Chorwaccy szlachcice

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Chorwacka szlachta (chorwacki: plemstvo, dosł. „Vlastelin”; francuski: la noblesse) [1] była uprzywilejowaną klasą społeczną Chorwacji w starożytności i średniowieczu w historii kraju. Szlacheckie rodziny w Królestwie Chorwacji obejmowały wysokiej rangi ludność ze Slawonii, Dalmacji, Istrii, Bośni i Republiki Raguzy. Członkowie należeli do elitarnej hierarchii społecznej, zwykle umieszczanej bezpośrednio za krwią królewską, która posiadała znacznie więcej przywilejów lub zaszczytów niż obecnie inne klasy w społeczeństwie. Członkostwo w nim było często dziedziczne. Historycznie rzecz biorąc, członkostwo w szlachcie i prerogatywy były regulowane lub uznawane przez monarchę. Zdobycie wystarczającej władzy, bogactwa, sprawności militarnej lub królewskiej łaski umożliwiło pospólstwu awans do szlachty. Królewska władza kraju była pod silnym wpływem francuskiej szlachty, co spowodowało, że członkowie Królewskich Sądów przyjęli francuskie tytuły i praktyki podczas francuskiej okupacji. [1] Kontrowersyjne założenie francuskich praktyk przyczyniło się do rozpowszechnienia elitaryzmu politycznego i społecznego wśród szlachty i monarchy. Szlachta uważała klasę chłopską za niewidoczny i nieistotny substrat ludzi, który prowadzi do buntów i ścięć o dużej przyczynowości, a także do sporadycznego okresu intensywnej przemocy domowej. Croatian nobility (; Szablon:Lang-fr) was a privileged social class in Croatia during the Antiquity and Medieval periods of the country's history. Noble families in the Kingdom of Croatia included high ranking populates from Slavonia, Dalmatia, Istria, Bosnia and Republic of Ragusa. Members belonged to an elite social hierarchy, normally placed immediately behind blood royalty, that possessed considerably more privileges or eminence than most other classes in a society. Membership thereof typically was often hereditary. Historically, membership in the nobility and the prerogatives thereof have been regulated or acknowledged by the monarch. Acquisition of sufficient power, wealth, military prowess or royal favour enabled commoners to ascend into the nobility. The country's royalty was heavily influenced by France's nobility resulting members of the Royal Courts to assume French titles and practices during French occupation. The controversial assumption of French practices contributed to wide spread political and social elitism among the nobles and monarch. The nobility regarded the peasant class as an unseen and irrelevant substrata of people which lead to high causality revolts and beheadings as well as sporadic periods of intense domestic violence. Chorwaci królowie i małżonkowie często zakładali księstwa, których kulminacją było Księstwo Chorwacji. Książęta lub księżne mieli rządzić dużymi terytoriami w Królestwie. Pod rządami pierwszego króla Chorwacji Chorwacja stała się jednym z najpotężniejszych królestw na Bałkanach. Szlachta posiadała bezprecedensową władzę nad rządzonymi i byli jednymi z pierwszych członków rodziny królewskiej, którzy opowiadali się za monarchicznym absolutyzmem. [2] [3] Wielu szlachcicom powierzono administrowanie wieloma terytoriami, a u szczytu potęgi Królestwa królewscy władcy rządzili prawie jedenastoma oddzielnymi krajami i dziesiątkami rozszerzonych domen. Croatian Kings and Queen consorts often established duchies culminating in the Duchy of Croatia. Dukes or Duchesses were to rule a large territories within the Kingdom. Under the rule of the country's first King, Croatia became one of the most powerful kingdoms in the Balkans. Nobles possessed unprecedentedSzablon:Peacock term power over the governed, and were one of the first members of royalty to advocate for monarchical absolutism. Many nobles were charged with the administration of numerous territories and at the height of the Kingdom's power royals ruled nearly eleven separate countries and dozens of extended domains. Plik:Grb obitelji Drašković Trakošćan.jpg Coat of Arms with two gryphons on the Draskovic Family's personal residence at Trakoscan Castle (18th century?) History of Croatian nobility Plik:Povelja kneza Muncimira.jpg Duke Muncimir's Latin charter from 892 (transcript, 18th century?): divino munere Croatorum dux ("By God's grace, Duke of the Croats"). Łacińska karta księcia Muncimira z 892 r. (Transkrypcja, XVIII wiek?): Divino munere Croatorum dux („Z łaski Bożej, książę Chorwatów”). Chorwacja została podniesiona do rangi Królestwa około 925 roku, a pojęcie szlachty szybko się pojawiło. Szlachta z kontynentalnych i wyspiarskich państw Chorwacji odegrała ważną rolę w kształtowaniu historii kraju, chociaż w dzisiejszych czasach nawet dziedziczni rówieśnicy nie mają żadnych specjalnych praw, przywilejów ani obowiązków, z wyjątkiem specjalnych nazw, którym przyznaje się ograniczone prawa. Wybrani członkowie wybranych rodzin szlacheckich mają prawo do audiencji u premiera. Tomislav był pierwszym chorwackim władcą, któremu Kancelaria Papieska uhonorowała tytułem „króla”. [4] [5] [6] Król uzyskał prawo do nadawania tytułów wysokim rangą członkom społeczeństwa i bezpośrednim potomkom krwi. [7] [nieudana weryfikacja] Croatia was elevated to the status of Kingdom around 925, and the notions of nobility quickly followed. The nobility of the continental and island states of Croatia played a major role in shaping the history of the country, although in the present day even hereditary peers have no special rights, privileges or responsibilities, except for special designations who are accorded limited rights. Select members of select noble families are given the right to an audience with the prime minister. Tomislav was the first Croatian ruler whom the Papal chancellery honored with the title "king".{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The king was granted the right to award titles to high-ranking members of society and direct blood descendants.Szablon:Failed verification Plik:Stjepan Patačić.jpg Stjepan Patačić, protonotary of the Kingdom of Slavonia and Deputy Ban (Viceroy) Stjepan Patačić, protonotariusz Królestwa Slawonii i zastępca bana (wicekról) Gdzieś między 923 a 928 Tomislavowi udało się zjednoczyć Chorwatów z Panonii i Dalmacji, z których każdy był rządzony oddzielnie przez książąt, wspierając w ten sposób chorwacką szlachtę i jej podstawowe interesy. [8] w tym czasie zarządzał grupą jedenastu powiatów (županije) i jednym zakazem. W każdym z tych regionów istniało ufortyfikowane miasto królewskie, którym zarządzał członek dworu królewskiego, któremu powierzył możność. Sometime between 923 and 928, Tomislav succeeded in uniting the Croats of Pannonia and Dalmatia, each of which had been ruled separately by dukes, thus furthering the Croatian nobility and its primary interests.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}Szablon:Failed verification The nobles of Croatia, at the time, administered a group of eleven counties (županije) and one banate. Each of these regions had a fortified royal town administered by a member of the royal court charged by a noble. Społeczeństwo chorwackie przeszło duże zmiany w X wieku. Miejscowych przywódców, župani, zastąpili słudzy króla, którzy przejęli ziemię od poprzednich właścicieli ziemskich, tworząc zasadniczo system feudalny. Wcześniej wolni chłopi stali się poddanymi i przestali być żołnierzami, co spowodowało osłabienie potęgi militarnej Chorwacji i zwiększenie bogactwa klasy szlacheckiej. Panowanie syna Krešimira, Miroslava, naznaczone było stopniowym osłabieniem Chorwacji, a tym samym potęgi szlachty. [9] Szlachta zaznaczyła swoje boskie prawo do rządzenia za pomocą intensywnej przemocy, która obejmowała podpalanie całych wiosek, aby wzmocnić walkę z „ogniem ogniem”. [10] [11] Croatian society underwent major changes in the 10th century. Local leaders, the župani, were replaced by the retainers of the king, who took land from the previous landowners, essentially creating a feudal system. The previously free peasants became serfs and ceased being soldiers, causing the military power of Croatia to fade and the noble class to assume more wealth. The rule of Krešimir's son Miroslav was marked by a gradual weakening of Croatia, and thus the powers of the nobility.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Nobility marked their divine right to rule through intense violence that included setting entire villages on fire to reinforce fighting "fire with fire."{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Plik:Josip Kazimir Drašković.jpg Count Josip Kazimir Drašković, general of the Habsburg Monarchy imperial army Hrabia Josip Kazimir Drašković, generał armii cesarskiej monarchii habsburskiej Gdy tylko Stjepan Držislav zmarł w 997 r., Jego trzej synowie, Svetoslav (997–1000), Krešimir III (1000–1030) i Gojslav (1000–1020), rozpoczęli gwałtowną walkę o tron, dramatycznie osłabiając państwo. Każdy z trzech braci, już mocno osadzonych w wyższym rzędzie szlachty, wymagał większej władzy, niż została im przydzielona. Wszyscy trzej przejęli armie podlegające ich jurysdykcji i zaczęli walczyć między sobą, dopóki Gojslav i Krešimir III nie zdecydowali się rządzić jednocześnie, a trzeci przejął kontrolę nad Księstwem Chorwacji. As soon as Stjepan Držislav had died in 997, his three sons, Svetoslav (997–1000), Krešimir III (1000–1030), and Gojslav (1000–1020), opened a violent contest for the throne, weakening the state dramatically. Each of the three brothers already firmly placed in the upper tier of the country's nobility required more power than was allocated to them. All three of them took hold of the armies under their jurisdiction and began to fight the armies of one another until Gojslav and Krešimir III decided to rule concurrently, with the third taking control of the Duchy of Croatia. Za panowania Piotra Krešimira IV (1058–1074) średniowieczne królestwo chorwackie osiągnęło swój szczyt terytorialny i więcej ziemi niż kiedykolwiek zostało przekazane rodzinom szlacheckim. Jednak Krešimirowi udało się przekonać Cesarstwo Bizantyjskie do potwierdzenia go jako najwyższego władcy Tematu Dalmacji; [12] [nieudana weryfikacja] W tym czasie szlachta opowiadała się za większym zaangażowaniem Kurii Rzymskiej w sprawy religijne Chorwacji, co umocniło władzę monarchiczną, ale zakłóciło jego rządy nad głagolicą. duchowieństwo w częściach Istrii po 1060 roku. Chorwacja w ówczesnym utworzeniu składała się z dwunastu hrabstw i była nieco większa niż w poprzednim królestwie. Obejmowało najbliższe południowo-dalmatyńskie księstwo Pagania, a jego wpływy rozciągały się na Zahumlje, Travunię i Duklję. W rezultacie tego księstwa było coraz bardziej popularne określenie przez monarchę. During the reign of Peter Krešimir IV (1058–1074), the medieval Croatian kingdom reached its territorial peak and more land then ever was disseminated to the noble families. However, Krešimir managed to get the Byzantine Empire to confirm him as the supreme ruler of the Theme of Dalmatia; this further restricted the powers of the dukes and duchesses.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}Szablon:Failed verification During this time nobles advocated for the Roman curia to become more involved in the religious affairs of Croatia, which consolidated the monarchical power but disrupted his rule over the Glagolitic clergy in parts of Istria after 1060. Croatia under the at-the-time set up was composed of twelve counties and was slightly larger than in the previous kingdom. It included the closest southern Dalmatian duchy of Pagania, and its influence extended over Zahumlje, Travunia, and Duklja. As a result of this Dukedom was an increasingly popular designation by the monarch. Po buncie w 1089 r. Nie było stałej stolicy państwa, ponieważ rezydencja królewska ulegała częściowemu zniszczeniu i zmieniała się w zależności od władcy; w sumie pięć miast uzyskało tytuł królewskiej siedziby: Nin (Krešimir IV), Biograd (Stephen Držislav, Krešimir IV), Knin (Zvonimir, Petar Svačić), Šibenik (Krešimir IV) i Solin (Krešimir II). [ 13] After the 1089 revolt there was no permanent state capital, as the royal residence varied was partially destroyed and now varied from one ruler to another; five cities in total reportedly obtained the title of a royal seat: Nin (Krešimir IV), Biograd (Stephen Držislav, Krešimir IV), Knin (Zvonimir, Petar Svačić), Šibenik (Krešimir IV), and Solin (Krešimir II). Według kartologii Supetar, nowy król został wybrany przez wybranych członków szlachty, co obejmowało siedem zakazów: zakaz Chorwacji, zakaz Bośni, zakaz Slawonii itp. [14] [źródło tworzone przez użytkowników] Zakazy zostały wybrane przez pierwszych sześć chorwackich plemion, podczas gdy pozostałych sześć było odpowiedzialnych za wybór żupanów (patrz Dwanaście szlachetnych plemion Chorwacji). [1] W tym czasie tytuły szlacheckie w Chorwacji stały się analogiczne do tych używanych w innych częściach Europy w tamtym czasie, z przybyszami i baronem używanymi dla župani i szlachty królewskiej oraz vlastelin dla szlachty. According to the Supetar Cartulary, a new king was elected by select members of the nobility which included seven bans: ban of Croatia, ban of Bosnia, ban of Slavonia etc.Szablon:User-generated source The bans were elected by the first six Croatian tribes, while the other six were responsible for choosing župans (see Twelve noble tribes of Croatia). In this time the noble titles in Croatia were made analogous to those used in other parts of Europe at the time, with comes and baron used for the župani and the royal court nobles, and vlastelin for the noblemen. Lifestyle Przywileje Zwykle [redakcyjnie] przywileje szlacheckie były nadawane lub uznawane przez monarchę w związku z posiadaniem określonego tytułu, urzędu lub majątku. Bogactwo większości szlachty pochodzi z jednej lub więcej posiadłości, dużych lub małych, które mogą obejmować pola, pastwiska, sady, lasy, tereny łowieckie, strumienie itp. Obejmował również infrastrukturę, taką jak zamek, studnia i młyn, do których miejscowi chłopi mieli dostęp, choć często za cenę. Szlachta piastowała wiele stanowisk politycznych, takich jak banship, i otrzymywała liczne awanse zawodowe, zwłaszcza w wojsku, na dworze i często na wyższych stanowiskach w rządzie i sądownictwie [1]. UsuallySzablon:Editorializing the nobility's privileges were granted or recognized by the monarch in association with possession of a specific title, office or estate. Most nobles' wealth derived from one or more estates, large or small, that might include fields, pasture, orchards, timberland, hunting grounds, streams, etc. It also included infrastructure such as castle, well and mill to which local peasants were allowed some access, although often at a price. The nobility held many political positions, such as a Banship, and received many career promotions, especially in the military, at court and often in the higher functions in the government and judiciary. Status ekonomiczny Plik:Franjo Ksaver Tomašić.jpg 171x171px Analiza ekonomiczna szlachty w chorwackich królestwach pokazuje różne statusy finansowe, które prawie zawsze były dramatycznie większe niż rządzona ludność. Wyższe warstwy szlachty kontrolowały ponad 90% majątku w kraju, co często powodowało zamieszki i napięcia między klasą chłopską a elitą. [1] Economic analysis of nobility in Croatian realms showcase various financial statuses that were almost always dramatically bigger than the governed populate. The upper tiers of nobility controlled over 90% of wealth in the country which often caused riots and tensions between the peasant class and elite class. Characteristics Boskie usprawiedliwienie Szlachetne i zamożne klasy chorwackiej arystokracji miały pewne cechy, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związane z ich pozycją społeczną. Wiele z wystawnych praktyk szlachty było pod wpływem rzymskich praktyk szlacheckich. Jej praktyki nie były postrzegane jako sprawiedliwe lub pretensjonalne, ale jako boski imperatyw dla warstw arystokratycznych. Szlachta musiała być „hojna” i „wielkoduszna”, aby dokonywać wielkich czynów z pewnym stopniem braku zainteresowania. [1] The noble and wealthy classes of the Croatian aristocracy had certain characteristics both directly and indirectly tied with their station in society. Many of the lavish practices of the nobility was influenced by the Roman noble practices. Its practices were not seen as vain or pretentious, but as a divine imperative to the aristocratic strata. Nobles were required to be "generous" and "magnanimous", to perform great deeds with a certain level of disinterest. Etykieta Status szlachcica na dworze królewskim wymagał odpowiedniej i rzucającej się w oczy konsumpcji; surowa etykieta była wymagana przez: słowo lub spojrzenie króla mogło zrobić lub zniszczyć karierę. [1] Szlachcice często sami zadłużali się, aby zbudować prestiżowe rezydencje miejskie i kupić ubrania, obrazy, sztućce, naczynia i inne wyposażenie odpowiadające ich rangi. Byli również zobowiązani do okazywania liberalności, organizując wystawne imprezy i finansując sztukę. [1] Od szlachty oczekiwano, że będą żyć „szlachetnie”, to znaczy z postępowania z tymi posiadłościami. Wszelkie prace wymagające pracy fizycznej były unikane i zabronione. [1] A noble's status in the royal court required appropriate and conspicuous consumption; a strict etiquette was required by: a word or glance from the king could make or destroy a career. Nobles often went into debt themselves to build prestigious urban mansions and to buy clothes, paintings, silverware, dishes, and other furnishings befitting their rank. They were also required to show liberality by hosting sumptuous parties and by funding the arts. Nobles were expected to live "nobly", that is, from the proceeds of these possessions. Any work that involved manual labor was avoided and prohibited. Views toward the poor Plik:Kaiserin Maria Theresia (HRR).jpg 260x260px Najpierw arcyksiężna Chorwacji Maria Teresia wstąpiła na tron ​​jako królowa Chorwatów [potrzebne źródło]. The nobles classes originally started asserting their divine right to rule by assuming a saviors complex and spent much time guiding the poor and underprivileged "into the light"Szablon:Editorializing of their societal beckoning. However, over time and with the introduction of the French and their occupancy of Croatian high court, nobles began to view the poor as an inferior subset of people that were to remain voiceless and devout to their King. It was through this mechanism, the nobility, that the wealthier caste of people advocated for one of the first iterations of monarchical absolutism, and required unquestioning loyalty and understanding from their subjects. With a tightened grip on the commoners, many nobles' personal agendas were issued through the people with land, statues, and buildings being commissioned under their name. The poor were via High Order, not allowed to look or speak to any member of the nobility and could be put to death or beheaded if one were to speak during a ceremony or formal occasion. Klasy szlacheckie początkowo zaczęły dochodzić swojego boskiego prawa do rządzenia, zakładając kompleks zbawców i spędzały dużo czasu prowadząc biednych i nieuprzywilejowanych „na światło dzienne” [redagując] ich społeczne wezwanie. Jednak z biegiem czasu i wraz z wprowadzeniem Francuzów i ich okupacji na wysokim dworze chorwackim szlachta zaczęła postrzegać biednych jako podrzędną podgrupę ludzi, którzy mieli pozostać bez głosu i pobożni swemu królowi. To właśnie przez ten mechanizm, szlachta, zamożniejsza kasta ludowa opowiadała się za jedną z pierwszych iteracji monarchicznego absolutyzmu [2] [3] i wymagała od poddanych niekwestionowanej lojalności i zrozumienia. Z mocniejszym uściskiem na plebsu, osobiste plany wielu szlachciców zostały wydane przez ludzi z ziemią, posągami i budynkami, które zostały zamówione pod ich imieniem. Biedni byli za pośrednictwem Wysokiego Porządku, nie mogli patrzeć ani rozmawiać z żadnym członkiem szlachty i mogli zostać skazani na śmierć lub ścięci, jeśli ktoś przemawiał podczas ceremonii lub formalnej okazji. [1] The controversial assumption of French practices contributed to wide spread political and social elitism among the nobles and monarch. The nobility regarded the peasant class as an unseen and irrelevant substrata of people which lead to high causality revolts and beheadings as well as sporadic periods of intense domestic violence. For example, during King Demetrius Zvonimir reign, he was murdered after guards over took him during the 1089 revolts and threw him off his balcony into a "bed of fire". The death was especially symbolic as the nobility of the kingdom often burned revolutionaries alive to assert their divine supremacy. However, the country's nobles were so infuriated by such an act of defiance and commanded the Royal Croatian Forces to spear to death hundreds of peasants who participated in the raiding of the King's Palace and their bodies were hung on the houses of their families. Kontrowersyjne założenie francuskich praktyk przyczyniło się do rozpowszechnienia elitaryzmu politycznego i społecznego wśród szlachty i monarchy. Szlachta uważała klasę chłopską za niewidoczny i nieistotny substrat ludzi, który prowadzi do buntów i ścięć o dużej przyczynowości, a także do sporadycznego okresu intensywnej przemocy domowej. Na przykład za panowania króla Demetriusa Zvonimira został zamordowany po tym, jak strażnicy przejęli go podczas buntów 1089 roku i wrzucili z balkonu do „łoża ognia”. Śmierć była szczególnie symboliczna, ponieważ szlachta królestwa często paliła żywcem rewolucjonistów, aby zapewnić ich boską supremację. [15] Jednak szlachta krajowa była tak rozwścieczona takim aktem nieposłuszeństwa i nakazała Królewskim Siłom Chorwackim zabić włócznią setki chłopów, którzy uczestniczyli w napadzie na Pałac Królewski, a ich ciała powieszono na domach ich rodzin. [1] Forms of address Plik:Estatua de Tomislav de Croacia, Zagreb, Croacia, 2014-04-20, DD 04.JPG Pomnik ku czci króla Tomisława w stolicy kraju, Zagrzebiu.. Szlachetne pochodzenie Szlachta chorwacka, podobnie jak szlachta angielska i francuska, wywodziła się z feudalizmu. Relacje między monarchami i ich wojownikami rodziły szlachtę, ponieważ władcy obiecali wojownikom ziemię w zamian za ochronę kraju. Stąd wywodzi się chorwacka plemićki zbor (Chorwackie Zgromadzenie Szlachty), które jest jedynym stowarzyszeniem żyjących potomków chorwackiej szlachty. [16] Croatian nobility, similar to English and French nobility, originated from feudalism. The relationships between monarchs and their warriors produced nobility because the rulers would promise the warriors land in exchange for protection of the country. From this derived the {{#invoke:Lang|lang}} (Croatian Nobility Assembly) which is the only association of living descendants from Croatian nobility. W latach 1941–1943 król Tomislav II Niezależnego Państwa Chorwackiego nadał około 60 tytułów księcia, markiza, hrabiego, wicehrabiego i barona, ale głównie cudzoziemcom. zapewnić następcę tronu, w 1102 roku król węgierski otrzymał na mocy traktatu tron ​​Chorwacji. W ten sposób Chorwacja zawarła unię z Węgrami, do 1918 r. Królowie Węgier byli także królami Chorwacji, reprezentowanymi przez gubernatora (zakaz), ale Chorwacja zachowała własny parlament (Sabor) i znaczną autonomię. [17] Przez cały ten okres chorwacka szlachta zachowała różne tytuły opisane powyżej. [Potrzebne źródło] Between 1941 and 1943, King Tomislav II of the Independent State of Croatia granted about 60 titles of duke, marquess, count, viscount and baron but mostly to non-citizens.Szablon:Citation needed Due to the fact that the Croatian nobility was unable to secure an heir, in 1102 the Hungarian king was granted the throne of Croatia by treaty. Thus Croatia entered in union with Hungary, until 1918 kings of Hungary were also kings of Croatia, represented by a governor (ban), but Croatia kept its own parliament (Sabor) and considerable autonomy. Throughout this time period Croatian nobles kept the various titles described above.Szablon:Citation needed Titles Between 925 and 1102, the Kingdom of Croatia's nobility had various titles and forms of address that varied from region to region and position to position. The King of Croatia was afforded the right of choosing his royal handle, for example in 1941, Prince Adimone, Duke of Aosta, took the name of King Tomislav II upon his succession to the Croatian throne. Titles were exclusive to members of the King's High Court and included the Queen consort and the following: Duke (the highest ranking a noble could receive in his majesty's court) Marquess (a lineage rank through European peerage) Count (a successive rank to the Marquess) Baron (title of honor bestowed to a civilian whose actions warranted the title) The titles were usually followed by the full name or more commonly by their surname. The title of a duke is the highest of the nobility. A marquess is a nobleman of hereditary rank in various European peerages and in those of some of their former colonies. A count is a title in European countries for a noble of varying status, but historically deemed to convey an approximate rank intermediate between the highest and lowest titles of nobility. A baron is a title of honour, often hereditary, and ranked as one of the lowest titles in the nobility system. A viscount is a member of the nobility whose comital title ranks usually, as in the British peerage, below an earl or a count (the earl's continental equivalent) and above a baron. Plik:Adam Franjo Burić.jpg Adam Franjo Burić, a Croatian nobleman There were multiple types of titles used by Croatian nobles that stemmed from France: some were personal ranks and others were linked to the fiefs owned, called fiefs de dignité or kraljevski posjed. Duc: possessor of a duchy (duché—a feudal property, not an independent principality) and recognition as duke by the king. Prince: possessor of a lordship styled a principality (principauté); most such titles were held by family tradition and were treated by the court as titres de courtoisie—often borne by the eldest sons of the more important duke-peers. This title of prince is not to be confused with the rank of prince, borne by the princes du sang, the princes légitimés or the princes étrangers whose high precedence derived from their kinship to actual rulers. Marquis: possessor of a marquessate (marquisat), but often assumed by a noble family as a titre de courtoisie Comte: possessor of a county (comté) or self-assumed. Vicomte: possessor of a viscounty (vicomté) or self-assumed. Baron: possessor of a barony (baronnie) or self-assumed. Tytuły W latach 925–1102 szlachta Królestwo Chorwacji posiadała różne tytuły i formy adresu, różniące się w zależności od regionu i stanowiska. Król Chorwacji otrzymał prawo wyboru swojej królewskiej rączki, na przykład w 1941 roku książę Aimone, książę Aosty przyjął imię [[książę Aimone, książę Aosty] | Król Tomisław II]] po sukcesie na tronie chorwackim. Tytuły były przeznaczone wyłącznie dla członków Królewskiego Sądu Najwyższego i obejmowały małżonkę królowej oraz następujące osoby: 'Duke' (najwyższa ranga, jaką szlachcic mógł otrzymać na dworze Jego Królewskiej Mości) 'Marquess' (ranga rodowa poprzez europejskie parostwo) 'Hrabia' (kolejna ranga do Markiza) 'Baron' (tytuł honorowy nadawany cywilowi, którego czyny zapewniły tytuł) Po tytułach zazwyczaj podawano pełne imię i nazwisko lub częściej nazwisko. Tytuł księcia jest najwyższym ze szlachty. A markiz jest szlachcicem o dziedzicznej randze w różnych parach europejskich oraz w niektórych z ich byłych kolonii. A count to tytuł w krajach europejskich dla szlachcica o różnym statusie, ale historycznie uważany za oznaczający przybliżoną rangę pośrednią między najwyższym a najniższym tytułem szlacheckim. Baron to tytuł honorowy, często dziedziczny, zaliczany do najniższych tytułów w systemie szlacheckim. Wicehrabia jest członkiem szlachty, której tytuł komitalny plasuje się zwykle poniżej hrabiego lub hrabiego (kontynentalny odpowiednik hrabiego) i powyżej barona. <Ref name = ": 0" / > Plik:Adam Franjo Burić.jpg Adam Franjo Burić, chorwacki szlachcic Istniało kilka rodzajów tytułów używanych przez chorwacką szlachtę wywodzącą się z Francji: niektóre były stopniami osobistymi, a inne były powiązane z [ należy do [lenno]], zwanego „lennem dignité” lub „kraljevski posjed”. ' Duc' : posiadanie księstwa ( duché - własność feudalna, a nie niezależne księstwo) i uznanie przez króla za księcia. 'Książę' : posiadacz panowania określanego jako księstwo ( principauté ); większość takich tytułów posiadała tradycja rodzinna i była traktowana przez dwór jako „titres de courtoisie” - często ponoszone przez najstarszych synów ważniejszych książąt. Tego „tytułu” księcia nie należy mylić z „rangą” księcia, ponoszoną przez „” princes du sang ”,„ ” princes légitimés lub princes étrangers , których pierwszeństwo wywodzi się z ich pokrewieństwa z faktycznymi władcami. 'Markiz' : posiadacz markiza ( marquisat ), ale często przyjmowany przez rodzinę szlachecką jako titre de courtoisie ' Comte' : posiadacz hrabstwa ( comté ) lub założony przez siebie. ' Vicomte' : posiadacz wicehrabii ( vicomté ) lub założony przez siebie. 'Baron' : posiadacz baronii ( baronnie ) lub samozwańczy. Symbols The Kingdom of Croatia and its nobles had many symbols, emblems and coat of arms. The seals and coats were often used as parts of clothing, shields, castles, and other objects associated with noble families. 80x80px First known example of Croatian chequy as depicted in Innsbruck, Austria (1495) 80px Coat of arms of Croatia used in 1527 as part of a seal on the Cetingrad Charter 80px Kingdom of Croatia (1525–1868) 80px Coat of arms of Croatian Crown land (until 1868) 80px Kingdom of Croatia-Slavonia (1868–1918). The official version had St. Stephen's crown due to Croatia being part of Lands of the Crown of Saint Stephen. 80px Coat of arms of Transleithania (1868–1915) 80px Patriotic badge from 1914 80px Lesser Coat of arms of Transleithania (1915–1918) 80px Common coat of arms of Austria-Hungary (1915–1918) 80px Kingdom of Yugoslavia (1918–1943) 80px Banovina of Croatia (1939–1943) 80px Banovina of Croatia, greater version (1939–1943) Rody i rodziny Lista sławnych rodzin szlacheckich z Chorwacji Plik:Wappen Kaiserin Maria Theresia 1765 (Mittel).png Coat of arms of the House of Habsburg. The Habsburgs ruled the Kingdom of Croatia for just under 470 years, longer than any other dynasty Dukes/Princes Domagojević Feštetić Gorjanski Kačić Karlović Lacković Novosel Mlinarić Odescalchi Bešlagić Radić Šubić Zrinski Marquesses Plik:Rukavine (Croatia).jpg Coat of arms of the Rukavina (of Klanačko polje) noble family, Croatia Frankopan (Frankapan) Bombelles Bunić Sponheim Andechs Counts The seal of the Kingdom of Croatia and Dalmatia was affixed in 1527 to the Cetin Charter that confirmed the Habsburg to be the rulers of Croatia Plik:Bratislava Kapitulská erb2.jpg Bratislava Kapitulská ruling family Bondić Crnković Delišimunović Drašković Erdődy Franceschi Gundulić Gučetić Gradić Janković Jelačić Kabužić Keglević Pejačević Pucić (de Zagorie) Sorkočević Barons Banffy Cseszneky Gutmann Knežević Nikolić Rubido Ružić Turković Vranyczany-Dobrinović See also 196x196px List of noble families of Croatia in alphabetical order Twelve noble tribes of Croatia Kingdom of Croatia (Habsburg) Kingdom of Croatia-Slavonia History of Croatia Pacta conventa (Croatia) Crown of Zvonimir Bans of Croatia Timeline of Croatian history Przypisy Bibliografia von Bojničić Kninski, Ivan (1889). Der Adel von Kroatien und Slavonien [The Nobility of Croatia and Slavonia]. J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch (in German) (1st ed.). Nürnberg: Bauer & Raspe. Retrieved September 22, 2018. Heyer von Rosenfeld, Carl Georg Friedrich (1873). Der Adel des Königreiches Dalmatien [The Nobility of the Kingdom of Dalmatia]. J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch (in German) (1st ed.). Nürnberg: Bauer & Raspe. Retrieved September 22, 2018. von Csergheo, Géza (1885). Der Adel von Ungarn sammt den Nebenländern der St. Stephans-Krone [The Nobility of Hungary and the associated Lands of the Crown of Saint Stephen]. J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch (in German) (1st ed.). Nürnberg: Bauer & Raspe. Retrieved September 22, 2018. von Csergheo, Géza; von Csoma, Josef (1884). Der Adel von Ungarn sammt den Nebenländern der St. Stephans-Krone. Supplementband [The Nobility of Hungary and the associated Lands of the Crown of Saint Stephen. Supplement]. J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch (in German) (1st ed.). Nürnberg: Bauer & Raspe. Retrieved September 22, 2018. von Csergheo, Géza (1894). Wappenbuch des Adels von Ungarn sammt den Nebenländern der St. Stephans-Krone [Armorial of the Nobility of Hungary and the associated Lands of the Crown of Saint Stephen. Volume I]. J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch (in German) (1st ed.). Nürnberg: Bauer & Raspe. Retrieved September 22, 2018. von Csergheo, Géza (1894). Wappenbuch des Adels von Ungarn sammt den Nebenländern der St. Stephans-Krone [Armorial of the Nobility of Hungary and the associated Lands of the Crown of Saint Stephen. Volume II]. J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch (in German) (1st ed.). Nürnberg: Bauer & Raspe. Retrieved September 22, 2018. Durst, Robertson (2000). Croatian Royalty: the Essentials. Pike Peaks Library District – East Library: Ricker Publishing. pp. Multi-source. Buric, Bozidar Domagoj (2011) Croatian Kings: a film documentary. Online. Rudolf Horvat, Povijest Hrvatske I. (od najstarijeg doba do g. 1657.), Zagreb 1924. Nada Klaić, Povijest Hrvata u ranom srednjem vijeku, Zagreb 1975. Budak, Neven (1994). Prva stoljeća Hrvatske. Hrvatska sveučilišna naklada. ISBN 978-953-169-032-4. Goldstein, Ivo (1995). Hrvatski rani srednji vijek. Novi Liber. ISBN 978-953-6045-02-0. Goldstein, Ivo (May 1985). "Ponovno o Srbima u Hrvatskoj u 9. stoljeću" (PDF). Historijski zbornik (in Croatian). Savez povijesnih društava Hrvatske, Faculty of Philosophy, Zagreb. XXXVII (1). Archived from the original (PDF) on 2013-10-02. Retrieved 2012-07-27. Fine, John Van Antwerp (1991). The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. University of Michigan Press. ISBN 0-472-08149-7. Thomas the Archdeacon (2006). Historia Salonitanorum Atque Spalatinorum Pontificum. Central European University Press. ISBN 978-963-7326-59-2. Binius, Severinus (1606). Concilia generalia et provincialia, quotquot reperiri potuerunt. Item Epistolae decretales et Romanorum pontificum vitae. apud Joan. Gymnic. et Anton Hierat. Linki zewnętrzna Hrvatski plemićki zbor Croatian Nobility Association, member of CILANE The European Commission of the Nobility Plemenita općina Turopolje Noble Municipality of Turopolje (Universitas nobilium campi Turopolje) Index of Siebmacher's Armorials – The database contains the family names and titles (more than 137,000 entries) of the General-Index zu den Siebmacherschen Wappenbüchern 1605–1967 (General Index of Siebmacher’s Armorials 1605–1967). Croatian aristocracy The History Files Kingdoms of Eastern Europe – Croatia