Bánffy de Alsólendva (rodzina)

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Genealogia fragment – Całość TUTAJ A1. Bánffy I. Miklós (Hahót Lendvai Miklós) († 1356), ban całej Slawonii (1343-46 i 1353-56), ban Dalmacji i Chorwacji (1345-46 i 1353-56) A2. I. István (1267–1328), ispán komitatu Varasd (fl. 1272-96) B1. László (fl. 1356-81) B2. Ferenc (fl. 1335-65) B3. Bánffy II. István (1335-1385), ban całej Slawonii (1381-1385), ispán komitatu Varasd. C1. Bánffy I. László († przed 19.6.1414), (fl. 1356–81), żona: Bebek Nn (fl. 1414) C2. Miklós, (fl. 1377-89) B5. Bánffy I. János (* 1335, † 1388), (fl. 1339–94 ?) ban całej Slawonii (1381-1385), Ban Maczwy (1386-1387), ispán komitatu Varasd. Na nim rodzina wymarła. B4. Hahót VIII. Miklós (fl. 1335–36) B6. Katarzyna B6. Małgorzata G1. Bánffy I. István (fl. 1335–85) G5. Bánffy I. Miklós (fl. 1356–89) G7. Hahót córka (fl. 1371), mąż: Rohonci Henrik Rodzina Bánffy Alsólendvai Przodkiem klanu był Hohold, odnotowany ok.1164 roku. Za panowania króla III. István przybył na Węgry z Marburga i Grazu i otrzymał ziemię od króla na wodzie Pölöske w Zali, gdzie później zbudowano wieś Hahót. Według najnowszych badań przodkowie rodziny wywodzili się z bawarskiego szlachetnego rodzaju Huosi wspomnianego w Lex Baiuvariorum w 743 r. Zgodnie z historią Hahót III. Bánffy założył rodzinę w 1226 r. Ten członek rodziny był ispán komitatu Vas w latach 1238–1239. Prawdopodobnie zmarł około 1260 roku. Kilku potomków wymienionych jest na wykresach, takich jak IV. Hahót, Máté i István. W 1291 Bánffy István jest wymieniony w dokumentach jako królewski kanclerz. Otrzymał także królewskie potwierdzenie swoich posiadłości. W 1292 r. walczył z rodem Kőszeg, od 1296 r. był ispán komitatu Varaszd. Po 1301 roku Kőszegi zdobyli Alsólindvát (obecnie Lendava, Słowenia), prastary zamek rodziny, z którego korzystali. Bánffy III. István odzyskał go w 1323 roku dzięki królowi Karolowi I. Od połowy XIV wieku członkowie rodu Hahót-Buzád konsekwentnie nazywali się Alsólendva i Bánffy. Plik:Historical image of Lendava Castle, 2013-08-11.jpg Widok Alsólendvy z lat 1660-1664 Dziedzictwo gen. Montecuccoli „Lendvai” Miklós, uważany za przodka rodziny Alsólendva, urodził się w 1319 roku. Jego synowie zaczęli używać nazwiska Bánffy. W latach 1324–1343 był ispánem komitatu Zala. Uczestniczył w wojnie austriackiej i został királyné főlovászmestere. Został awansowany na bana Tatarów i zdobył ten tytuł po zdobyciu Chorwacji. Walczył z Zadarem i Wenecją, ale został oskarżony o zdradę, więc król odebrał mu banat, jednak później odzyskał go. Jego nazwisko jest również wspomniane w dokumencie zatytułowanym „pokój z Zadaru” z 1358 r., w którym Wenecja zrezygnowała z Dalmacji na rzecz Królestwa Węgier. Zmarł ok. 1361 r. Miał się pięciu synów, z których István był ispánem zZgoria (komitat Varaszd) w 1366 r., a w 1383 r. został pozbawiony tytułu bana Tatarów. Miał dwóch synów, ale żaden z nich nie miał dalszych spadkobierców, więc gałąź Miklós wymarła. Jest także wzmianka o Jánosu, który był także ispánem Zagoria około 1383 roku. Historia Plik:COA alsólindvai Bánffy.PNG Grb obitelji Bánffy Lendavski Bánffy de Lendwa, znany również jako Banici, chorwacko-węgierska szlachta, wywodząca się z niemieckiej rodziny szlacheckiej Hahót, która pochodziła z Turyngii, skąd pod koniec XII wieku wyemigrowała do zachodniej części Węgier pod przewodnictwem hrabiego Hahót I. Hahóta. W 1278 r. Król Władysław IV. podarował Szczepanowi I. (1267–1328) jako banowi całej Slawonii Lendava i inne posiadłości w powiatach Zalad, Somod i Križevci, i wziął rodzinę z przymiotnika de Lendwa. Bánffy de Lendwa, poznati i kao Banići, hrvatsko-ugarska plemićka, ogranak njemačkog plemićkog roda Hahót. Podrijetlom su iz Tiringije, odakle su potkraj 12. stoljeća doselili u Zaladsku županiju u Ugarskoj pod vodstvom grofa Haholda I. Godine 1278. kralj Ladislav IV. darovao je Stjepanu I. (1267.-1328.), banu cijele Slavonije Lendavu i druge posjede u Zaladskoj, Šomodskoj i Križevačkoj županiji te obitelji uzima pridjevak de Lendwa. Syn Szczepana Mikołaj I. († 1356) był także slawońskim banem, podobnie jak jego synowie Szczepan II. i Jan I. między 1380 a 1385. Ivan I., wraz ze swoim bratem, był także burmistrzem Zagorja i pełnił funkcję ban Maczwy (1386-1387). [1] Stjepanov sin Nikola I. († 1356.) bio je također slavonski ban, kao i njegovi sinovi, Stjepan II. i Ivan I. u razdoblju 1380.-1385. godine. Ivan I. bio je zajedno s bratom i župan Zagorja, a sam je obnašao dužnost mačvanskog bana (1386.-1387.). Andrija Bánffy został podbanem (1473–1476), a po śmierci bana Ernuszt I. János został chorwacko-slawońskim banem (1476–1477) i bez większego powodzenia starł się z Turkami. Andrija Bánffy bio je podban (1473.-1476.), a nakon smrti bana Ivana Ernušta postao je hrvatsko-slavonski ban (1476.-1477.) te se bez većeg uspjeha sukobljavao s Osmanlijama. W 1481 r. Nikola V. był właścicielem miasta Stupčanica a jego syna Jana IV. (1509-1534) otrzymał Virovitica z majątkiem i honorem dziedzicznego burmistrza hrabstwa Virovitica. W 1527 roku stracił Viroviticę, ponieważ zgodził się na Ivana Zapolję, ale jego syn Stjepan V. zwrócił ją rodzinie, jednak sukces był krótkotrwały, ponieważ Virovitica została już podbita przez Turków w 1552 r. Godine 1481. Nikola V. dobio je u posjed grad Stupčanicu, a njegov sin Ivan IV. (1509.-1534.) dobio je Viroviticu s vlastelinstvom i čast nasljednog župana Virovitičke županije. Godine 1527. izgubio je Viroviticu, jer je pristao uz Ivana Zapolju, no u posjed obitelji vratio ju je njegov sin Stjepan V. Unatoč tome, uspjeh je bio kratkotrajan jer su Viroviticu već 1552. godine osvojili Turci. Rodzina Bánffy/Banfi wyginęła w Chorwacji wraz ze śmiercią Mikołaja VIII. W 1627 r. Obitelj Bánffy izumrla je u Hrvatskoj smrću Nikole VIII. 1627. godine. János Bánffy de Alsólendva, Szlavón bán (1381-1385), Macsói bán (1386-1387), Varasdi ispán (1366-1372), (fl. 1339-1394, +before 25.4.1396; m.N, dau of Miklós Széchy de Felsőlendva, Palatine (nádor) of Hungary by Margit Debreceni; 2 W XV wieku dwóch wybitnych członków rodziny poszło zupełnie inną drogą. Bánffy Pál był zaprzysięgłym wrogiem rodziny Hunyadi, a Bánffy Miklós był był zapalonym wielbicielem króla I. Mátyása. Początkowo Pál Bánffy był przeciwnikiem króla Zsigmonda, potem przyłączył się do swojej partii i został członkiem Smoczego Zakonu. Otrzymał pozwolenie na wydanie od I. Ulászló i zamku Lendava. Schwytał Hunyadi László na rozkaz króla i był członkiem sądu, który skazał go na śmierć. A család két nevezetes tagja a 15. században élesen eltérő pályát futott be. Pál esküdt ellensége volt a Hunyadi-családnak, Miklós pedig lelkes híve Mátyás királynak. Bánffy Pál eleinte Zsigmond király ellenfele volt, majd a pártjára állt és a Sárkányos rend tagja lett. I. Ulászlótól pénzverési engedélyt kapott Lendva és Bolondóc várára. Ő fogatta el Hunyadi Lászlót a király parancsára és tagja volt annak a bíróságnak, amely halálra ítélte. 3 Miklós Bánffy (zmarł w 1501 r.) Był jednym z najbardziej lojalnych poddanych króla Macieja. Król uratował mu także życie podczas kampanii mołdawskiej. Według Antonio Bonfiniego, Matthias kochał go jak swojego brata. W 1474 roku przewodniczył delegacji, która udała się do Neapolu dla przyszłej królowej Beatrix. W 1471 r. Otrzymał także stanowisko archidiakona Arada wraz z zamkiem Solymos. W 1477 r. Otrzymał tytuł wieczystego hrabiego. Żona Miklósa Bánffy'ego, Margit Sagani, znana ze swojej urody, była ojcem wielu europejskich rodzin. Jednak według Bonfini król Matthias później rzucił oczy na legendarną piękną kobietę, ale jej mąż uciekł przed królem, więc wziął tytuły i uwięził go na dwa lata. Bánffy Miklós (meghalt 1501-ben) viszont Mátyás király leghűségesebb alattvalói közé tartozott. A király moldvai hadjáratán megmentette az uralkodó életét is. Antonio Bonfini szerint Mátyás a testvéreként szerette. 1474-ben ő vezette azt a küldöttséget, amely Nápolyba utazott Beatrix leendő királynéért. 1471-ben megkapta az aradi főispáni tisztséget is Solymos várával együtt. 1477-ben örökös grófi címet kapott. Bánffy Miklós felesége, a szépségéről híres Sagani Margit hercegnő volt, akinek révén Európa több uralkodócsaládjával került rokonságba. Bonfini szerint azonban később Mátyás király is szemet vetett a legendásan szép asszonyra, férje azonban megszöktette őt a király elől, ezért Mátyás elvette tőle címeit és két évre börtönbe záratta. 4 W XV i XVI wieku członkowie rodziny Bánffy byli jednymi z najważniejszych dostojników w kraju. Byli to portierzy królewscy, cieśle, szklarze, rzemieślnicy, rzemieślnicy, sędziowie. Wśród nich Bánffy János został wyniesiony do palatynatu przez Szapolyai Jánosa w 1530 roku. Był prawdopodobnie pierwszym wyznawcą reformacji w rodzinie. Jego syn Stephen został sędzią. Dziennik rodzinny, który rozpoczął od następców, jest ważnym dokumentem serdeczności. Earl Bánffy Miklós (1547–1593) studiował w Grazu, a następnie w Wiedniu w wieku 9 lat. Oświecony. był człowiekiem kochającym kult i hojnym patronem. W 1573 r. Został naczelnym kanclerzem, aw 1577 r. Został naczelnym kanclerzem hrabstwa Zala. Jego żoną była Zrínyi Orsolya (1552-1593), córka Zrínyi Miklósa , kapitana wyspy Szigetvár. Jedno z ważnych ośrodków intelektualnych Zachodniego Kraju Zadunajskiego rozwinęło się w ich sądzie w Alsólendvie. Jako entuzjastycznie wierzący w reformację, Alsólendvár zaprosił Rudolfa, syna słynnego drukarza Raphaela Hoffhaltera. Dzięki swojej pracy jako drukarni Alsólendva opublikował trzy książki w języku węgierskim, z których każda została napisana przez György Kultsár, nauczyciela i kaznodzieję w Alsólendva. Książki opublikowane w 1573 i 1574 r. Są pierwszymi drukowanymi książkami w hrabstwie Zala i we współczesnej Słowenii [3]. A Bánffy család tagjai a 15. és 16. században is az ország legfontosabb főméltóságaí között szerepeltek. Királyi ajtónállók, asztalnokok, pohárnokok, tárnokmesterek, lovászmesterek, országbírók voltak. Közülük Bánffy Jánost 1530-ban Szapolyai János nádorrá emelte. Valószínűleg ő lett a reformáció első követője a családban. Fia, István országbíró lett. Az általa megkezdett majd utódai által folytatott családi napló fontos kordokumentum. Gróf alsólendvai (IV.) Bánffy Miklós (1547–1593) 9 éves korától Grazban, majd Bécsben tanult. Felvilágosult. kultúrakedvelő ember, nagylelkű mecénás volt. 1573-ban főpohárnok, 1577-ben Zala vármegye főispánja lett. Felesége Zrínyi Orsolya (1552–1593), a szigetvári kapitány Zrínyi Miklós leánya volt. Alsólendvai udvarukban a Nyugat-Dunántúl egyik fontos szellemi központja alakult ki. A reformáció lelkes híveként Alsólendvára hívta a híres Raphael Hoffhalter nyomdász fiát, Rudolfot. A nyomdász tevékenységének köszönhetően Alsólendván három magyar nyelvű könyv jelent meg, mindegyik szerzője Kultsár György alsólendvai tanító és prédikátor volt. Az 1573-ban és 1574-ben megjelent könyvek Zala megye illetve a mai Szlovénia területén is az első nyomtatott könyveknek számítanak. 5 Po upadku Nagykanizsa w 1600 roku Bánffy Kristóf, syn Bánffy Miklósa i Zrínyi Orsolya (1577–1644) kontynuowali walkę z Turkami w regionie. Uważano, że umarł z nim przez długi czas, ale według ostatnich badań jego syn Stephen przeżył ojca przez rok i zmarł w Regeden, dzisiejszym Bad Radkersburg, w 1645 roku. Majątek rodziny Bánffy w Alsólendvie został przekazany rodzinie Nádasdy w Sárvár w drodze dziedziczenia kobiet [6]. Herb rodziny Bánffy Alsólendva został zachowany w pieczęciach przedstawiających byka lub żubra, symbol rodziny Buzad-Hahót. Nagykanizsa 1600-as eleste után Bánffy Kristóf, Bánffy Miklós és Zrínyi Orsolya fia (1577–1644) folytatta a török elleni harcot a vidéken. Sokáig úgy tartották, hogy vele halt ki a család, de újabb kutatások szerint fia, István, egy esztendővel túlélte apját és 1645-ben hunyt el Regedén, a mai Bad Radkersburgban. Az alsólendvai Bánffy család birtokait nőági örökösödés révén a sárvári Nádasdy család kapta meg. Az alsólendvai Bánffy család címere pecsétekben maradt fenn, amely a Buzád-Hahót nemzetség jelképét, a bikát vagy bölényt ábrázolja. Znaczący członkowie rodziny Bánffy István (?–1468) Bánffy Pál (?-1471) Bánffy István (1522–1568) Bánffy János (?–1544?) Bánffy Miklós graf (?–1501) Bánffy Miklós (1547–1593) Bánffy Kristóf (1577–1644) Bánffy László (1671–1753?) Bánffy István (1522–1568)

Bánffy de Alsólendva Bánffy de Lendwa Herb {{{dynastia}}} Kraj Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji — Ban Maczwy Ban Slawonii Palatyn — Pierwszy Hahót III. Bánffy Ostatni ? István / Stjepan I. Początek 1226 / 1278 ?? Koniec ok.1645 / 1671 ?? Pochodzenie niemiecko-węgierskie Gniazda rodowe Alsólendva / Lendwa Klan Hahót