1270.) kojom su bili oslobođeni plaćanja poreza i izuzeti od banske vlasti, a smatra se da je razlog tomu bila njihova pomoć kralju prilikom povlačenja pred Tatarima preko Zagreba do jadranske obale. Uspon obitelji bilježi se krajem 13. stoljeća za vrijeme prijestolonasljednih borbi između zadnjeg Arpadovića, kralja Andrije III. Mlečanina (1290.-1301.) i Anžuvinaca, kada Babonići koriste konfuzne okolnosti i postaju, uz knezove Bribirske, najmoćnija vlastela u Hrvatskoj. U to vrijeme često se sukobljavaju s Gisingovcima i Gut-Keledima s kojima izmijenjuju bansku čast. U to vrijeme su bansku čast obnašala braća, Radoslav I. (1287.-1293.) i Stjepan III. (1288.-1295.). Vrhunac moći dostižu pod Stjepanom IV., banom "čitave Slavonije", kada im se posjedi prostiru od Kranjske do rijeke Bosne i od Save do Gvozda. 3 12 maja 1314 r. Synowie księcia Baboneg II podzielili między siebie majątki rodzinne, tak że Szczepan IV. otrzymał górne słowiańskie dobra wokół Steničnjaka i kilka innych miejsc, Iwan I dostał południowosłowiańskie nieruchomości wokół Zriny i Radoslava II. dochód z nieruchomości wzdłuż rzeki Sana. Dana 12. svibnja 1314. godine, sinovi kneza Babonega II., podijelili su obiteljske posjede između sebe, tako da je Stjepan IV. dobio gornjoslavonske posjede oko Steničnjaka i još nekih mjesta, Ivan I. je dobio južnoslavonske oko Zrina, a Radoslav II. dohotke od imanja uz rijeku Sanu. 4 Słowiański Ban Ivan I. Babonic brał udział w bitwie pod Blizną przeciwko chorwackiemu Banowi Mladenowi II w 1322 roku. Bribirski, po którym został nazwany zakazem „całej Słowianii, Chorwacji i Dalmacji”, ale w następnym roku stracił honor zakazu i wkrótce starł się z królem Karolem I (1301-1423). [4] Kiedy synowie Stjepana IV, Dionizy i Pawła († 1382) zbuntowali się w 1326 r., Nowy słowiański Ban Mikac Mihaljević przejął ich rodzinne miasto Stenicnjak. W 1328 r. Król wybaczył im nieposłuszeństwo i przekazał im miasto Don Moslavina, ale Babonići nigdy nie wrócili do posiadania starej siedziby. Po upadku księcia Jana i utracie Stenicnjaka wiodąca rola została przeniesiona na książąt Blagaj. Slavonski ban Ivan I. Babonić sudjelovao je 1322. godine u bitki kod Blizne protiv hrvatskog bana Mladena II. Bribirskog, nakon čega je imenovan banom "čitave Slavonije, Hrvatske i Dalmacije", ali već iduće godine izgubio je bansku čast i ubrzo se sukobio s kraljem Karlom I. (1301.-1342.). Kada su se 1326. godine pobunili i sinovi Stjepana IV., Dionizije i Pavao († 1382.), novi slavonski ban Mikac Mihaljević oduzeo im je pradjedovski grad Steničnjak. Godine 1328. kralj im je oprostio neposlušnost i predao im grad Donju Moslavinu, ali Babonići više nikada nisu došli u posjed svog starog sjedišta. Nakon pada kneza Ivana i gubitka Steničnjaka, vodeća uloga prešla je na knezove Blagajske. Przypisy Literatura Hrvatski biografski leksikon, Leksikografski zavod Miroslava Krleže, Zagreb, 1983.' Povijest Hrvata – srednji vijek, Školska knjiga, Zagreb, 2003. Vanjske poveznice Babonići – Hrvatska enciklopedija Babonići (Babonegi) – Proleksis enciklopedija Babonići – Hrvatski biografski leksikon

Babonić Kraj Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji — Ban Slawonii ?? — Pierwszy Babonić I. István zwany Babon Ostatni Ladislav Początek XII wiek Koniec XIV w. Pochodzenie chorwackie Gniazda rodowe Vodica, Karlovca, Siska Gałęzie Blagajski (Blágay)